Alle berichten van WimVanBlitterswijk

2023 vakantie in Nederland

Verslag 1

Ook dit jaar (2023) gaan we weer samen met Dennis op pad, deze keer stond een trip naar Engeland en Ierland met onze campers op het programma en gistermorgen (dinsdag 16 mei) zijn we dan ook vertrokken richting Hoek van Holland om vandaar met Stena Line over te varen naar Harwich. Net voor de veerpont hadden we even een “plaspauze” en daarna wilde onze camper niet meer starten. Bij een garage in de buurt kwamen we erachter dat de dynamo (die de accu moet opladen) niet meer werkte en nadat onze accu daar door middel van een snellader na ruim een uur weer vol was zijn we teruggekeerd richting huis.

Inmiddels hadden we contact gehad met onze garage Erik de Bont in Maasbommel en daar werd zelfs al een nieuwe dynamo besteld, zodat we zo snel mogelijk weer op pad kunnen. We zijn doorgereden naar de, vlakbij de garage gelegen, camperplaats ’t Mun om te overnachten,

vanmorgen konden we de camper al afleveren voor reparatie, waarna we naar huis zijn gegaan.

We gingen dit keer al met gemengde gevoelens op reis want mijn moeder (92 jaar) glijdt steeds verder af en heeft waarschijnlijk niet lang meer te leven, haar lichaam is op.

Zondag zijn we er nog geweest en had ze weer een opleving waarna we besloten toch op reis te gaan, maar op weg naar de pont kwamen er weer verontruste appjes binnen dat het slechter ging. Het heeft zo moeten zijn, we blijven nu gewoon in Nederland ! 

Vandaag, in de loop van de middag kregen we een telefoontje dat de camper weer gemaakt was (Dankjewel Erik en Esther voor de snelle service !) en nu staan we weer bij ’t Mun in Appeltern.

Hier verblijven we enkele dagen om te fietsen, te vissen en te relaxen, waarna we rond gaan toeren in de buurt van Arnhem, zodat we bij mijn ouders in het verzorgingstehuis langs kunnen gaan en indien nodig snel ter plaatse zijn.

Engeland en Ierland gaan we later wel een keer bekijken !

Verslag 2

De afgelopen drie dagen hebben we doorgebracht bij de camperplaats ’t Mun gelegen vlakbij de Gouden Ham aan de Maas. Toen we er net aankwamen was het nog vrij fris, maar al snel klimt de temperatuur op naar de twintig graden. Donderdag hebben de mannen gevist in de forellenvijver vlakbij onze overnachtingsplaats en er vijf naar boven weten te halen, die nog in de koelkast liggen om verorberd te worden. 

Vrijdag werd een “fietsdag” rond de  Gouden Ham met heel veel herkenning want we hebben hier bijna twintig jaar de weekenden doorgebracht met de caravan en zeilboot.

We hebben een tussenstop gehouden in het Brabantse Oijen bij een bierbrouwerij waarna we weer met de pont terug gevaren zijn over de Maas.

Ook vandaag hebben we onze fietsen weer gepakt om, via een grote omweg, in Druten boodschappen te doen.

Onderweg komen we onverwachts langs een prachtig middeleeuws kasteel gelegen in Hernen, waar we natuurlijk meer van willen zien.

We vermaken ons er enkele uren en zijn pas tegen half vijf terug bij de campers, weer hebben we een heel mooie dag gehad in het gebied tussen Maas en Waal.

Na een lekkere barbecue verhuizen we weer naar binnen, want de avonden zijn nog fris, het is immers pas half mei. Morgen trekken we verder richting Drempt, maar natuurlijk maken we eerst een tussenstop in Arnhem bij verzorgingstehuis Vreedenhoff om bij mijn ouders op bezoek te gaan !   

Verslag 3

Vanaf Appeltern kwamen we tegen elven aan bij mijn ouders, ze waren redelijk goed te pas en samen hebben we hun trouwfoto album door zitten kijken, waar ze nog heel veel namen van de aanwezigen kenden.

Met een fijn gevoel zijn we weer vertrokken om tegen de middag aan te komen bij Boerencamping Remmelink aan de rand van Drempt, een gezellige kampplaats waar we een prima plek krijgen met uitzicht op enkele schapen.

’s Middags pakken we de fiets om naar de, vlakbij gelegen, Wijnboerderij ’t Heekenbroek te rijden, waar we op hun prachtige terras een wijnproeverij houden met lekkere tapas erbij.

Ook kopen we daar (voor twee euro !) twee fietstassen vol hardhout, want op de camping mogen we kampvuur maken.

(Wim moet het nog wel even klein maken, maar dat vindt hij altijd leuk om te doen.) ’s Avonds zitten we meerder uren buiten genietend van een mooi warm vuurtje.

Vanmorgen, na een ontbijt buiten in de zon, zijn we weer met onze fietsen op pad gegaan en dit keer hebben we ruim veertig kilometer afgelegd. De rit gaat richting Dieren, waar ik geboren en getogen ben en via de pont vanaf Olburgen rijden we “oud-Dieren” binnen.

Natuurlijk is er in al die jaren veel veranderd maar gelukkig is er ook nog heel veel herkenning.

Toevallig spreken we in de Kruisstraat, waarin geboren ben, een aangetrouwde nicht, Marlies, die een naaiatelier heeft in het oude pand van mijn ouders en haar schoonouders. (Mijn vader had samen met zijn broer een woninginrichting in oud-Dieren en de “schuur” is het enige wat daar nog aan herinnerd, de rest is afgebroken.)

We gaan de IJssel nog een keer over en rijden dan verder naar Bronkhorst, een stadje dat slechts zestig panden en negentig inwoners telt.

Inmiddels beginnen er enkele wolken aan de verder prachtige blauwe lucht te verschijnen en tegen de tijd dat we terug zijn op de camping is het weer helemaal omgeslagen, we zijn net voor de grote onweersbui terug en brengen enkele uren in de camper door met het getik van de regen op het dak. Tegen zessen is de zon weer volop aanwezig en kunnen we toch weer buiten eten. Zelfs een kampvuurtje volgt, ….ook al zijn we dan niet in Engeland, we vermaken ons toch wel !

Verslag 4

Na de onweersbui van gisteren is het een stuk afgekoeld, maar het is droog en met een lange broek, vest en jas aan is het buiten fietsend goed vol te houden. We gaan naar het mooie Hanzestadje Doesburg dat op slechts zes kilometer afstand van de kampplaats ligt.

Daar aangekomen bezoeken we eerst de beroemde Doesburgse Mosterd- en Azijnfabriek, een leuk klein museum waar we uitleg krijgen over de bereiding van mosterd.

Natuurlijk willen we daarna ook de mosterdsoep proeven die overal in het knusse stadje te koop is. We strijken neer bij Stadsbierhuys de Waag (1478), de oudste horecagelegenheid van Nederland om twee variaties van de soep te proberen.

Nadien wandelen we naar museum de Roode Tooren waar we veel leren over het vroegere Doesburg.

Nadat we in het stadje meteen voor enkele dagen boodschappen hebben gedaan fietsen we terug om daarna op de camping lekker in de, inmiddels tevoorschijn gekomen,  zon te kunnen zitten. Met stukjes kaas en twee soorten Doesburgsche mosterd én een lekker wijntje zitten we heerlijk beschut voor onze camper.

Natuurlijk mag een spelletje Carcassonne niet ontbreken en pas tegen achten beginnen we aan de, door Dennis bereide, avondmaaltijd, nog steeds in de zon !!

Verslag 5

Op de boerencamping staan we op een plek die eigenlijk voor tenten bedoeld is, zonder stroom, maar omdat wij helemaal “zelfvoorzienend” zijn met onze zonnepanelen is dit geen enkel probleem. Wél is het fijn dat we onze elektrische fietsen in de schuur op kunnen laden en vanmorgen zijn we dan ook met een volle accu gestart aan een trip van bijna zestig kilometer. Weer nemen we een andere route al komen we wel weer door het kleinste stadje van Nederland: Bronkhorst, waar we de veerpont nemen over de IJssel om uit te komen in Brummen.

Vandaar rijden we via het mooie, groene Cortenoever richting Zutphen met regelmatig uitzicht op de rivier.

In  deze “Torenstad” ben ik zes jaar naar de middenbare school geweest op het Baudartius College en ik hoopte hier veel punten van herkenning te zien.

Blijkbaar was ik in die tijd toch meer geïnteresseerd in mijn vrienden dan dat ik op de omgeving lette, want echt veel kan ik me er niet van  herinneren. Achter de school bevindt zich een prachtige vijver waar we vroeger in de schoolpauzes veel zaten en in de binnenstad herken ik een paar “kroegjes”,

ook fiets ik zo naar de grote kerk St.-Walburgis, waar we aan het eind van het schooljaar naartoe gingen.

Nu pas zie ik de vele mooie oude gebouwen, al vonden we de andere Hanzestad: Doesburg, waar we gisteren waren, toch mooier.

Op de terugweg naar de kampplaats komen we weer langs veel boeren bedrijven, maar ook door bossen en langs de rivier. Het was een zeer afwisselende, mooie fietstocht, alleen liet de zon zich helaas slechts sporadisch zien !

Verslag 6

Toen we gisteren terug kwamen van de fietstrip hadden we alle drie zadelpijn, gelukkig is dit vanmorgen weer over, want we willen nog een keer met onze rijwielen op pad, we houden onze eigen    “fietsvierdaagse” ! Dit keer gaan we in zuidelijke richting naar ‘s-Heerenberg waar het prachtige kasteel Huis Bergh staat. Onderweg komen we langs het mooie Laag Keppel gelegen aan de Oude IJssel en rijden we door prachtige bossen waar het geluid van de vogels de overhand heeft. 

We hebben de versnellingen en elektrische ondersteuning vandaag echt nodig, want de wegen zijn nogal heuvelachtig, ook rijden we onverwachts nog een stukje door Duits gebied in de buurt van Elten.

Eenmaal in het kasteel krijgen we een rondleiding in de toren en zien we de wapenkamer, verder kun je Huis Bergh op eigen gelegenheid bekijken.

Er is een gigantische collectie van religieuze schilderijen en andere kunstvoorwerpen, allemaal verzameld door de textielmagnaat J.H. van Heek.

Nadat we via weer een andere route teruggekeerd zijn op de camping kunnen we nog enkele uren genieten van de verwarmende zon.

Zodra deze weg is maken we ons laatste hout op en zitten nog geruime tijd bij een lekker kampvuurtje.

Morgen vertrekken we van de kampplaats, het Pinksterweekend staat voor de deur en we hebben besloten om deze door te brengen op de camping aan de Linge in Tiel, waar we al enkele jaren met onze caravan staan. Het is gekkenwerk om nu ergens met de campers op een overvolle camping te gaan staan terwijl onze caravan leeg staat. Na het lange weekend trekken we wel weer verder, al gaan we natuurlijk ook voor en na die tijd bij mijn ouders langs.

We hebben de afgelopen dagen genoten van de verrassend mooie, veelzijdige Achterhoek ! 

Verslag 7

We bevinden ons inmiddels alweer ruim drie dagen op de camping “Aan de Linge” en zijn eigenlijk de afgelopen dagen aardig lui geweest. We hebben alleen enkele keren de fietsen gebruikt om boodschappen te doen en verder genoten van het mooie weer, de kampplaats en de gezelligheid van de andere gasten.

Het hele kampterrein stond vol met campers, caravans en tenten van gezinnen waarvan de kinderen meededen aan de Nederlandse Kampioenschappen BMX-en (fietswedstrijd) die vlakbij de camping gehouden werd. De jeugd sprong regelmatig de Linge in en ook Dennis er even in geweest, maar hij schrok toch wel van de temperatuur van het water !

Voor we aankwamen zijn we natuurlijk bij mijn ouders op bezoek geweest:  mijn moeder gaat erg achteruit, mijn vader daarentegen ziet er goed uit maar heeft (gelukkig) geen besef van de situatie van zijn echtgenote.

Vandaag (29 mei, tweede Pinksterdag) zijn Marcel, Marieke, Stijn en Ruben op de camping geweest om alvast de verjaardag van Wim (die morgen 69 wordt) te vieren, morgen moeten de jongens weer naar school en begint voor iedereen het “gewone” leven weer.

We kijken terug op een heel gezellige dag. Het is de bedoeling nog tot donderdagmorgen hier te blijven en dan door te rijden naar huis, om vanaf vrijdag, indien alles met mijn moeder nog goed gaat, weer een ander mooi stukje Nederland te gaan bekijken !

Verslag 8

De dagen op de camping aan de Linge zijn voorbijgevlogen: het was prachtig weer en Wim en ik hebben beiden het laatste deel: Atlas van “de Zeven Zussen” gelezen, een prachtig einde van een schitterende serie van Lucinda Riley. Zelfs Dennis is eraan begonnen en heeft het eerste deel uit !

Natuurlijk zijn we uit eten geweest op Wim’s verjaardag, al viel het niet mee een restaurant te vinden dat open was na de Pinksteren. Donderdagmorgen (1 juni) zijn we weer op huis aan gegaan: ik had tijd voor de was, een uurtje sporten én, terwijl de mannen ’s avonds naar het koor waren, heb ik (voor één dag, in plaats van Marieke, omdat die was verhinderd was) met Marcel en de jongens de avondvierdaagse in Herveld gelopen.

Vanmorgen zijn we weer wezen kijken hoe het met mijn ouders gaat, m’n moeder is aardig opgeknapt en was goed aanspreekbaar, beiden hebben heerlijk een flink stuk taart opgepeuzeld, fijn om te zien.

Nadien zijn we richting onze volgende kampplaats Lieren gereden, onderweg een stop makend bij de Loenense Waterval, al stelt deze niet veel voor. Toch is het de hoogste waterval van het land met een verval van vijftien meter !

Tegen tweeën komen we aan bij camping de Bosrand (die ik enkele dagen terug al gereserveerd had, want op de bonnefooi ergens heen gaan is niet meer aan te raden !), waar we vriendelijk ontvangen worden en een mooi plekje krijgen voor onze campers.

De kampplaats ziet er heel verzorgd en gezellig uit en we besluiten hier een weekje te blijven. We maken een planning voor de aankomende dagen en natuurlijk komt Carcassonne weer tevoorschijn.

Morgen pakken we onze fietsen weer om een mooie tocht in de omgeving te maken !

Verslag 9

We hebben vandaag een mooie fietsroute gereden volgens de bekende  “knooppunten” die door heel Nederland te volgen zijn.

(We zien zelfs een grote groep wallabies, waarvan er veel helemaal wit zijn, het lijkt wel of deze Australische dieren hier gefokt worden !)

We zijn in noordoostelijke richting gegaan om via Twello uit te komen in Deventer, waar net de zomerkermis aan de gang is, waardoor je de prachtige middeleeuwse gebouwen nu niet in al hun pracht kan zien.

Wél is het gezellig druk in de Hanzestad aan de IJssel, waar we via de spoor- en tevens fietsbrug ineens in Overijssel zijn.

We houden pauze aan de kade waarna we weer zuidelijk fietsen richting Bussloo.

Hier rijden we rond de mooie recreatieplas waar al verschillende gezinnen genieten van het mooie weer. Het is dat Dennis z’n zwemkleding niet bij zich heeft anders was hij het water zeker ingegaan.

Over smalle bospaadjes rijden we naar Klarenbeek waar we boodschappen inslaan voor de komende dagen en wanneer we tegen vijven terug zijn op de camping hebben we weer bijna zestig kilometer extra op de teller staan !

Verslag 10

We hebben de dag grotendeels doorgebracht op de camping, een gezellige plek waar een spoorlijn pal langsloopt. Deze wordt alleen gebruikt door de Veluwsche Stoomtrein, die een traject van zo’n tweeëntwintig kilometer aflegt tussen Apeldoorn en Dieren en al in 1887 is aangelegd. Alleen op zondag en enkele hoogtijdagen rijdt deze trein dus vanmiddag rond half één hoorden we ineens de schelle fluit van de locomotief en even later kwam de  schitterende oude stoomtrein langs rijden volgeladen met  zwaaiende mensen, om een uurtje later weer terug te keren naar het eindstation bij Apeldoorn.

Hij was nog maar net weer gepasseerd toen Marcel, Marieke en de jongens op de camping aankwamen, dit keer om mijn verjaardag te vieren, want morgen word ik (Marja) weer een jaartje ouder (64). Normaal gesproken zouden we ver weg geweest zijn en vieren we onze verjaardagen later, nu kunnen ze gezellig naar ons toekomen ergens in Nederland.

Het was vandaag prachtig, zonnig weer om buiten te zitten en te wandelen en we hebben ons allemaal dan ook prima vermaakt.

Tegen de avond zijn we naar een Pannenkoekrestaurant in Beekbergen gereden (wij drieën op de fiets  en de anderen met de auto) en zo hebben we weer een heel gezellige dag gehad ! 

Verslag 11

Ik heb een heel leuke verjaardag gehad: de hele dag door kreeg ik app-jes, mailtjes en telefoontjes met felicitaties en natuurlijk zijn we ook op pad geweest.

We zijn op de fiets  langs het Apeldoorn-Dierens Kanaal en door de bossen naar Paleis Het Loo in Apeldoorn gereden dat sinds 22 april dit jaar weer open is na een grote verbouwing.

We hebben eerst de stallen en het koetshuis met z’n verzameling oude voertuigen bekeken en zijn daarna doorgewandeld naar het 17e-eeuwse paleis waar nu ondergronds een modern museum gevestigd is waar je alles te weten komt over “De Oranjes”.

(Wat lijkt Willem-Alexander veel op zijn overgrootmoeder Wilhelmina !)

Maar het interessants zijn toch nog altijd de oude vertrekken van de Koninklijke Familie met al hun pracht en praal.

Vanaf het dakterras kijk je op de  symmetrische tuinen welke al ruim drie honderd jaar de uitstraling hebben die de eerste bewoners van het Paleis Het Loo, koning-stadhouder Willem de derde en Koningin Mary Stuart, voor ogen hadden.

Nadat we hier ook geruime tijd doorgebracht hebben strijken we nog even neer op een terrasje waarna we terugfietsen naar Beekbergen om uit te komen bij restaurant “bij Mark”, waar we heerlijk gegeten hebben. Tegen achten zijn we weer op de camping waar we nog lange tijd buiten kunnen zitten !

Verslag 12

Camping de Bosrand ligt midden op de Veluwe dus vandaag hebben we een prachtige fietstocht van bijna zestig kilometer door dit gebied gemaakt.

We komen weer langs de Loenense waterval, waar ook nog een kleinere variant te bekijken is, rijden door de Woeste Hoeve en  langs de militaire basis Deelen. Het bijbehorende museum is helaas alleen in het weekend open.

Ook fietsen we lange tijd, heuvel op en weer af, over de Posbank, behorende bij het Nationale Park de Veluwezoom.

Jammer genoeg is de heide nog niet in bloei maar wel zien we veel roze en wit vingerhoedskruid  én gele brem.

We spotten een hertje en later passeren we een grote groep Schotse Hooglanders op korte afstand.

Bij de Carolina Hoeve houden we geruime tijd pauze met een biertje en allerlei tapas (we zijn niet voor niets Levensgenieters !)

waarna we weer verder door de bossen fietsen over smalle paadjes die niet altijd verhard zijn.

Bij Beekbergen komen we onverwachts langs de Veluwsche Stoomtrein Maatschappij waar we natuurlijk even halt houden om de mooie oude treinen te kunnen bewonderen.

Pas tegen zessen zijn we terug op de camping, weer hebben we een heerlijke dag gehad !

Verslag 13

Het is vanmorgen nog fris wanneer we vertrekken, maar we hoeven maar een half uurtje te fietsen voor we bij ons eindpunt Apelheul zijn. Vijf jaar terug zijn we hier voor het laatst geweest samen met mijn ouders, de kinder en kleinkinderen, maar toen hadden we meer belangstelling voor een paar andere “aapjes”: Stijn en Ruben.

Dit keer bekijken we alles uitgebreid, er zijn zo’n vijfendertig soorten apen in het park, met vaak de meest exotische namen, en ook nog diverse andere dieren.

Toch vind ik de mensapen het meest interessant, de gorilla en de orang-oetan en deze blijken ook heel slim te zijn.

In het nachtdierenverblijf zien we in het halfdonker een luiaard rustig hangend aan een tak en ook de capibara, een soort reuzencavia, wordt gespot.

In de vijf uur dat we er verblijven zien we tientallen verschillende apen en ik heb er heel wat op de foto gezet.

Het park is prachtig aangelegd en de dieren hebben alle ruimte.

Nadien rijden we terug naar de camping waar we nog een tijdje genieten van de zon voor we tegen half zeven weer onze fiets pakken om uit eten te gaan in Voorst. Op de eerste dag hier bij de Bosrand had Wim in het uitgebreide informatieboek van de camping al gezien dat zich in Voorst een “Ribhouse Texas”  bevindt al is het wel weer een half uur fietsen voor we daar zijn !

Het eten is er prima, ik heb zelfs enkele spare-ribs op, iets wat ik normaal nooit eet. Wanneer we tegen half tien terug rijden is het nog steeds helemaal licht en bij aankomst op de kampplaats blijkt dat we vandaag toch weer zo’n vijftig kilometer fietsend afgelegd hebben !           

Verslag 14

Gisteravond hebben we onze elektrische fietsen weer in de, vlakbij gelegen, schuur gezet waar ze opgeladen kunnen worden, een service waar we op de vorige camping in Drempt ook diverse keren gebruik van hebben gemaakt.  Vanmorgen (donderdag 8 juni) zijn we met volle accu’s in de E-bikes vertrokken voor een route van vijfenzestig kilometer, die rondom de Hoge Veluwe loopt.  Er zijn diverse kant en klare routes beschikbaar op de camping en dit is de derde en tevens laatste die we fietsen.

De tocht voert ons door allerlei bossen, langs Hoenderloo en Otterlo maar vooral het gedeelte door het gebied Planken Wambuis is erg mooi.

Onderweg zien we aardig wat campings en bungalowparken, de Veluwe is blijkbaar erg geliefd als vakantiegebied. Ook valt het ons op dat er overal veel wordt gesproeid: na een nat voorjaar heeft het nu al weken niet meer geregend en met veel wind en zon droogt de grond snel uit.

Via Schaarsbergen komen we tegen half vier weer terug bij de camping waar we de rest van de middag en avond relaxen, onze zitvlakken zijn een beetje beurs na al het fietsen en kunnen wel wat rust gebruiken ! We hebben hier de omgeving uitgebreid bekeken en enorm geboft met het weer.

Morgenvroeg verlaten we camping de Bosrand en gaan we weer enkele dagen “aan de Linge” staan, het wordt namelijk tropisch warm de aankomende tijd dus dan is een plek aan het water ideaal. Ook kan Dennis dan zaterdagavond naar een personeelsfeestje nu we zo dicht bij huis zijn, maar natuurlijk gaan we morgen eerst naar Vreedenhoff om te kijken hoe het nu met mijn ouders is !

Verslag 15

Het is inmiddels donderdag 15 juni, we zijn bijna een week op de camping Aan de Linge gebleven, waar het goed toeven was met het hete weer.

Diverse dagen kwam de temperatuur ruim boven de dertig graden uit, we zijn dan ook vrij lui geweest. Dennis is heel wat keren het water in gesprongen om af te koelen, Wim en ik pakten meestal even de plantenspuit ! De fiets werd alleen gebruikt voor een korte trip en ritjes naar de supermarkt.

Onze vrienden Gerrit en Hermien zijn nog een dagje op bezoek geweest en met alle buren op de kampplaats hebben we leuk contact, de tijd is omgevlogen.

Vanmorgen zijn we weer huiswaarts gekeerd:  ik ben een uurtje naar aerobic geweest, de was van twee weken is weer gedaan en de mannen zijn nu naar hun gezellige kooravond. Natuurlijk zijn we ook nog twee keer bij mijn ouders geweest, vandaag zelfs met onze oldtimer.

Mijn moeder brengt de meeste tijd op bed door en is erg moe, maar ze kent ons nog wel en vindt het leuk wanneer we er zijn. Mijn vader daarentegen leeft helemaal in het verleden en weet, helaas,  inmiddels niet meer wie we precies zijn, maar ik heb m’n ouders nog en we blijven ze bezoeken.

Na één nachtje thuis vertrekken we weer en gaan naar Cas en Anja, waarmee we begin dit jaar tien weken rondgetrokken hebben door Australië, ik weet zeker dat het daar weer heel gezellig gaat worden ! 

Verslag 16

We hebben een paar heel gezellige dagen gehad bij Cas en Anja in Veldhoven. Onze camper, waar we gewoon in sliepen, stond op hun oprit en Dennis had zijn matras uit z’n auto gehaald en heeft hierop in de garage geslapen, waar het redelijk koel was.

Beide dagen hebben we fietsend de omgeving bekeken en vooral door mooie natuurgebieden gereden zoals Vlasroot, Leenderbos en Meertjesven, namen waar we nog nooit van gehoord hadden.

Ook hebben we volop genoten van hun prachtige tuin waar ’s avonds de barbecue aanging gevolgd door een kampvuurtje.

Natuurlijk hebben Wim en Cas weer samen geklust, dit keer aan de fietsen en alles doet het weer perfect.

Na onze tweede fietstrip hadden we bijna honderd kilometer extra op de teller staan en ’s avonds wordt dan ook de auto gepakt om naar een “all you can eat”-restaurant in Eindhoven te rijden, waar we diverse uren doorbrengen.

Later op de avond kijken we, met volle buiken, buiten in de tuin de film van onze trip door Australië en worden er weer heel wat herinneringen opgehaald. 

Vanmorgen (zondag 18 juni: Vaderdag en onze 43ste trouwdag) zijn we rond het middaguur weer vertrokken uit Veldhoven richting Best, waar het oorlogsmuseum Bevrijdende Vleugels te bezoeken is.

Het bevindt zich op het terrein waar op 17 september 1944 luchtlandingen plaatsvonden tijdens de Operatie Market Garden en in verschillende hallen worden de bezetting, de onderdrukking en de uiteindelijke bevrijding uitvoerig belicht door middel van foto’s, diorama’s voertuigen en vliegtuigen.

We kunnen een Dakota van binnen bekijken en ook mogen we alle drie met een simulator een vliegtuig besturen, wat veel moeilijker is dan gedacht.

Tegen vieren rijden we naar Boerderij-Camping “de Kommer” gelegen aan de rand van Loon op Zand. Hier gaan we de komende dagen doorbrengen en de omgeving verkennen en natuurlijk gebruiken we hierbij onze fietsen weer !

Verslag 17

Het is nog steeds prachtig weer en omdat we ’s morgens al meteen in de zon zitten zijn we eerst een tijdje bezig geweest om schaduw te creëren.

Nadien zijn we fietsend op pad gegaan naar het Nationale Park Loonse en Drunense Duinen. Iets voor de plaats Loon op Zand staat een mooi wit kasteel waarvan de eerste muren al dateren uit de veertiende eeuw.

Zodra we in het Nationale Park zijn zien we een grote kudde schapen en even later rijden we langs een mooi vennetje dat in de crisisjaren 1929-1940 gegraven is door werklozen en nu nog altijd in de winter dienst doet als (Kaatsheuvelse) IJsbaan.

In de omgeving worden veel asperges gekweekt en bij een winkeltje nemen wij dan ook, waarschijnlijk voor het laatst dit jaar, nog een keer dit “witte goud” mee.

Vlakbij Cromvoirt en Vught ligt “de IJzeren Man”, een recreatieplas, genoemd naar de stoombaggermolen die hem groef, waar het zelfs op maandag vrij druk is vanwege het mooie weer.

Onze tocht van vandaag is zo’n veertig kilometer en onderweg zien we veel manèges, ook bij onze kampplaats zijn diverse stallen met paarden.

Pas tegen vijven zijn we terug op de camping waar we nu gelukkig in de schaduw kunnen zitten en natuurlijk komt ons favoriete spel Carcassonne weer tevoorschijn. Wim kookt uitgebreid en maakt een heerlijke wokschotel met asperges, zoete aardappels en varkenshaas, ik bof maar met zo’n kok !!

Verslag 18

Heel dicht bij onze kampplaats bevindt zich recreatiestrand “Het Blauwe Meer” en omdat het vandaag zo benauwend warm is willen we daar even gaan kijken, we hebben zelfs onze zwemkleding meegenomen. Er ligt wel een snelweg tussen, dus je kunt er niet rechtstreeks naartoe, maar na een kwartiertje fietsen staan we bij een prachtig strand dat helaas in particuliere handen is: er worden vaak besloten feestjes gegeven en pas vanaf 15 juli is het voor iedereen geopend, maar dan moet er wel zes euro per persoon betaald worden.

We maken maar een tochtje in de omgeving en staan ineens voor het hotel behorend bij de Efteling.

Ook fietsen we langs het pretpark waar mensen  in de zinderende hitte staan te wachten tot ze van de stalen achtbaan Python gebruik mogen maken om enkele keren over de kop te gaan, mij niet gezien ! Via het mooie Nationale Park waar we gisteren ook waren gaan we terug naar de camping want er wordt slecht weer voorspeld (code oranje), maar ook hier is het natuurlijk erg benauwd. We zijn halverwege een spelletje Carcassonne, zittend in de schaduw, wanneer het noodweer losbarst: ineens begint het heel hard te waaien en te stormen en de tafel is binnen een tel kletsnat, ook alle kaartjes van ons spel !

Rondom ons wordt het één waterballet en lopen we te soppen in onze sandalen. Na enige tijd is het even droog maar de bui komt nog twee keer, in mindere mate, terug.

Ik heb binnen alle kaarten gedroogd en later doen we gewoon weer onder de luifel een nieuw spelletje Carcassonne, ook hadden we ineens wel heel dichtbij een poeltje om in af te koelen !!

Verslag 19

Het heeft gisteren tot middernacht geplensd, wat wel een lekker geluid was op de luifel, maar al die tijd konden we gewoon buiten zitten want koud was het totaal niet. Vanmorgen scheen de zon weer volop alleen is het nu gelukkig minder benauwd.

Natuurlijk worden de fietsen weer gebruikt en onze bestemming is Kamp Vught waar we via een mooie route door onder andere Udenhout terecht komen.

Nationaal Monument Kamp Vught is een voormalig concentratiekamp waar tussen januari 1943 en begin september 1944  ruim 31.000 mensen voor kortere of langere tijd gevangen hebben gezeten. Naast duizenden Joden zaten er politieke gevangenen, verzetsstrijders, Sinti en Roma (zigeuners), Jehova’s getuigen, criminelen, homoseksuelen en zwervers. Voor de Joden was Kamp Vught een doorgangskamp, de meeste Joden werden gedeporteerd naar het Drentse Westerbork en vandaar naar de Duitse vernietigingskampen in Polen. In totaal verloren 749 mensen in Concentratiekamp Vught het leven.

We hebben er diverse uren doorgebracht, er is een introductiefilm, via audio krijg je allemaal verhalen van overlevenden te horen en ook kun je oude barakken, het Crematorium, de wachttorens en het kindergedenkteken bekijken. Het was een echt werkkamp dus kinderen waren alleen maar lastig en werden daarom gedeporteerd !

Het is allemaal zeer indrukwekkend, helaas is er nog niet veel veranderd en woedt er nog steeds oorlog, zelfs in Europa !

Op de terugweg komen we langs het Nationaal Militair Museum waar, vanwege het 275 jarig bestaan van de Genietroepen, een expositie over bruggenbouwers te zien is. We wandelen over het buitenterrein en maken nog wat foto’s maar zitten eigenlijk nog vol emoties over wat we allemaal gezien en gehoord hebben in Kamp Vught.

Even later passeren we de recreatieplas de IJzeren Man en hier houden we pauze in de schaduw met uitzicht op het meer.

Later neemt Dennis zelfs nog een duik in het heldere water, Wim en ik houden het bij “pootje baden”.

Daarna hebben we nog een flinke afstand af te leggen en weer fietsen we door de Loonse en Drunense Duinen, we hebben alle fietspaden van het Park inmiddels wel gehad.

Ook nu hebben we weer zo’n vijfenveertig kilometer fietsend afgelegd !

Verslag 20

Gisteren zijn we de camping niet afgeweest, het heeft bijna de hele dag geregend en flink ook ! De boeren zullen wel blij zijn na ruim een maand droogte, maar in Valkenburg, waar de straten en terrassen blank stonden, komen de nare herinneringen weer boven van twee jaar geleden toen daar alles overstroomd was, gelukkig is het dit keer minder erg !

Zo’n vijftien kilometer van de kampplaats bevindt zich Safaripark Beekse Bergen en omdat het al heel lang geleden is dat we daar geweest zijn fietsen we er vanmorgen, met zonnig weer, naartoe.

Daar aangekomen gaan we eerst op bootsafari en zien diverse neushoorns, kamelen en enkele jakken, maar vooral veel ooievaars die  er hun nest met jongen hebben.

Je kunt met de auto door het park rijden (maar wij zijn op de fiets !) of lopend het hele gebied verkennen en zó zie je eigenlijk het meest. Er is net een roofvogelshow aan de gang wanneer we met de boot aanleggen en zien daar gieren, arenden en prachtige kraanvogels.

Natuurlijk bevinden zich in het park allerlei soorten apen, maar ook leeuwen, nijlpaarden en verschillende herten zijn er te bekijken.

Het is vandaag gezellig druk: we zien grote groepen kinderen die schoolreisje hebben en ook veel jonge gezinnen.  We verblijven lange tijd bij de tientallen bavianen die allerlei capriolen uithalen en waar duidelijk zichtbaar is wie de leider is.

De zebra’s, gnoes en giraffen ontbreken ook niet en zelfs de olifant en de wilde hond worden gespot.

Toch zien we deze dieren veel liever echt in het wild !!

Verslag 21

We zijn vanmorgen verhuisd naar een volgende camping, maar wel met een grote omweg. Het was namelijk alweer een week geleden dat we mijn ouders bezocht hadden, dus zijn we eerst naar het verzorgingstehuis in Arnhem gegaan. We kwamen mijn vader tegen op de gang, hij herkende ons meteen en was blij ons te zien. Samen zijn we naar mijn moeder gelopen en ook zij begon gelijk te lachen toen ze ons zag.

We zijn een uurtje gebleven en toen naar camping de Bloksberg bij Gennep gereden, gelegen in de kop van Limburg. Deze kampplaats heeft een natuurbad van vijf hectare dat ook nog eens uitgeroepen is tot het helderste en schoonste water van Nederland. Helaas mag Dennis met zijn auto niet bij ons op de plaats staan en heeft hij een plekje achteraf (nr. 38), maar hij hoeft er alleen maar te slapen en kan er op de fiets naartoe.

Wij staan de eerste nacht in de buurt van de kantine (nr. 6) en verhuizen morgen naar een prachtige plek met uitzicht op het water (nr. 1), waar we tot donderdagmorgen verblijven.

We hebben de camping al helemaal rondgewandeld en zijn zelfs alle drie het water in geweest, want de temperatuur loopt weer aardig op.

Morgen wordt het tweeëndertig graden en ik weet zeker dat we dan diverse keren een duik in het heldere, verkoelende water zullen nemen ! 

Verslag 22

Gisteren (zondag 25 juni) konden we tegen de middag terecht op ons nieuwe, mooie plekje met uitzicht op het meer en nadat we alles, binnen een half uurtje, weer opgebouwd hadden zijn we gauw het water ingegaan om af te koelen, want het is inmiddels drieëndertig graden in de schaduw , één van de warmste dagen tot nu toe dit jaar ! 

De hele middag lopen we regelmatig even naar het meer om te zwemmen waarna we weer onder de extra lange luifel gaan zitten, waar we het goed uit kunnen houden ! 

Tot ruim na middennacht verblijven we buiten, we kunnen zelfs een kaartspelletje doen want er is totaal geen wind !  Na een warme nacht is het vanmorgen toch een stukje afgekoeld naar zo’n vierentwintig graden, prima fietsweer !

We rijden weer een prachtige route en komen door dorpjes waar we nog nooit van gehoord hebben (Ven-Zelderheide !) en rijden zelfs een stukje door Duitsland bij Reichswald. Nadat we langs de Sint Jansberg zijn gereden komen we uit bij Plasmolen.

(Dennis heeft een lifter !)

Hier bekijken we de Mookerplas en de Zevenbergen, waar we jaren terug met onze zeilboot een paar dagen gelegen hebben.

Op de terugweg komen we langs Vesting ’t Genneperhuis, een historische plek die al rond 900 na Chr. is opgericht en lange tijd een verdedigingspost is geweest. Nu restten nog enkele ruines en een uitkijkpunt over de Maas.

Nadat we in het leuke plaatsje Gennep boodschappen hebben gedaan keren we terug naar de camping, waar het na het drukke weekend nu heel rustig is.

Dennis en ik gaan nog een keer zwemmen en ’s avonds gaat de barbecue aan en etend kijken we weer uit op het prachtige meer !

Verslag 23

Het is nog steeds mooi en droog weer dus gaan we nog een keer fietsend op pad: via Heijen rijden we zuidwaarts naar Afferden waar we met de pont de Maas oversteken.

Hier zien we een zelfgebouwde woonwagen staan met een tractor ervoor en we maken nog even een praatje met de trotse eigenaar.

Iets noordelijker ligt het sluis- en stuwcomplex Sambeek, één van de zeven Maasstuwen die ervoor zorgen dat de Maas bevaarbaar blijft. We blijven een tijdje staan kijken naar de drie sluizen waar vrachtschepen en pleziervaart zo’n drie meter zakken of stijgen, altijd weer interessant om te zien.

Via Boxmeer, een vrij grote stad waar net een Kermis opgebouwd staat zodat je het mooie van de plaats niet meer ziet, fietsen we naar Beugen en Helbroek.

 ( In dit gebied waren vroeger veel varkenshouderijen, inmiddels zijn deze bedrijven opgeheven,

dit is ” ’t Lèste Vèrke” )

Hier bevindt zich een prachtig natuurgebied : de Vilt waar we door middel van fietsknooppunten doorheen rijden.

Bij Gennep steken we de Maas weer over via een lange brug en zien in het centrum van de stad een oude locomotief staan (gerestaureerd Pruisisch model uit 1924), het enige wat over is van het “Duits Lijntje”: grensstation Gennep dat tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest is en daarna nooit meer opgebouwd is.

Voorlopig was dit onze laatste fietstrip, inmiddels hebben we ruim acht en een half honderd kilometer fietsend afgelegd de afgelopen weken, maar voor morgen is er veel regen voorspeld (we zullen dan wel veel spelletjes doen onder de luifel !) en overmorgen gaan we naar huis. Dennis heeft nog bijna twee weken vakantie maar de weersvooruitzichten zijn niet zo gunstig: de komende week gaat het elke dag regenen……… het kan echter zo maar zijn dat we binnenkort toch weer op pad gaan !!

Verslag 24

We zijn een week thuis geweest waarin het regelmatig heeft geregend en zelfs de krachtigste zomerstorm in Nederland ooit gemeten voorkwam. De schade door de vele omgewaaide bomen wordt geschat op tientallen miljoenen euro’s ! We hadden deze dagen mooi de tijd voor allerlei afspraken en ook is de camper helemaal in de was gezet.

Maar nadat de mannen gisteravond met het koor een heel leuk optreden hebben gehad in verzorgingstehuis het Vrijthof in Tiel zijn we vanmorgen weer met onze auto’s vertrokken richting de Achterhoek, waar we net na de middag aankomen bij camping de Vlierhof in Eibergen. We hebben er een mooi plekje aan het water alleen slaapt Dennis dit keer in een tentje omdat auto’s niet toegestaan zijn op de kampplaats.

Voor de komende dagen is er erg warm weer voorspeld dus gaan we ’s middags gelijk op pad om nog iets te bekijken, namelijk het Achterhoekse Openluchtmuseum Erve Kots, waar we via een audiotour uitleg krijgen hoe de Saksische boer vroeger leefde en werkte.

We zien een “Los Hoes”: een huis zonder kamers waarin mensen en dieren samen leven in één grote open ruimte, Boerderij Kots, een bakhuis, een oliemolen, een zagerij en nog veel meer.

Het is allemaal heel leerzaam en erg mooi opgezet !

We wandelen er enkele uren rond en strijken dan neer op een terrasje behorende bij Erve Kots waar we een heerlijke pannenkoek eten, natuurlijk met een biertje erbij.

Wanneer we tegen de avond terug zijn op de camping is het er nog goed warm en gaat Dennis meteen het water in.

En weer kunnen we de hele avond buiten zitten, iets wat deze vakantie heel vaak mogelijk is !

Verslag 25

Het was gisteren (zaterdag 8 juli) met drieëndertig graden de, tot nu toe, heetste dag van het jaar en we zijn dan ook de camping niet afgeweest. Met zo’n prachtig meertje voor de deur kun je geen betere plek hebben om te verblijven !

We zijn heel wat keren het water ingedoken voor verkoeling en hebben verder weinig ondernomen.

Vanmorgen hebben we onze fietsen weer gepakt om wat van de omgeving te bekijken: vlakbij Eibergen bevindt zich de Mallumse Molen, een al vanaf 1424 bestaande watermolen die er, na restauratie, nog steeds prachtig bijstaat. Samen met het tegenover liggende Muldershuis en een schuur staan deze drie gebouwen op de lijst van rijksmonumenten.

We vervolgen onze weg richting de plaats Neede waar we een “rondje Neede” rijden en zo langs allerlei leuke plekjes komen.

We willen echter niet te lang onderweg zijn want er wordt hevig onweer voorspeld met code oranje !

Eenmaal terug op de camping plonzen we eerst het water in want het is flink benauwd en weer ruim boven de dertig graden !

Pas tegen zessen komt de langverwachte regen al valt het heel erg mee en zitten we binnen een half uur alweer buiten. Het is in ieder geval wél lekker opgefrist al wordt het morgen gewoon weer vijfentwintig graden !

Verslag 26

Het weer  is helemaal opgeklaard: het benauwde is weg, een prima temperatuur om de fiets te pakken. We rijden een stuk van de “Flamingoroute” die gedeeltelijk door Duitsland gaat en beginnen hiermee in de plaats Eibergen dat onderdeel is van de gemeente Berkelland.

De rivier de Berkel stroomt in het oosten het land binnen en mondt in Zutphen in de IJssel uit en net als gisteren zien we deze rivier vandaag diverse keren meanderend door het fraaie landschap gaan.

We passeren vele rogge- en maïsvelden, waarvan de laatste al bijna op manshoogte zijn.

In Rekken komen we langs de Piepermolen uit 1796, genoemd naar de laatste molenaar die hier beroepsmatig werkte, in 1970 is deze grondig gerestaureerd en weer maalvaardig gemaakt.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 7-4.jpg

En dan ineens staan we bij het natuurreservaat Zwillbrocker Venn en zien we in de verte de meest noordelijke flamingo kolonie van Europa in het water staan. Nu baal ik dat ik mijn fototoestel op de camping heb laten liggen, met de telefoon kan je prima foto’s maken, maar niet goed inzoomen !

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 8-3.jpg

De route blijft afwisselend en nadat we een tijdje over smalle bospaadjes hebben gereden moeten we noodgedwongen stoppen vanwege een omgevallen boom, waarschijnlijk veroorzaakt door de storm van gisteren.

Nadat we onze fietsen er één voor één overheen getild hebben komen we even later uit bij het Haaksbergerveen, een prachtig natuurgebied met hoogveen en diverse vennetjes, ook staat de heide al een beetje in bloei.

We komen nog een keer langs de Mallumse Molen en wanneer we tegen vieren terug zijn op de camping hebben we vijfenzestig kilometer afgelegd en alle drie een “zere kont”!

Voorlopig was dit ook de laatste fietstocht want morgen gaan we weer naar huis: voor Dennis zit de vakantie er dan op, al hebben we nog wel enkele leuke trips in het vooruitzicht ! We hebben weer genoten van de gemoedelijke Achterhoek waar iedereen je gedag zegt en alles nét iets langzamer lijkt te gaan !

Verslag 27

Omdat we nu toch in de buurt van Winterswijk verblijven zijn we vanmorgen, nadat we de camping verlaten hebben, eerst naar Obelink Vrijetijdsmarkt gereden waar ze alles op het gebied van kampeer- en outdoorartikelen hebben. Ons gasstel begint raar te doen en ook hebben we nog wat andere kleine dingen nodig. Ze claimen de grootste van Europa te zijn en de zaak is inderdaad enorm groot en erg uitgebreid, het is er dan ook gigantisch druk. Voor je het weet kom je met veel meer thuis dan de bedoeling is, Dennis koopt er bijvoorbeeld nieuwe sandalen en wij een tafeltje bij het nieuwe gasstel !

Nadien rijden we naar Ruurlo waar in de bosrijke omgeving van de Achterhoek het rijksmonument kasteel Ruurlo (1326) ligt, omringd door een mooie Engelse landschapstuin.

Tegenwoordig is er een museum in gevestigd met werken van grootmeester Carel Willink (1900-1983), de opstelling van zijn schilderijen toont de ontwikkeling van een zoekende  kunstenaar die zich later weet te ontplooien als de nooit geëvenaarde schilder, die ontzettend gedetailleerd werk levert.

(Wat een perfectie !)

Ook zijn er prachtige creaties te zien van modeontwerpster Fong Leng, speciaal gemaakt voor Mathilde Willink, zijn derde en veel jongere vrouw.

Nadat we nog een rondje om het prachtige kasteel gelopen hebben gaan we huiswaarts waar we tegen vijven aankomen. Het is nog steeds prima weer, zo rond de dertig graden. Wat hebben we geboft al die weken, ik denk dat we slechts één dag regen hebben gehad en dat in Nederland ! We zijn de komende dagen thuis, maar in het weekend staan we weer vier dagen op vakantiepark de Krakeling in Zeist, waar we een ware familiereünie hebben, ik zie zelfs mijn oudste zus weer na drie en een half jaar….. wordt vervolgd.   

Verslag 28

Het is weekend (zaterdag 15 juli), Dennis heeft alweer volop gewerkt maar voor de laatste keer gaan we samen met onze campers op pad naar vakantiepark de Krakeling, waar morgen een ware familiereünie plaats vindt. Tegen half twaalf komen we aan en nadat we alles opgebouwd hebben en “een bakkie leut” gedaan hebben met m’n zus, zwager en zijn moeder, die hier samen al bijna twee weken verblijven, pakken we onze fietsen om naar Soesterberg te rijden waar het Nationaal Militair Museum staat.

Hier komen verleden, heden en toekomst van de Nederlandse krijgsmacht tot leven door middel van verhalen, activiteiten en actuele exposities.

Ook zijn er volop tanks, vliegtuigen en ander materiaal te zien en mogen we zelfs meerijden in een militaire wagen.

De F-16 wordt uitgebreid belicht, het vormt dan ook het belangrijkste deel van de slagkracht van de Koninklijke Luchtmacht.

Tegen vijven verlaten we het museum want er komt een heel donkere lucht opzetten en we willen wel voor de regen losbarst op de camping zijn. Achteraf valt het allemaal erg mee en blijft het bij een regenbui en enkele windstoten, wel is het een stuk afgekoeld.

De afgelopen week zijn we, samen met mijn zus Margriet, twee keer bij onze ouders geweest: ze gaan beiden hard achteruit en herkennen ons niet meer.

Mijn oudste zus Clary, die ik morgen na drie en een half jaar weer zie, heeft ze vandaag bezocht en schrok hoe erg ze achteruit gegaan zijn sinds de laatste keer dat zij ze zag, vorig jaar september. Ze worden gelukkig de hele dag goed in de gaten gehouden door het verzorgend personeel en we krijgen regelmatig berichten over hun toestand, maar het blijft allemaal erg zorgelijk. Doordat we niet naar Engeland en Ierland zijn gegaan hebben we ze in ieder geval de afgelopen maanden heel wat keren kunnen bezoeken !

Verslag 29

We hebben gisteren een heel gezellige dag gehad met de hele familie, al misten we natuurlijk onze ouders en hebben we veel over hen gesproken.

Ook leek het net of ik mijn oudste zus en zwager pas geleden nog gezien had, het was meteen weer zo vertrouwd, wat ook komt door al het whats-appen wat we samen doen.

We hebben echt geboft met het weer, behalve een paar spatjes is het de hele dag droog geweest en rond de tweeëntwintig graden.

Vanmorgen zijn we met z’n drieën weer fietsend op pad gegaan en hebben ruim zeventig kilometer afgelegd. De route was heel afwisselend net als het weer: af en toe scheen de zon maar we zijn helaas ook verschillende keren nat geregend, al reden we vaak onder de  bomen die toch een heleboel water opvangen. We zijn eerst naar de piramide van Austerlitz gereden die zich op slechts enkele kilometers van de camping bevindt. Het monument bestaat uit een met gras beklede piramidevormige zandheuvel van 40 bij 40 meter met een stenen obelisk erop, de totale hoogte is 33 meter. Hij is in 1804 gebouwd door soldaten van Napoleon op een van de hoogste punten van de Utrechtse Heuvelrug.

Even later rijden we over de oude landingsbaan van vliegbasis Soesterberg en komen we weer langs het Militair Museum dat we zaterdag bezocht hebben.

Ook fietsen we door de Soesterduinen waar nog enkele oude bunkers liggen.

Ik wilde graag Paleis Soestdijk bekijken, dat op de route ligt, maar helaas staat deze helemaal in de steigers en is er nu niets van te zien.

Wel staan er veel mooie, oude huizen rond de Utrechtse Heuvelrug en passeren we Kasteel Groeneveld.

Ook Zeist heeft een kasteel,  het zeventiende-eeuwse Slot Zeist met het Broeder- en Zusterplein, deze doet tegenwoordig dienst als trouwlocatie en er worden  muziek- en theatervoorstellingen georganiseerd.

Pas tegen half zes zijn we terug op de camping met fietsen die onder de modder zitten van alle natte bospaadjes waar we over gereden hebben, maar met een spuitende waterslang krijgen we ze weer mooi schoon.

We doen vanavond heel makkelijk met het eten: er staat (iedere maandagavond) een pannenkoekenkraam op de kampplaats en met z’n zessen eten we daar ieder enkele heerlijke pannenkoeken met appel, kaas en spek !

Morgen maken we er een luie dag van en keren tegen de avond terug naar huis, dan zit de vakantie van Dennis er toch écht op !!

Inmiddels is mijn moeder 25 juli overleden en op 1 augustus, na een mooie, persoonlijke uitvaartplechtigheid, gecremeerd.

Australië 2023 met Cas en Anja

11000 kilometer gereden in 10 weken tijd lees hieronder ons verslag met 2000 foto’s

Verslag 1

Alhoewel we pas twee maanden geleden terug zijn gekomen uit Australië van een schitterende trip door de binnenlanden en langs de westkust, reizen we nu weer af naar Down Under om, samen met Cas en Anja, de zuidkust van dit fascinerende land te gaan onderzoeken. In tien weken tijd reizen we van Perth naar Adelaide, onderweg van alles bekijkend.

Gistermorgen (maandag 16 januari) zijn we vanuit Düsseldorf vertrokken en zijn via Dubai met de Emirates naar Perth gevlogen, waar we tegen vijven ’s middags (17 januari) aankomen. (Het is hier zeven uur later dan in Holland !)

Nadat we even enkele boodschappen hebben gehaald rijden we naar Banksia Tourist Park, waar we vorige keer de laatste dagen van de reis gestaan hebben en toen al gereserveerd hadden voor vandaag.

Ruim na negenen zijn onze koffers allemaal uitgepakt en hebben de meeste spullen een plek gekregen, voor vandaag is het genoeg geweest !

We nemen nog een biertje en duiken dan ons bed in, morgen ruimen we de laatste dingen wel op !

Verslag 2

De eerste nacht in Australië verloopt meteen stormachtig, we liggen regelmatig te schudden in ons bed. Deze onbestendige wind noemt men hier: Fremantle Doktor, ik heb geen idee waarom. Toen wij in 2015 onze huidige camper in Perth kochten hadden wij de luifel uitgezet zonder lijnen eraan, ’s nachts is deze helemaal over de camper gewaaid en waren de stokken gebroken (Wim heeft het gelukkig kunnen repa-reren !). Sindsdien gebruiken we altijd scheerlijnen, de daktent waar Cas en Anja in slapen was ook helemaal verankerd, wat ook zeker nodig was. Toch hebben we alle vier haast niet geslapen vanwege de harde windstoten en het klapperen van het tentdoek. Om half zes stonden we alweer naast ons bed en later hebben we buiten ontbeten, al vlogen de mokken en borden af en toe van de tafel !

Nadat we voor vier dagen levensmiddelen hebben gekocht én een topper voor in de daktent, zodat Cas en Anja iets zachter liggen, rijden we zo’n zeventig kilometer noordelijk naar Yanchep N.P., waar Anja eindelijk koala’s ziet, ook al zitten ze wel hoog in de boom. (De vorige trip heeft ze er geen één gezien, wat ze erg jammer vond !) In het park leven veel soorten vogels en de kangoeroes hippen er vrolijk rond.

We verblijven hier vannacht en tegen vijven gebruiken we de barbecue van de kampplaats om zo uit de wind, met uitzicht op een groep kangoeroes, te kunnen eten.

Anja en Cas gaan nog een keer naar de koala’s in de hoop dat er één wakker is (deze dieren slapen zo’n twintig uur per dag !) en ze hebben geluk, enkele zijn zelfs van de eucalyptusbladeren aan het eten.

Vanavond liggen we vroeg op bed, even slaap inhalen van de afgelopen dagen ! (als de wind het toelaat !)

Verslag 3

Het was vannacht bijna windstil en we hebben dan ook allemaal uitgebreid de slaap ingehaald van de afgelopen dagen.  Tijdens het ontbijt hippen de kangoeroes nog vrolijk rond, maar zodra het warmer wordt verdwijnen ze naar schaduwrijkere gebieden. Wij trekken ook weer verder en gaan eerst naar de kustplaats Lancelin met z’n prima surfgolven en natuurlijk de witte duinen waar je het stuifzand op ziet waaien.

Ook wij  klimmen een duin op om er later weer af te rennen, je wordt weer helemaal kind !

Vervolgens  rijden we naar Namburg N.P., bekend van de Pinnacles: bizarre kalkstenen zuilen.

Je kunt hier een zes kilometer lange rit door het park maken en Anja en Cas rijden voorop, wij hebben het al vijf keer eerder gezien. Cas zit achter het stuur zodat Anja kan filmen en foto’s maken en niet elke keer hoeft uit te stappen, het is vandaag bijna veertig graden, dus de airco staat nu wel aan. Helaas gaat er iets mis bij een parkeerplek: Cas rijdt per ongeluk achteruit en komt (gelukkig vrij zachtjes) tegen onze camper aan, met als gevolg een aardige deuk ! Nu  heeft de Nissan aan twee kanten een “kusje” gehad, tijdens de vorige trip ging Wim met achteruit rijden tegen de voorkant aan !

Nadien gaan we naar het vlakbij gelegen Cervantes waar we heerlijk afkoelen in zee. (In Nederland is het nu rond het vriespunt en ligt er sneeuw !)

Dan wordt het tijd om een overnachtingsplek te zoeken, we rijden weer een stukje landinwaarts en komen uit bij Namburg Station Stay, een alternatieve kampplaats, die tevens boerderij is met landbouw en veeteelt.

We zien er schapen, koeien, emoes, paarden en een alpaca.

Weer staat er een stevige wind, die we nu goed kunnen gebruiken, want om zeven uur ’s avonds is het nog ruim dertig graden !

Verslag 4

We hebben vandaag weer iets heel anders gedaan: na honderd vijf en zeventig kilometer rijden komen we aan bij de benedictijner missiepost New Norcia, waar we ruim op tijd zijn voor de twee uur durende rondtoer die start om elf uur.  

De post werd in 1846 gesticht door de Spaanse monnik dom Rosendo Salvado en zijn missie was de Aboriginals te bekeren, hun Europese landbouw te leren en te redden van vervolging. De zachte aanpak van het klooster werkte goed bij de locale Yued bevolking en leverde in de 19e eeuw een harmonieus landbouwdorp op. De graanmolen die in 1879 openging draait nog steeds, het is de oudste werkende molen in West Australië.

De unieke mix van Byzantijnse, gotische en klassiek Spaanse bouwkunst is een exotisch contrast met de tarwevelden en het Australische struikgewas rondom New Norcia.

Veel kinderen, zowel Aboriginals als Australische, zijn hier groot gebracht met lezen, schrijven, rekenen en religie, en daarnaast mochten ze een vak leren. Rond de eeuwwisseling verschoof de nadruk naar het onderwijs van Europese kinderen waar de ouders voor moesten betalen.

Er wonen nog steeds zes monniken in het klooster en deze is daarom niet toegankelijk voor publiek. Wel zien we de Abbey Church, de graanmolen, twee colleges en het prachtige museum.

Rond half drie verlaten we de prachtige plek weer en rijden nog ruim honderd dertig kilometer richting Kalgoorlie. De temperatuur ligt weer rond de veertig graden dus in de auto is het goed toeven met de airco aan. Tegen vieren stoppen we bij het plaatsje Meckering, waar in 1968 een aardbeving heeft plaatsgevonden met een kracht van 6.9.

We mogen hier gratis staan aan de rand van het tegenwoordig welvarende, slaperige dorpje !

Verslag 5

Gisteravond hebben we voor het eerst deze reis het leuke spel Mexican Train gespeeld, toen we tegen middernacht klaar waren was het nog steeds negenentwintig graden !

Vanmorgen hebben we bijna drie honderd kilometer afgelegd en tegen enen komen we aan bij Karalee Rocks, in vroeger tijden (rond 1890) een plek waar water opgevangen werd in een reservoir bestemd voor stoomtreinen richting de goudvelden.

Je kunt nog altijd zien hoe regenwater via granieten rotsen en stenen muurtjes uitkwam bij een metalen aquaduct en zo terecht komt in een natuurlijk meer waar zo’n vijftig miljoen liter water opgeslagen kon worden, heel interessant. Helaas gaat het bij Anja mis wanneer ze een vrij steile wand op wil lopen: ze glijdt uit en heeft meteen bebloede knieën, toch gaat ze daarna mee om de omgeving te bekijken.

We besluiten om niet verder te reizen maar hier te overnachten, waardoor we een heel relaxte middag hebben.

Wim en ik doen een spelletje Carcassonne en later houden we uitgebreid happy hour.

Pas tegen half acht zitten we aan de avondmaaltijd, helemaal tevreden met hoe onze reis tot nu toe verloopt !

Verslag 6

Na honderd vijftig kilometer rijden komen we in de loop van de morgen aan in Kalgoorlie-Boulder, waar in 1893 voor het eerst goud gevonden werd door de Ier Paddy Hannan, waarna het gebied al gauw overspoeld werd door goudzoekers.

En in tegenstelling tot andere gebieden waar goudvelden snel uitgeput raakten, bevindt zich hier tegenwoordig de op één na grootste open mijn van de wereld (alleen in China is een nog grotere !) waar jaarlijks 600.000 tot 800.000 ounces goud geproduceerd wordt. We gaan eerst naar het informatiecentrum waar we, naast de bezienswaardigheden die ik zelf al had gevonden, enkele leuke tips krijgen.

Nadat we het oude centrum te voet hebben bekeken, rijden we naar de “super pit” goudmijn die 3,8 kilometer lang is en 1.35 km. breed en zo’n 500 meter diep.

Het geheel is dan ook erg indrukwekkend: je ziet gigantische vrachtwagens die meer op dinky toys lijken maar wel ruim 200 ton erts per keer vervoeren.

Nadat we de “canyon” uitgebreid bekeken hebben gaan we verder naar “Bush Two-up” gelegen aan de rand van de stad. Hier zien we, in een soort golfplaatamfitheater een uitbundig gokspel waarbij gewed wordt over twee opgegooide munten. Dit gaat gepaard met grof geld en we kijken onze ogen uit hoe honderden dollars steeds wisselen van eigenaar.

Vervolgens rijden we naar Hammond Park, de tweede tip van het infocentrum, waar we een verlate lunch gebruiken en daarnaast ook emoes, kangoeroes, parkieten en pauwen zien.

Nadat we bij Mount Charlotte Lookout het reservoir van negen miljoen liter water gezien hebben en tevens de pijpleidingen die vijf honderd zestig kilometer hebben afgelegd van Mundaring Weir bij Perth tot Kalgoorlie, wordt het tijd om naar onze overnachtingsplaats: Lake Douglas te rijden, waar we rond half vijf aankomen.

Weer staan we voor noppes op een prachtige plek in de bush met slechts op ruime afstand enkele andere kampeerders.

Tot bedtijd zitten we buiten in onze korte broek en hemdje met boven ons een prachtige, heldere sterrenhemel !

Verslag 7

Vandaag is Dennis zevenendertig jaar geworden, we hebben dit vorige week al gevierd, maar hebben hem vanmorgen om zeven uur (in Nederland twaalf uur ’s nachts) gebeld om te feliciteren.

We hebben de hele dag doorgebracht in Kalgoorlie: eerst zijn we nog een keer naar de Super Pit gegaan waar meer activiteit is dan gisteren.

Vervolgens hebben we de Boulder Town Hall bekeken, dat in 2008 zijn honderdjarig bestaan vierde en waar tegenwoordig een klein oorlogsmuseum in zit.

Je kunt er echter ook een oude theaterzaal en een vergaderruimte bewonderen die de tand des tijds goed doorstaan hebben, tevens staan er in dezelfde straat (Burt street) meerdere gebouwen uit de 19e eeuw.

Natuurlijk gaan we ook naar het Museum of the Goldfields waar we terug gaan in de tijd van de “goldrush” en vanuit de toren een mooi uitzicht hebben over de stad.

Na de lunch rijden we naar Hannans North Tourist Mine waar we de gigantische grote trucks zien die de brokken erts uit de Super Pit halen.

Ook hier zijn weer allerlei oude gebouwen te bekijken en zelfs het spel two-up wordt uitgelegd.

Anja en ik houden om de beurt een stukje puur goud in onze hand dat een waarde heeft van 2766,00 dollar !!

Er is ook een mooie Chinese tuin bij waar we kort rondlopen maar het is vandaag weer bijna veertig graden dus we zoeken zoveel mogelijk schaduw op.

(Zelfs de haren worden nog natgemaakt voor verkoeling !).

Nadat we onze voorraden levensmiddelen, water en brandstof weer aangevuld hebben, rijden we naar de plek waar we afgelopen nacht ook stonden.

Helaas is er nu haast geen wind en blijft het lang warm, we hebben vannacht geen dekbed nodig !

Verslag 8

Vanaf onze kampplaats zijn we vanmorgen eerst naar Coolgardie gereden, de “Mother of the Goldfields”, waar in 1892 goud werd gevonden en daarna zorgde voor de grootste volksverhuizing naar West- Australië. Tijdens het hoogtepunt van de goudkoorts in 1897 woonden er vijfentwintig duizend mensen en waren er vijf honderd mijncompagnies in Coolgardie. Tegenwoordig is het meer een spookstad met verschillende, in zeer slechte staat verkerende, oude gebouwen.

We bekijken er een oude mijn (Lindsay Pit) waar nu geen activiteit meer is,

wandelen door het “Ben Prior” openluchtmuseum, wat weinig voorstelt en bekijken het oude treinstation dat niet meer in gebruik is.

Bij het informatiecentrum is wél een mooi museum waar we geruime tijd doorbrengen.

Daarna verlaten we de voormalige goudstad en rijden naar het ruim vijftig kilometer zuidelijk geleden Burra Rock, waar in het verleden water opgeslagen werd voor de goudvelden.

Nadat we hier opgeklommen en rondgewandeld hebben rijden we verder naar Cave Hill, één van de grootste en hoogste granieten plaatsen in de omgeving met prachtige open grotten. Ook hier maken we weer een wandeling terwijl de temperatuur oploopt naar de veertig graden !

Wanneer we na een uur terug komen bij de auto’s zijn we dan ook oververhit. Het is inmiddels rond drieën en we kunnen óf hier de rest van de dag blijven zitten en overnachten óf verder rijden met de airco aan !!  We besluiten nog zo’n negentig kilometer verder te rijden in de veronderstelling daar na ruim een uur aan te komen. Het blijkt echter dat we eerst een “track” van veertig kilometer af moeten leggen waar we ruim twee  uur over doen.

De weg is regelmatig gigantisch slecht met diepe gleuven waar we niet doorheen kunnen en zodoende om moeten rijden, ook weten Cas en Anja nu wat een “wasbord” is !! 

Vanaf het moment dat we Coolgardie verlaten hebben zijn we geen mens meer tegen gekomen, iets wat in Holland onvoorstelbaar is.

Pas tegen half zeven arriveren we op onze  overnachtingsplaats bij Lake Johnston gelegen aan een drooggevallen zoutmeer.

Het waait hier flink en meteen denken we terug aan slechts een week geleden toen we aankwamen in Australië en begonnen met een stormachtige wind !  Wat hebben we sindsdien al veel gezien en beleefd, we genieten alle vier volop !! 

Verslag 9

Omdat we gisteren nog enkele uren doorgereden hebben, zijn we vandaag  veel vroeger dan gepland bij onze eindbestemming: Wave Rock. Onderweg zijn we nog gestopt bij een onverwacht, prachtige plek: Breakaways, gelijknamig aan een plek vlakbij Coober Pedy, waar we onze vorige trip nog geweest zijn.

En er zijn gelijkenissen, ook hier zie je rotsen in prachtige verschillende tinten van bijna wit tot okerkleurig.

Na de lunch, waar we net als de afgelopen dagen weer veel last hebben van vliegen, rijden we naar de meest opmerkelijke rotsformatie van de streek.

Uit een blootliggende aardlaag die duizenden jaren lang is geërodeerd, is een grote granieten golf van vijftien meter hoog ontstaan met rode en grijze strepen veroorzaakt door de regen. 

Nadat we Wave Rock van alle kanten bekeken hebben en ook nog enkele andere rotsformaties, rijden we nog zo’n veertig kilometer naar onze volgende overnachtingsplaats McCann Rock waar we tegen half vijf aankomen.

Op deze gratis plek is een toilet, mogen we de barbecue gebruiken en kunnen we zelfs de afwas doen in een overdekte ruimte.

Wat zijn er toch veel leuke, mooie plekken in Australië waar je zo mag kamperen !

Verslag 10

Na twee honderd kilometer rijden richting de westkust komen we rond de middag aan bij het stadje York, al gesticht in 1831. Tijdens de goudkoorts was dit de laatste plaats waar men gereedschappen en andere spullen kon kopen voor men naar Coolgardie ging.

Er staan nog diverse oude, goed onderhouden gebouwen en in één ervan huist het York Motor Museum met een van de grootste collecties oude auto’s en andere vervoersmiddelen van Australië.

We brengen geruime tijd door in dit werkelijk prachtige museum en rijden daarna slechts een klein stukje verder naar de Suspension Bridge in Avon Park waar we lunchen en natuurlijk de hangbrug, die oorspronkelijk stamt uit 1888, oplopen.

Daarna is het nog ruim honderd en twintig kilometer rijden voor we aankomen bij Coogee Discovery Parks, een camping pal aan zee vlakbij Fremantle. We hebben echt geluk dat er nog een plekje vrij is want het is vandaag (26 januari) Australia Day, een Nationale feestdag waarop de meeste mensen vrij hebben en er gelijk een lang weekend van maken.

We gaan pootje baden in het zeewater dat een prima temperatuur heeft en wandelen heerlijk langs het strand waar een verkoelende wind waait.

Tegen half acht willen we de zon in de zee zien zakken, maar helaas zit er net een wolk voor, morgen hebben we weer een kans, want we blijven hier drie nachten staan !

Verslag 11

Vandaag hebben we de tijd en de middelen om schoon te maken: de mannen geven de auto’s een beurt en Anja en ik ontfermen ons over de vuile was.

Rond de middag is alles weer schoon en nadat we een boterham gegeten hebben vertrekken we met de Nissan richting Fremantle om daar wat bezienswaardigheden te bekijken. We starten bij Round House (1830), het oudste gebouw van de stad wat vroeger dienst deed als gevangenis.

Precies om één uur wordt er een kanon afgevuurd wat een oorverdovende knal geeft, m’n oren tuten ervan ! 

Onder de gevangenis loopt een tunnel, in 1837 gegraven voor walvisvaarders, die zo hun vangst van de kade naar High Street brachten.

We lopen door naar het Maritime Museum waar we heel wat soorten boten bekijken, zelfs een grote onderzeeër.

Het interessants vinden we echter de Fremantle Markets waar echt van alles te koop is.

Tegen vijven zijn we terug op de camping, Cas neemt nog een duik in zee die best wel wild is en daarna is het tijd voor happy hour.

’s Avonds zien we een bandicoot, een op een rat lijkend dier, met een spitse snuit, die vooral in het donker actief is. Hij loopt onder de tafel door en zit bij onze voeten, maar toch valt het niet mee dit dier op de foto te krijgen !

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 1-35-1024x562.jpg

Verslag 12

(Een bandicoot op de blauwe mat voor onze camper !)

Wim en ik zijn deze reis voor de zestiende keer in Australië en zeker vijf keer zijn we in de buurt van Perth geweest, maar nog nooit hebben we Rottnest Island bekeken, tot nu toe !

Vanmorgen zijn we vanaf de camping met een busje naar de haven van Fremantle gereden, waar in 1829 de eerste immigranten aankwamen vanuit Engeland, om tegen half tien met de boot van  Rottnest Express af te varen naar het eiland, waar we een half uur later arriveren.

We konden van te voren geen fietsen boeken, want alles was al verhuurd, maar op het eiland lukt het ons gelukkig wél, zodat we Rottnest Island fietsend kunnen verkennen.

Het blijkt een prachtig eiland te zijn al is het slechts elf kilometer lang en maximaal vier en een halve kilometer breed, het is heel afwisselend.

Het bekendst van het eiland zijn natuurlijk de quokka’s, een buideldier zo groot als een haas waar er zo’n tien duizend van rondhuppelen, we zijn nog maar net onderweg wanneer we de eerste al zien.

Ook zijn er veel schitterende baaien met turkoois water en witte stranden waar je kunt zwemmen of snorkelen, maar we zien ook verschillende inlandse zoutmeren en vuurtorens.

(Oeps, de ketting ligt eraf !)

Later, tijdens de fietstocht zien we meerdere quokka’s die totaal niet bang zijn voor ons.

Nadat we onze dorst gelest hebben op een terrasje bij Fays Bay rijden we het laatste stuk terug naar de Thomson Bay waar we de fietsen weer inleveren en even later aan boord gaan voor de terugtocht, die met windkracht zes vrij stormachtig verloopt.

(Anja merkt hier echter niets van !)

Tegen vijven zijn we terug aan vaste wal en een half uurtje later zitten we weer op de camping, nagenietend van een schitterende dag.

Zelfs de zon laat zich op z’n best zien wanneer deze tegen half acht ondergaat !!

Verslag 13

Vanmorgen hebben we de camping in Fremantle weer verlaten en nadat we kort gestopt zijn bij de Henderson Cliffs rijden we door naar Rockingham om de gasfles te laten vullen, brandstof te tanken en weer voor vijf dagen levensmiddelen in te slaan.

Daarna rijden we een stukje het binnenland in naar Serpentine Falls N.P. waar we eerst naar een picknickplaats gaan. Hier zien we enkele kangoeroes die bij de mensen staan om gevoerd te worden, iets wat verboden is en met diverse borden duidelijk aangegeven wordt: het is ongezond voor ze en ze kunnen agressief worden wanneer ze geen eten meer krijgen.

Ook zijn ze tam genoeg om geaaid te worden, wat Anja natuurlijk wil doen.

Na de lunch lopen we naar de waterval met z’n grote poel erbij waar we heerlijk afkoelen, het is namelijk weer rond de vijfendertig graden !

Nadien rijden we, helemaal opgefrist, verder naar Lake Clifton waar trombolites te zien zijn: ze lijken op rotsen maar zijn oude vormen van leven (zo’n twee duizend jaar oud) die energie produceren uit zonlicht.

Zolang ze onder zoet water staan overleven ze, iets wat met de opwarming van de aarde steeds moeilijker wordt.

Na nog een half uurtje rijden komen we rond half zes aan bij kampplaats Martins Tank in het Yalgorup N.P., waar we een prachtige plek vinden midden in het bos.

(Helaas had ik een kastje niet goed afgesloten !)

Af en toe horen we een kookaburra en ook schijnen hier possums te zitten, hopelijk krijgen we deze dieren vanavond te zien !

Verslag 14

We hebben gisteravond nog lange tijd met de zaklamp buiten gezeten om possums te spotten en hebben nog heel wat foto’s gemaakt !

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 5-37-1024x768.jpg

Vanmorgen zaten we heerlijk in de schaduw te ontbijten toen er op nog geen twee meter afstand een grote “brown snake” langs kwam glijden.

Nadat we hem eerst vereeuwigd hebben pakken we voorzichtig onze tafel en stoelen op om een eindje verderop verder te eten.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is 12-36-1024x768.jpg

Opeens schiet de slang vooruit om een lizzard te pakken, één schiet gauw een boom in, maar een iets kleinere is niet snel genoeg en wordt gepakt en verdoofd door de giftige slang. (Het is net of we naar een aflevering van National Geographic zitten te kijken, maar nu is het echt !)

De slang blijft actief en neemt nog een keer een spurt, we zijn blij dat we verhuisd zijn, maar van een afstand is het prachtig om te zien.

We verlaten onze mooie plek in het Yalgorup Nationale Park weer en rijden eerst naar “the Cut – Dolphin lookout” bij Bunbury, waar we verschillende dolfijnen spotten, sommigen zwemmen met een plezierbootje mee, want ze willen altijd “spelen”.

Daarna gaan we naar het Dolphin Discovery Centre bij de Koombana Bay in Bunbury, een vrij nieuw, goed informatief centrum waar we allerlei prachtige vissen, schildpadden en zeesterren kunnen zien. In de baai leven zo’n honderd “bottlenose” dolfijnen die regelmatig langs komen en waarmee je (tegen betaling) kunt zwemmen.

’s Middags vervolgen we onze weg langs de kust richting Busselton, bekend van zijn 1,8 kilometer lange houten pier (jetty), waarvan de bouw al begonnen is in 1865. Je kunt met een treintje naar het eind van de jetty waar een onderwater observatiepunt is.

Wij nemen alleen een duik in het heerlijke zeewater vlakbij de pier,

waarna we het laatste stukje afleggen naar onze volgende overnachtingsplaats: Adventist campground waar we vlakbij zee komen te staan. Het is een prima kampplek met slechts één vreemde regel: je mag hier geen alcohol gebruiken. Aangezien we allemaal wel van een wijntje houden, drinken we deze vandaag uit een limonadeglas met een stubbieholder  eromheen (een soort hoesje wat veel gebruikt wordt in Australië om je drankje koel te houden)  !

Verslag 15

We hebben het grootste deel van de dag doorgebracht op het schiereiland ten noorden van Dunsborough waar ook het Nationale Park Cape Naturaliste zich bevindt.

We zien de oude vuurtoren gebouwd in 1903 en diverse mooie baaien, onder andere het Aquarium.

Heel speciaal zijn de Canal Rocks waar het zeewater  tussen smalle rotsen door bruisend tevoorschijn komt, wat je vanaf een houten brug prima kunt bekijken.

Vlakbij is een leuk strandje waar we onze stoelen en parasols neerzetten, we gebruiken er onze lunch en nemen een duik in het vrij frisse water !

Vervolgens gaan we naar Wyadup Rocks Natural Spa en ook hier zie je weer de kracht van het water, wat een leuk effect geeft.

De golven hier in de omgeving zijn zeer geschikt om te surfen en nadat we dit bij Moses Rocks bekeken hebben rijden we naar Grace Town caravanpark waar we rond vieren aankomen.

Het waait vandaag behoorlijk hard dus we zetten schotten aan de luifel om uit de wind te kunnen zitten en fatsoenlijk te kunnen eten zonder dat er zand in waait !

Vandaag is het twee weken geleden dat we voet zetten op Australische bodem, wat hebben we in die tijd al veel gezien en gedaan !!

Verslag 16

Het was gisteravond weer dikke pret tijdens Mexican Train !

We bevinden ons momenteel in de regio van Margaret River gelegen in het zuidwestelijke puntje van Australië. Tegenwoordig is het vooral bekend vanwege de vele wijnmakerijen, de druipsteengrotten en de uitstekende surfstranden. Midden in het gebied bevindt zich de plaats Margaret River en de gelijknamige rivier stroomt er ook langs. Wij zijn vanmorgen op zoek gegaan naar de Kevill Road Waterfall die zich in de rivier moet bevinden, na lang zoeken komen we uit bij rotsen waar aan één kant nog water staat.

Van de aardige dame, die ons op de foto zet, horen we dat drie maanden terug het water volop over de rotsen stroomde en dat zelfs de parkeerplaats onder water stond ! 

We gaan verder naar de Old Settlement Historic Site aan de rand van de plaats Margaret River, hier kwamen in 1920 Britse immigranten aan waar ze geconfronteerd werden met de ontberingen van de hitte, het ongedierte en het stof. Toch hebben ze er een bestaan opgebouwd, waarvan nu nog enkele gebouwen te zien zijn.

Vervolgens rijden we naar Calgardup Cave, waar we op ons gemak zelf kunnen rondkijken in de prachtige grotten.

Natuurlijk moeten we wel diverse trappen op en af, en moeten we soms bukken om verder te kunnen lopen, maar het is zeker de moeite waard .

’s Middags bezoeken we één van de vele wijngaarden: Redgate, waar we enkele wijntjes proeven !

Daarna rijden we tussen de hoge bomen door van het Leeuwin-Naturaliste National Park naar Hamelin Bay, waar we in het holiday park twee overnachtingen boeken, we maken er morgen een luie dag van !

We gaan nog even naar zee, maar er staat weer, net als de afgelopen dagen, veel wind. Hopelijk kunnen we morgen wel wat tijd aan zee doorbrengen !

Verslag 17

Het is vandaag echt een klusjesdag: de mannen hadden eindelijk tijd om de deuk, zo goed als mogelijk, uit de auto te halen en de onderkant moest nog opnieuw vastgezet worden vanwege een akkevietje tijdens de vorige trip.

Ook een kastje sloot niet goed meer en de parasol zat los en vloog van de week haast de lucht in, allemaal werkjes die vandaag opgelost zijn. Anja en ik hadden tijd voor een wasje en wat schoonmaakwerkzaamheden en rond de middag was alles gefikst. Na de lunch zijn we naar het prachtige  witte strand gelopen met z’n grillige rotsen waar we vlak langs de waterlijn stingrays spotten: grote zwarte, platte vissen die helaas moeilijk te fotograferen zijn. 

Cas neemt natuurlijk weer een duik, wij houden het bij “pootje baden”.

Eenmaal terug bij onze onderkomens doen Wim en ik een spelletje terwijl Anja en Cas relaxen met een tijdschrift (met hun ogen dicht !).

Tegen de avond houden we een uigebreide barbecue, waarna we weer naar zee lopen voor een mooie zonsondergang, waarschijnlijk de laatste, want morgen gaan we verder naar de zuidkust.

Het was een heerlijke relaxte dag, we zijn helemaal uitgerust en gaan morgen weer op avontuur, want Australië heeft heel veel te bieden !

Verslag 18

De dag begon vanmorgen meteen goed (!): tijdens het verlaten van de camping reed Anja tegen een laagstaand paaltje aan wat een flinke deuk opleverde.

Gelukkig viel het achteraf mee en kon Cas de deuk er weer uitduwen, maar drie keer is scheepsrecht, nu is het wel genoeg !!

Onze eerste stop is bij Cosy Corner in de buurt van Hamelin Bay, waar Cas en ik helemaal naar beneden lopen, wat zeker de moeite waard blijkt te zijn. 

Vervolgens bekijken we de schitterende grot: Jewel Cave, waar Anja dit keer afhaakt want we moeten twee honderd vijftig traptreden naar beneden en natuurlijk later weer omhoog.

Nadat we onze voorraden weer aangevuld hebben in de plaats Augusta en op een prachtige plek aan zee gegeten hebben,

rijden we naar de uiterste zuidwestelijke punt bij Cape Leeuwin en natuurlijk staat daar een vuurtoren om de schepen te waarschuwen dat ze dicht bij land zijn.

Bij de Hardy Inlet, in de buurt van de zee, spotten we een groep pelikanen en later zien we daar een stingray zwemmen in het ondiepe water en dit keer krijgen we hem wél goed op de foto !

Dan wordt het tijd om een kampplaats te gaan zoeken en vandaag komen we weer  terecht in de “bush” bij Sue’s Bridge Campground behorend bij het Blackwood River National Park.

Hopelijk spotten we vanavond weer wildlife, de eerste vogel staat al op de foto !

(De mannen zijn samen weer bezig een heerlijke maaltijd te bereiden !)

Verslag 19

En ja hoor, bij het vallen van de duisternis begint het te ritselen in het bos en even later komen er enkele possums tevoorschijn !

Vanmorgen werden we wakker door een indringende rooklucht, waarschijnlijk was er ergens in de buurt een bosbrandje gaande, we zijn in ieder geval vrij vroeg vertrokken van de kampplaats, je zit toch niet echt rustig meer.

(Dit is Sue’s Bridge, geheel van hout !)

We gaan richting Pemberton waar we eerst de Beedelup Falls bekijken, al valt er nu niet veel water naar beneden.  Wél is het leuk om over de wiebelende “suspension bridge” te lopen, vanwaar je op de waterval kijkt.

Vanaf dezelfde  parkeerplaats maken we een vijftig minuten durende wandeling naar de “walk trough tree”, een pittige trip waarvan we bezweet terugkomen.

Na de middag wacht ons weer een hele uitdaging: we gaan de boom in ! De Dave Evans Bicentennial Tree in het Warren N.P., die in het verleden gebruikt werd  als brandweer uitkijkpost, is tegenwoordig een attractie waar je in kunt klimmen via grote ijzeren pinnen die in de boom geslagen zijn.

Op ruim twintig meter hoogte is een platform en daarvandaan kun je hoger de boom in tot vijfenzestig meter hoogte, wij gaan niet verder dan de eerste stop !

Daarna maken we een prachtige rondrit door het Warren Nationale Park met z’n hoge karri bomen, waarbij we wél flink wat stof  doen opwaaien.

Nadat we ook nog de Cascades in het Gloucester N.P. bekeken hebben gaan we naar de Big Brook Dam, een natuurlijk meer waarin we heerlijk afkoelen.

We wilden daar vlakbij overnachten, maar het is weekend en de kampplaats (Big Brook Arboretum) is helemaal vol dus komen we terecht bij Pemberton Caravan Park, zeker geen verkeerde plek, waar we aan de rand van het bos komen te staan.

Ook hier is er de mogelijkheid om te zwemmen in een meer, maar we waren al genoeg afgekoeld bij de Big Brook Dam.

De temperatuur liep vandaag op tot zesendertig graden en ’s avonds kunnen we nog lang buiten zitten in korte broek en hemdje !

Verslag 20

Vlakbij het leuke plaatsje Pemberton, waar de meeste huizen van hout zijn, bevindt zich nog een hoge boom waarin geklommen kan worden: Gloucester Tree. In tegenstelling tot de Dave Evans Bicentennial Tree is hier maar één platform op ruim vijftig meter hoogte. Jaren terug hebben Wim en ik allebei deze top bereikt, iets wat we nu echt niet meer durven. Het was nu trouwens ook niet mogelijk want de boom is gesloten vanwege reparatiewerkzaamheden !

Wij rijden verder naar Northcliffe waar we anderhalf uur doorbrengen in het “under story sculpture park” waar allerlei kunst te zien is, al moet er soms echt naar gezocht worden. 

Het mooist zijn de tientallen boomstammen waar gezichten in verwerkt zijn, al vindt Cas de billen van een liggende dame ook wel erg interessant !

De temperatuur loopt vandaag weer snel op, maar wanneer we richting de kust gaan naar Windy Harbour wordt deze snel aangenamer. Rond de plek, behorend bij d’Éntrecasteaux N.P., is van alles te bekijken, we zien onder andere de Cathedral Rock, de Salmon Beach met z’n hoge golven, maar het mooist is toch wel “the Window”, een heel grillig gat in de rotsen.

Ook zien we twee emoes, die snel wegrennen wanneer ze onze auto horen.

We overnachten op de campground van Windy Harbour, waar we de zijkanten van de tent opzetten omdat het ’s avonds snel afkoelt.

Er lopen verschillende kangoeroes op de kampplek, eentje heeft nog een jong bij zich dat bij onraad snel weer bij mamma in de buidel glipt.

Ook de kookaburra’s lachen weer volop en op de achtergrond is het geluid van de wilde zee duidelijk te horen …… weer hebben we een prima overnachtingsplaats !

(Anja maakt unieke opnamen van twee kookaburra’s die samen vechten om een slang !)

Verslag 21

Het grootste deel van de dag brengen we vandaag door in het bos: via Nortcliffe  rijden we naar Shannon N.P. waar we de “Great Forest Tree Drive” willen nemen, maar er blijkt een gedeelte afgesloten te zijn door werkzaamheden aan een brug. Wij denken een alternatieve route gevonden te hebben en volgen deze, niet veel gebruikte weg,  lange tijd totdat deze ook ophoudt, waardoor we weer helemaal terug moeten.

Ondertussen zien we wel veel hoge bomen, waarvan sommige meer dan drie honderd jaar oud zijn.

Nadat we pauze gehouden hebben bij de Shannon dam rijden we een rit van ruim twintig kilometer door de “forest” en nemen daarna een afslag naar het volgende Nationale Park: Mount Frankland, waar de Fernhook Falls te bekijken zijn. Inmiddels is het bijna drie uur en besluiten we om onze huisjes te parkeren op de bij het park behorende kampplaats en van daaruit naar de waterval te lopen.

Helaas “valt” er helemaal niets meer, wel is er een groot meer (Rowell’s Pool) maar deze ziet er niet aanlokkelijk uit om in te zwemmen.

Nadat we de omgeving verkend hebben en enkele mooie salamanders op de foto gezet hebben relaxen we de rest van de dag.

Wim en ik doen weer eens een spelletje Carcassonne en Cas en Anja bekijken de binnenkant van de ogen, reizen is best vermoeiend !!

(De grond is een beetje scheef vandaag, maar daar hebben we krukjes voor !)

Verslag 22

Vanmorgen werden we wakker met het zachte getik van de regen op het dak, maar tegen de tijd dat we opstonden was het alweer droog. Wel moesten we de tent en de luifel nat inpakken, maar voor één dagje is dat geen enkel probleem. Nadat we in de plaats Walpole bij de IGA onze voorraden aangevuld hebben gaan we eerst even kijken bij het vlakbij gelegen Coalmine Beach park, waar we eigenlijk zouden overnachten, het is er nu heel winderig en de mooie Normalup Inlet ziet er koud en verlaten uit.

We rijden de prachtige Walpole Tingle Drive met z’n gigantische hoge bomen en wandelen naar de Giant Tingle Tree, waar in het verleden zelfs een auto in geparkeerd stond.

De grote red tingle eucalyptus tree, die alleen rond Walpole voorkomt, is vijfenzeventig meter hoog en heeft een omvang van vierentwintig meter !

Een eindje verder tijdens de rondrit komen we langs Circular Pool, een plek vol granieten rotsen waar nog een klein stroompje water doorheen loopt.

Dan maken we een afslag naar de kust om de Conspicious Cliff te bekijken, maar zonder zon en met harde wind is het niet erg aanlokkelijk.

Nadat we nog een stuk van de Valley of the Giants hebben gereden, wat erg tegen valt en zeer toeristisch is, gaan we naar Parry Beach, een kampplaats aan zee waar zowaar de zon doorbreekt wanneer we daar aankomen.

Nadat we onze camper en tent op z’n plek hebben staan maken Wim en ik een strandwandeling en Cas gaat nog even de zee in.

Én we zien een heel mooi bord: we mogen een kampvuur maken !!

Dus na de maaltijd kunnen we eindelijk wat hout opmaken wat al weken in de auto ligt en nog over is van de vorige reis !

Verslag 23

We hebben de dag doorgebracht rondom het vredige plaatsje Denmark, vlakbij zee gelegen en met een prachtig binnenmeer: Wilson Inlet, ook zijn er veel wijngaarden en alternatieve bedrijfjes. Net rond tienen staan we bij “good food factory” een leuk plekje waar allerlei soorten toffees en sauzen worden gemaakt, die geproefd en natuurlijk gekocht kunnen worden.

Een eindje verderop bevindt zich Barthelomeus Meadery waar alles van honing gemaakt wordt en we de bijen bijna aan kunnen raken. We proeven daar een honingijsje en gaan er op zoek naar de bijenkoningin.

Dan buigen we af naar William Bay N.P. waar we bij de prachtige Greens Pool, een beschutte baai aan zee, over de granieten rotsen lopen.

Bij hetzelfde Nationale Park behoren ook de Elephant Rocks, de Madfisch Bay en de Waterfall Beach, waar we ook werkelijk een waterval ontdekken.

Weer richting Denmark stoppen we bij Farmhouse Cheese, hier kun je kaas en tegelijkertijd wijn proeven, wat we natuurlijk doen.

En nadat we nog een afslag naar de monding van Wilson Inlet hebben genomen en bij Lions lookout een schitterend uitzicht hebben over de baai, rijden we naar de Hay River om daar een leuk plekje te zoeken om te overnachten.

We hebben geluk en staan nu pal aan de rivier, Wim gooit er zijn hengel uit en Cas koelt af in het heldere water.

Er zijn hier totaal geen voorzieningen, maar dat is gelukkig voor alle vier geen enkel probleem !

Verslag 24

We zijn vanmorgen nog lange tijd op ons prachtige, gratis plekje aan de Hay rivier blijven staan. We stonden er als enigen, wat ons mooi de gelegenheid gaf om de haren van de mannen te fatsoeneren, al deed Anja met de schaar wel gevaarlijk !

Onze eerste stop onderweg in bij Cosy Corner, weer een mooie plek bij een baai tussen Denmark en Albany.

Daarna rijden we naar Torndirrup N.P. gelegen op een schiereiland waar we enkele prachtige natuurlijke fenomenen bekijken: the Gap en Natural Bridge. 

Ook een schitterende wandeling over granieten rotsen staat op het programma, waarna we lunchen bij de Frenchman Bay.

Dan wordt het tijd om het Historic Whaling Station in de Discovery Bay te bekijken, waar we de rest van de middag doorbrengen.

Vijfentwintig jaar lang zijn hier walvissen gevangen en gedood, vooral voor hun olie. Pas in 1978, na veel demonstraties van Greenpeace en omdat er ondertussen andere grondstoffen beschikbaar kwamen, is er een eind gekomen aan deze slachterij. We mogen rondlopen in en op het schip Cheynes IV, vanwaar op zee heel veel walvissen gedood zijn, zien skeletten van de whales, bekijken de plekken waar de walvissen geslacht werden en in de oude olietanks zijn nu films te zien over de walvisvaart.

Een kwartier voor sluitingstijd lopen we naar het bijbehorende wildlife park waar Cas en Anja weer een nieuw Australisch dier zien: de wombat, een op een beertje lijkende viervoeter die vooral ’s nachts actief is.

Dan gaan we naar het dichtbij gelegen Panaroma Holiday Park waar we weer een prachtige plek krijgen met uitzicht op zee.

Er zwemmen diverse pelikanen rond die uitgebreid gefotografeerd worden.

Al met al was het weer een fantastische, afwisselende dag !

Verslag 25

Gisteren kregen we van de kampeigenaar een tip over een mooi strandje in de buurt: Fischeries Beach dus daar zijn we vanmorgen eerst gaan kijken.

Het blijkt een verborgen juweeltje (hidden gem) en Cas wil er meteen gaan zwemmen.

We zouden eigenlijk boodschappen gaan doen en ik wil naar de kapper dus we besluiten dat Cas en Anja gewoon op het strand blijven en Wim en ik naar Albany rijden om de noodzakelijke dingen te doen.

Tegen tweeën zijn we terug met boodschappen voor vijf dagen en een bijgewerkt kapsel en kunnen we ook gaan genieten van het prachtige witte zandstrand met  kristalhelder zeewater. 

Nadat we er nog enkele uren doorgebracht hebben rijden we naar camping Panorama die we vanmorgen, op weg naar Albany, al bijgeboekt hebben. We houden uitgebreid happy hour en zijn helemaal uitgerust om morgen verder te gaan met de trip en weer nieuwe dingen te gaan beleven !

Verslag 26

In en rond Albany is van alles te bekijken, wij starten bij de waarheidsgetrouwe replica van de Brig Amity, die in 1826 de eerste kolonisten uit Sydney hierheen bracht.

We dalen af in het schip waar zo’n vijfenveertig mannen in een kleine ruimte, samen met allerlei dieren, ruim zes weken doorgebracht hebben met stormen op zee, weinig vers water en eenzijdig eten. 

Rondom het schip bevinden zich diverse gebouwen uit diezelfde tijd, onder andere een school en een gebouw waar nu een museum in gevestigd is waar ook heel interessante documentaire films van vroeger worden afgespeeld.

We gaan even terug naar de huidige tijd om wat kleding (en een hoed voor Cas !)  te kopen bij de KMart, waarna we doorrijden naar de Princess Royal Fortress, waar nog allerlei barrakken te zien zijn uit 1891.

Ook is er veel informatie over de eerste en tweede Wereldoorlog te vinden. Veel interessanter zijn echter de twee kanonnen die nog aanwezig zijn om de haven van Albany te beschermen.

Nadat we nog wat modernere wapens bekeken hebben en gestopt zijn bij enkele plekken aan zee, rijden we naar Yoorlarup Napier Creek Rest Area, waar we gratis kunnen overnachten.

Er staat vandaag een harde wind dus een kampplaats aan zee is nu geen optie.

De mannen zijn nog een tijdje bezig met de camper omdat de voorkant een beetje los zit, maar hiervoor hebben we gelukkig geen garage nodig !

Het koelt vanavond snel af, we hebben al gauw de lange broek aan en een dubbel vest, dat wordt vroeg naar bed vandaag !!

Verslag 27

Twintig kilometer van onze overnachtingsplaats bevindt zich het Porongurup N.P. waar je prachtige wandelingen kunt maken. Wij kiezen voor de populaire Castle Rock Granite Sky Walk, een ruim twee kilometer lange trip, categorie vier en vijf, die vrij steil omhoog gaat.

We zijn niet de enigen die op deze zonnige zondagmorgen (12 februari) de weg omhoog lopen, maar het is zeker de moeite waard.

Na ruim twee uur zijn we terug bij Anja, die bij de auto is gebleven, voor haar is de trip te zwaar. We rijden door naar het vijf kilometer verderop gelegen Porongurup Range Tourist Park, eigenlijk hoofdzakelijk omdat we nodig moeten wassen en hier wasmachines zijn.

Alleen hebben ze er weinig waslijnen zodat de mannen een heel netwerk van draden spannen zodat we alles op kunnen hangen. De kampeigenaar komt er zelfs een foto van maken, dit had hij nog nooit gezien !

Tegen de avond koelt het weer snel af en Wim kookt dan ook in de barbecueruimte waar we uit de wind kunnen zitten.

Later verhuizen we naar een binnenruimte om nog een spelletje Mexican Train te spelen !

Verslag 28

Nadat we vanmorgen een korte wandeling hebben gemaakt naar de Tree-in-the-Rock gaan we verder met  een rondrit in het Porongurup N.P. om de vele granieten rotsen van alle kanten te kunnen bekijken.

Daarna volgt een rit van ruim veertig kilometer landinwaarts naar Stirling Range N.P., een bergketen met pieken van meer dan duizend meter boven zeeniveau.

Ook hier maken we een rondrit over onverharde wegen, die helaas vaak op een wasbord lijken, maar de trip is er niet minder om.

Tegen half twee komen we aan bij Stirling Range Retreat waar je zowel kunt kamperen als een huisje kunt huren, maar het belangrijkste is wel …. ze hebben een heerlijk, groot, koel zwembad en aangezien de temperatuur vandaag ruim boven de dertig graden ligt is deze pool nu zeer welkom ! 

We brengen er enkele uren luierend en zwemmend door tot het weer aangenaam is bij onze onderkomens, waar we de rest van de dag en avond verblijven !

(Even dansen op nostalgische country muziek, hoe ouder, hoe gekker !)

Verslag 29

(Deze spin zat vanmorgen in de wasbak op de camping !)

Bluff Knoll, met z’n 1073 meter de hoogste top van Stirling Range N.P., is vanaf een mooi plateau goed te zien evenals de andere bergen behorend bij het park.

Nadat we deze langdurig bekeken hebben rijden we via Amelup, waar we onze tanks weer volgooien, over de Borden-Bremer Bay Road naar de kust om te eindigen bij Cape Riche Campground waar we tegen de middag aankomen en een plek vlakbij zee krijgen.

(Onderweg zien we een grote kudde schapen, ze hebben gelukkig wel water, maar het land is helemaal verdroogd !)

De middag wordt doorgebracht in de schaduw bij de camper en aan zee, waar Wim en Cas nog even voor verkoeling in gaan.

(Vlakbij de kampplaats staat een oude, historische schuur, die in de 19de eeuw gebruikt werd om wol op te slaan en later te verschepen.)

Bij aankomst viel het ons op dat de zandgrond erg zwart was, veroorzaakt door houtskool en, inderdaad, we mogen hier weer een kampvuur maken. Na de maaltijd gaat de vlam er dan ook in en wanneer we ’s nachts naar bed gaan zijn de rollende golven van de zee duidelijk hoorbaar, een heerlijk geluid om bij in slaap te vallen !

Anja heeft oudejaarsavond met een kampvuur, morgen wordt ze 70 jaar jong. proost !!!

Verslag 30

De vlaggetjes en ballonnen van zeventig jaar hingen al te wapperen in de wind toen Anja vanmorgen de tent uitkwam en natuurlijk werd ze toegezongen, een mooi begin van een speciale dag !

We blijven vandaag echter niet bij Cape Riche staan, vanwege de slechte internetverbinding daar, maar verhuizen naar Bremer Bay, dus pakken we onze spullen én vlaggetjes weer in om rond de middag te arriveren bij Bremer Bay Beaches Resort Tourist Park. We bekijken ons plekje even maar vertrekken meteen weer, want op de zeventigste verjaardag van Anja gaan we natuurlijk wel uit eten. Normaal doe je dit ’s avonds maar het enige restaurant hier ligt drie kilometer verderop en taxi’s kennen ze hier niet, dus besluiten we te lunchen in plaats van te dineren. We komen terecht bij een verrassende plek : the Historic Wellstead Museum met een leuk restaurant erbij.

Nadat we hier een prima vismaaltijd genuttigd hebben wandelen we door de verschillende ruimtes behorend bij het museum, waar we weer duidelijk merken dat we ouder worden, vanwege de herkenning van haast “antieke” spullen.

Er staan allerlei soorten voertuigen en gereedschappen, maar ook huishoudelijke artikelen en speelgoed.

Tegen half vier zijn we terug op de camping waar blijkt dat een band van de auto wel erg zacht is. Er zit een grote spijker in, die de mannen eruit halen waarna Wim er een soort stop induwt, voorlopig kunnen we weer rijden.

De vlaggetjes worden weer opgehangen en dan is het tijd voor champagne, die we heerlijk in het zonnetje opdrinken.

(Anja krijgt de hele dag door allerlei mailtjes, appjes en zelfs een telefoontje !)

Het blijkt dat we ook hier weer een kampvuur mogen maken, dus moet er eerst gekloofd worden, want gisteren is al ons hout, wat we nog hadden, opgebrand.  Gelukkig verkopen ze dit bij de receptie.

Tegen de avond maak ik, voor het eerst deze trip, tosti’s en natuurlijk moet er ook nog taart gegeten worden, we komen niets te kort hier !

We sluiten de dag af met een lekker warm vuurtje, hopelijk kijkt Anja terug op een heel speciale zeventigste verjaardag !!

Verslag 31

Het koelde gisteravond snel af naar dertien graden, dus een warm kampvuur was zeer welkom !

We hebben vanmorgen diverse punten en strandjes bekeken van Bremer Bay, dat vooral populair is vanwege het vissen, duiken en zonnen.

Je kunt hier ook een boottocht maken op zoek naar orka’s, iets wat wij dus echt niet gaan doen ! Bij de inlet zitten pelikanen te wachten tot er vissers komen om hun vangst schoon te maken.

Je snapt niet dat er bij zo’n gewilde, afgelegen plek als Bremer Bay maar één kleine supermarkt is waar heel weinig vlees en verse waar te krijgen is, we zullen het de aankomende dagen met macaroni en spaghetti moeten doen, wat natuurlijk ook geen probleem is ! We vervolgen onze reis richting Fitzgerald River N.P. en zodra we in het park zijn zien we volop prachtige struiken.

Ook een bobtail loopt over de weg en we willen wel z’n blauwe tong zien dus moeten we hem een beetje plagen !

Helaas is de weg naar onze kampplaats St. Mary’s Inlet niet al te best, tientallen kilometers rijden we over een vreselijk wasbord, alles trilt in en aan de camper, maar bij aankomst is dit snel vergeten: we zien weer een prachtig, verlaten strand en ook is er een mooie inlet.

Wim en ik maken een lange wandeling met de voeten in zee en Cas en Anja luieren heerlijk op het strand.

Ook bij de camper is het goed te houden, we doen weer eens een spelletje en hebben tijd voor een boek.

Tegen de avond krijgen we bezoek van een kangoeroe die totaal niet schuw is, we moeten dus zorgen dat we vannacht het afval goed opruimen, anders treffen we morgenvroeg een grote puinhoop aan !

Verslag 32

Wim heeft vanmorgen eerst wat lucht uit de banden laten lopen, zodat we iets soepeler over het slechte wegdek kunnen rijden.

We hebben heel wat kilometers onverhard op het programma staan, al blijkt later dat er een weg afgesloten is vanwege een brand, een week geleden.

We rijden nu via Raventhorpe en Hopetoun naar onze volgende overnachtingsplaats: Wonjarup Campground in het Fitzgerald River N.P., waar we tegen drieën aankomen.

Weer lukt het ons een leuk plekje te vinden met uitzicht op de Hamersley Inlet, het enige vervelende zijn hier de vele grote steekvliegen, we slaan onszelf regelmatig op de benen en armen !! Anja en Cas zien de eerste leguaan rondlopen, waarvan natuurlijk weer heel wat foto’s worden gemaakt.

Later zien we een slang voorbij schuiven, maar deze is te snel om te vereeuwigen. Na een mooie zonsondergang koelt het snel af en gaan de lange broeken en vesten weer aan.

We mogen hier geen kampvuur maken, maar we zitten natuurlijk wel de hele avond buiten !

Verslag 33

Sinds januari vorig jaar wonen mijn ouders (ondertussen allebei 92 jaar !) in een prima verzorgingstehuis bij Arnhem, waar ze het goed naar de zin hebben. Alleen de laatste paar maanden gaan ze achteruit: ze worden verward en vallen regelmatig, tot nu toe gelukkig zonder blijvende gevolgen. Normaal gesproken gaan we bijna elke week op bezoek, wat nu natuurlijk niet mogelijk is, waar ik me dan ook regelmatig schuldig over voel, maar onze reis met Cas en Anja was al vorig jaar september geboekt toen alles nog prima in orde was. Gelukkig worden we heel goed op de hoogte gehouden van alle “wel en wee” door mijn jongste zus Margriet en hopen we over zo’n zes weken weer gewoon bij ze binnen te kunnen komen lopen, maar elke keer als er weer een bericht binnenkomt schrik je een beetje en hoop je dat het positief nieuws is !

Vanmorgen hebben we eerst nog enkele plekken van het Fitzgerald River N.P. bekeken: Cave Point en Barrens Beach en weer komen we op plaatsen waar verder helemaal niemand is.

In Hopetoun hebben we weer internetverbinding en moeten we eerst een plaats boeken om op onze volgende overnachtingsplek te kunnen gaan staan, wat heel ingewikkeld is, waarschijnlijk blijkt het daarom, bij aankomst, zo rustig te zijn.

Wij hebben echter weer een prima plekje veroverd en staan pal aan zee bij Mason Bay waar we uren op het strand doorbrengen en lekker zwemmen in het heldere water.

Ook mogen we weer een kampvuurtje maken en we hebben voldoende hout, dus het wordt weer een avond met country muziek bij een warm vuurtje en daarna in slaap vallen met het geluid van de ruisende golven !!

Verslag 34

Gisteravond hebben we flink wat hout opgestookt, maar gelukkig hadden we pas nog een zak vol hardhout gekocht en deze is vanmorgen eerst in kleinere stukken gekloofd door de mannen.

(Een oude “rabbit proof fence !)

In tegenstelling tot het prachtige weer van gisteren laat de zon zich vandaag niet zien, ook waait er een flinke wind uit zee. Onze volgende kampplaats (Munglinup Beach), waar we in de loop van de morgen aankomen, is dan ook niet zo geschikt om te verblijven, want hier staan we weer pal aan zee. We rijden verder naar Stokes N.P. waar we heel beschut op Benwenerup Campground kunnen gaan staan.

Het is een mooi park met allerlei soorten struiken en veel verschillende vogels, die constant rondvliegen.

We wandelen naar Stokes Inlet met z’n aparte “paperbark trees” waar net enkele vissers actief zijn en zodoende pelikanen aantrekken die graag een hapje meepikken van het visafval.

’s Middags maken we er echte spelletjesronde van met Carcassonne, Mexican Train en Skipbo en alle vier winnen we een potje.

We mogen hier vanavond helaas geen kampvuur maken, dus bewaren we het hout maar voor een volgende gelegenheid !

Verslag 35

Terwijl we vanmorgen wegreden van de kampplaats zagen we tientallen kangoeroes, ver weg, maar ook dichterbij en zelfs voor de camper springend.

Toen we vorige week in Bremer Bay te maken kregen met een lekke band bij de Nissan zagen we dat die band aan één kant helemaal afgesleten was en dat deze aan vervanging toe is. Vandaag zijn we aangekomen in Esperance, de eerste plek vanaf Bremer Bay waar bedrijven zijn die banden vervangen. Pas bij de vierde zaak hadden ze de banden voor een Nissan (blijkbaar een heel speciaal soort dat weinig voorkomt !), maar deze hebben een iets grotere maat waardoor alle vier de banden vervangen moeten worden.

Tijdens onze vorige trip had Dennis een lekke band (in Fitzroy Crossing) en daar hebben ze toen een andere tweedehands opgelegd, vandaag kwamen we er achter dat deze een fractie groter was dan de andere drie en daardoor de band (die lek was) scheef afgesleten heeft. In ieder geval liggen er nu vier gloednieuwe banden onder de auto waar Anja en Cas in rijden en hopelijk kunnen we daar heel lang mee doen ! Ondertussen hebben we boodschappen gedaan en, voor het eerst deze trip, garnalen gekocht die we bij de Esplanade, onder een afdak, opeten.

 Het is vandaag onstuimig weer met af en toe een bui, wat nu niet zoveel uitmaakt voor de zaken die afgehandeld moeten worden. We rijden door naar Cape Le Grand N.P. waar we enkele dagen terug al een plek gereserveerd hebben bij Le Grand Beach Campground en ook hier krijgen we te maken met veel wind, maar we kunnen redelijk beschut staan.

Voor morgen wordt er veertig graden met veel zon voorspeld, iets wat we ons nu niet voor kunnen stellen, we wachten het af !!

Verslag 36

Het heeft vannacht flink geregend en geonweerd, ook stond er zo’n harde wind dat we ’s nachts de luifel nog afgebroken hebben. Maar vanmorgen scheen de zon meteen volop en ook liep de temperatuur snel op, zou de voorspelling van ruim veertig graden dan toch kloppen ! We bekijken verschillende punten in het Cape Le Grand N..P.: Frenchman Peak, Helfire Bay en Thistle Cove met z’n Whistling Rock waar je ook echt het geluid van de zee gereflecteerd hoort door de gebogen rots.

Dan gaan we verder naar Lucky Bay, het bekendste en mooiste plekje van het park, waar we met de auto’s zo het strand op rijden, om er daarna uren door te brengen.

Het kwik loopt snel op naar zevenenveertig graden in de schaduw en we zijn dan ook nog nooit zo vaak de zee in gedoken voor verkoeling als vandaag.

We kunnen onder de luifel in de schaduw zitten maar voelen de hete föhnwind zodra we naar het water lopen.

De mannen hebben nog een tijdje “gesurft” al viel dat niet mee !

Tegen half drie zijn we weer richting Le Grand Beach gereden om vandaar tweeëntwintig kilometer over het strand te rijden naar Wylie Beach, een veel mooiere en kortere route naar Esperance.

Onderweg stoppen we nog een keer om af te koelen in het heldere, verkwikkende water, voorlopig is dit de laatste keer, want morgen gaan we beginnen aan de twaalf honderd kilometer lange route over de Eyre Highway.

In Esperance maken we gebruik van openbare douches om al het zout af te spoelen en vervolgens rijden we nog zo’n negentig kilometer voor we aankomen bij Willoughby’s Spot, een stukje voor het gehucht Salmon Gums.

Ondertussen is het weer helemaal veranderd: donkere wolken pakken zich samen en regelmatig zien we een bliksemschicht. Het lijkt wel of de onweersbuien van drie kanten tegelijk komen en terwijl we noordelijk rijden richting Norseman blijft het onbestendige weer in de buurt.

We kunnen nog net droog onze spullen opzetten voor het onweer in alle hevigheid losbarst, er volgt zelfs een blikseminslag op nog geen twee meter afstand met tegelijkertijd een enorme knal, we schrikken ons kapot.

Gelukkig loopt het goed af en zitten we even later aan een wijntje na te genieten van deze prachtige, hete dag !

Verslag 37

We moesten vanmorgen alles nat inpakken, het heeft afgelopen nacht regelmatig geregend en ook het onweer kwam weer terug. Zelfs vanmorgen viel er nog een enkel buitje maar bij het ontbijt was het droog.

Na honderd kilometer rijden komen we in Norseman, de laatste plaats voor we aan de Eyre Highway, beter bekend als de “Nullarbor” beginnen, waar twaalf honderd kilometer lang geen enkel dorpje of afslag te zien is, alleen maar om de ruim honderd kilometer een roadhouse waar je kunt tanken, eten en naar het toilet kan. Wel zijn er wat dingen te bekijken onderweg: al vrij snel stoppen we bij Buldarra Rocks, waar diepe gaten in de rotsen zitten die de Aboriginals vroeger gebruikten als wateropslagplaats.

Ook stoppen we even bij een “old telegraph station” en even later bij het bord: 90 mile straight, waar Cas en ik het stuur over nemen, zodat Wim en Anja even de ogen dicht kunnen doen.

Maar voor die tijd hebben we getankt bij Balladonia Roadhouse en binnen een “hamburger with a lot” gegeten (een broodje met hierop hamburger, gebakken ei, ananas, sla, bietjes, tomaat, spek, ui en augurk), buiten was het inmiddels weer veertig graden dus niet aangenaam om daar te lunchen.

Natuurlijk zien we weer heel wat roadtrains die de lange afstand afleggen !

Tegen vieren stoppen we bij Caiguna Blowhole, een plek in de bush waar je kunt overnachten, en bouwen daar ons “kampje” weer op. Totaal hebben we vierhonderd zeventig kilometer gereden, nog ruim acht honderd dertig kilometer te gaan.

Weer begint het tegen de avond te regenen en zie je het flitsen, waarschijnlijk moeten we morgenvroeg alles weer nat inpakken !!

Verslag 38

(Dit is de blowhole waar de kampplaats naar genoemd is !)

We gaan weer verder over de “Nullarbor” waar het tegenwoordig aardig druk is: toen we zo’n twintig jaar terug voor het eerst hier overheen reden zagen we ongeveer om de tien minuten een auto of roadtrain voorbij komen, nu lijkt het op een gewone highway en zie je minstens elke minuut een voertuig rijden. Al vrij snel nemen we een afslag naar Murra-El-Evelyn Cave, zo’n tien kilometer westelijk van Cocklebiddy Roadhouse, waar je ineens een groot gat ziet in de verder vlakke omgeving, mooi om te zien.

Een eind verderop bij Madura kijken we uit op de oneindige vlakte van de werkelijke Nullarbor, wat “geen bomen” betekent.

Een klein stukje verder nemen we weer een afslag naar de Madura Caves, waar we na ruim tien kilometer rijden, en even zoeken, aankomen !

Het blijkt een prachtige grot te zijn waar we in kunnen lopen, ook is het er gelijk een stuk koeler.

Binnen bevinden zich diverse karkassen van kangoeroes die er duidelijk al lange tijd liggen.

Nadat we geluncht hebben (niet in de grot !) bij ruim vijfendertig graden gaan we weer door richting Eucla, waar de auto’s weer bijgetankt worden, de Nissan stond al op reserve, waarschijnlijk omdat de airco veel aangestaan heeft en daardoor veel meer verbruikt.

Bij Eucla kun je weer een zijweg nemen naar een oud telegraaf station, ook is hier een kampplaats bij.

Het is inmiddels ruim vier uur en vinden het lang genoeg voor vandaag, dus zetten we hier onze auto’s neer.

Weer staan we helemaal alleen, dit keer echter wel in de “bulldust” wat inhoudt dat onze voeten er niet al te schoon uitzien !!

Verslag 39

Net als de afgelopen dagen zijn er geen voorzieningen bij onze overnachtingsplaats, dus moeten we zelf een gat graven om onze “behoefte” te kunnen doen !

We zaten afgelopen nacht dicht bij de grens met Zuid Australië en zodra we daar zijn moeten we de klok tweeënhalf uur vooruit zetten, het tijdsverschil met Holland is nu negen en een half uur ! Ook is de ochtend al grotendeels voorbij zonder dat we veel gereden hebben. Natuurlijk gaan we op de foto met de grote kangoeroe, zoals iedereen die hier langs komt en ook het bord met alle afstanden erop staat weer op de plaat.

Daarna stoppen we enkele keren om de prachtige ruige kust te zien van de Great Australian Bight.

Twee kilometer landinwaarts van de highway bevindt zich een heel groot gat: Clay Dam Cave, zonder hek eromheen of een enkele waarschuwing, als je hier invalt kom je er niet levend uit !

Na een lang eind rijden draaien we nog een keer de snelweg af om een “wombat motel” te bekijken: er zitten een heleboel gangen onder de grond waar wombats leven, helaas zien we er nu geen één, omdat ze meestal ’s nachts actief zijn.

Na totaal ruim vier honderd kilometer rijden stoppen we tegen half zeven (vier uur oude tijd) bij een kampplek zestien kilometer voor Penong  om te overnachten.

Pas  rond negenen zitten we, na een laat happy hour, aan de avondmaaltijd, de nieuwe tijd is nog even wennen ! 

Verslag 40

We waren vanmorgen maar een half uurtje later wakker dan normaal en dat met twee en een half uur tijdsverschil ! In tegenstelling tot gisteren schijnt de zon meteen volop waardoor alles er vriendelijker uitziet.

Na tachtig kilometer rijden moeten we, net voor Ceduna, bij het quarantaine checkpoint onze koelkast openen voor controle, je mag namelijk geen groente of fruit mee de grens over nemen.

Wij vinden dit nog steeds een onzinnig iets maar hebben wel gezorgd dat alles voor dit punt opgegeten is.

In Ceduna doen we weer uitgebreid boodschappen en boeken daarna een plaats bij Ceduna Foreshore Caravan Park, waar we een prachtig plekje krijgen op GRAS, dat is lang geleden !

Ook  is het alweer twee weken terug dat we wasmachines gezien hebben en de auto’s kunnen wel een beurt gebruiken, zowel binnen als buiten.

We zijn dus allemaal uren bezig met poetsen en wassen en er gaan heel wat bakken met donker rood water in de afvoerput.

Natuurlijk benutten we ook de douches en de elektriciteit van de camping en Cas gaat nog even het verwarmde zwembad in ! Tegen de avond genieten we van een uitgebreide, door Wim gemaakte, visschotel en nadien zien we nog een mooie zonsondergang.

Het was een nuttige, aangename dag, we kunnen nu weer een tijdje primitief gaan kamperen !!

Verslag 41

Nadat we kort gestopt zijn bij de jetty van Smoky Bay rijden we verder naar Perlubie Beach, een plek waar we heel leuke herinneringen aan hebben en nog een keer willen gaan staan. Helaas is er wel wat veranderd: was het voorheen wie het eerst komt heeft de beste plek, nu moet je van te voren “online” reserveren en alles was al volgeboekt tot half maart. Wél is de rieten overkapping, die er al jaren staat, nu alleen bedoeld voor dagrecreatie dus daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.

Het is eb als we tegen elven aankomen en we lopen eerst naar enkele grotten, uitgesleten door het water.

Wim en ik maken een lange wandeling door het ondiepe water naar een groep zandduinen, al staat er tegenwoordig dat je er niet meer op mag klimmen, wat we natuurlijk wel doen.

Na de lunch lopen Anja en Cas ook langs en door zee en al schelpen zoekend zijn ze verder gelopen dan dat ze erg in hadden, de weg terug is dan ook langer als verwacht.

Inmiddels begint het vloed te worden en rijden we de auto’s iets hogerop, het water loopt haast onder de overkapping.

Natuurlijk gaat Cas nog even zwemmen in het vrij warme zeewater.

Even later steekt de wind ineens op en besluiten we te vertrekken, we rijden zo’n twintig kilometer noordelijk om uit te komen bij Haslam Campground, een simpele plek mét toilet, dicht bij zee. En ook hier is weer een jetty !

Na het eten zijn we nog even sportief bezig, goed voor de spijsvertering !

Verslag 42

We hebben vandaag een leuke, afwisselende dag gehad. Als eerste zijn we op zoek gegaan naar de replica van een haai, die in 1990 in Streaky Bay gevangen is: vijf meter lang met een gewicht van ruim vijftien honderd kilo. We vinden deze namaak haai binnen bij het Shell pompstation !

Dan beginnen we aan de Cape Bauer rondrit die vrij saai start maar toch aardig spectaculair wordt bij de lookout en later bij de Whistling Rocks.

De Blowholes zijn blijkbaar te ver landinwaarts, daar komt al lange tijd geen zeewater meer door omhoog.

Daarna rijden we naar de Yanerbie Sandhills, prachtige, bijna witte, duinen waar je op kunt klimmen.

Ook Anja komt helemaal boven en is verrast door het uitzicht, het lijkt wel op de Sahara.

Na de lunch gaan we naar Point Labatt in het gelijknamige Conservation Park, waar je zeeleeuwen kunt spotten vanaf een platform en we zien er tientallen die we langdurig observeren, zowel met als zonder verrekijker.

Het was de bedoeling om aan een soort binnenmeer te overnachten, maar net als gisteren waait het zo hard dat we besluiten verder landinwaarts te gaan.

Onderweg stoppen we nog even bij Calca, een voormalig plaatsje, waar alleen nog een kerk en een onbewoond huis te zien zijn,

waarna we doorrijden naar Murphy’s Haystacks, heel aparte rotsen die zo omhoog lijken te steken uit het verder vlakke landschap.

Je mag hier ook kamperen, dus zetten we hier onze auto’s neer, waarna we de “hooibergen” uitgebreid bekijken en fotograferen.

Nadien genieten we nog lange tijd, in de zon, van deze prachtige dag !

Verslag 43

Vanaf Murphy’s Haystacks rijden we vanmorgen (28 februari) naar de pier van Venus Bay waar druk gevist wordt.

Er zijn net enkele vissers hun vangst aan het schoonmaken en natuurlijk komen daar weer heel wat pelikanen op af wetend dat ze zonder moeite hun maaltje binnen krijgen.

Ook de grillige kust rond de vissersplaats is prachtig om te zien en nadat we hier diverse keren gestopt zijn rijden we verder naar Talia waar alweer enkele natuurlijke pareltjes te aanschouwen zijn.

De Woolshed Cave trekt tegenwoordig aardig wat bezoekers maar bij the Tub zijn we de enigen die er rondwandelen.

’s Middags gaan we het binnenland in richting Gawler Ranges N.P. en omdat we de aankomende dagen alleen maar over onverharde wegen rijden laat Wim wat lucht uit de banden ontsnappen zodat we wat meer grip op de weg hebben.

Tegen vieren komen we aan bij Pildappa Rock, een grote granieten rots waar we op kunnen klimmen, al valt dat soms niet mee !

Er staat nog steeds een harde wind die vooral merkbaar is bovenop de rots, ook zorgen we ervoor dat we met de camper beschut kunnen zitten: overdag is het zo’n dertig graden, maar ’s avonds koelt het snel af naar rond de tien !

Helaas krijgen we hier ook weer te maken met vliegen en die zullen we de komende dagen wel veelvuldig zien !!

Verslag 44

We hebben de gehele dag doorgebracht in het Gawler Ranges N.P. en ook nu verblijven we er nog. Het is ontzettend rustig in het park, we hebben slechts twee andere auto’s gezien. Wél is er veel “wildlife”: regelmatig zien we een kangoeroe verbaasd opkijken en wegspringen en ook de emoes zijn in grote getale aanwezig. Een groep blijft zelfs voor de auto staan zo van: het is óns park !

(We zijn echt aan het game-driven vandaag !)

We starten met een wandeling naar de Organ Pipes, heel aparte rotsformaties die een beetje lijken op pijpen van een kerkorgel.

Daarna rijden we naar de Stone Dam, gebouwd begin 1900 door de eerste bewoners die wanhopig op zoek waren naar water en door middel van een dam probeerden regenwater op te vangen.

Ook stoppen we bij Old Paney, een gerestaureerd huis van de pioniers die hier schapen hielden. Zelfs de hokken van de honden, die de schapen bijeen moesten houden, zijn nog te bekijken.

Ondertussen genieten we van de schitterende omgeving terwijl we door  het park rijden.

Tegen drieën zijn we bij de Kolay Mirica Falls waar weer de aparte achthoekige rotsen te bewonderen zijn, het is hier echter al lange tijd droog dus er valt geen water langs de rotsen.

Dan gaan we naar Chillunie Campground waar we nu, weer als enigen, midden in de prachtige natuur staan.

Wat heeft Australië toch veel te bieden !

Verslag 45

Vandaag (2 maart) is Marcel, onze oudste zoon, veertig jaar geworden, helaas zijn we niet aanwezig bij deze mijlpaal. Gelukkig is hij het, net als Dennis, inmiddels wel gewend dat we vaak verjaardagen niet op de dag zelf vieren. Wél zorgen we er altijd voor dat we contact hebben op zo’n dag. Nu verblijven we al twee dagen in het binnenland zonder internet bereik (ook de laatste twee verslagen staan nog op de laptop, klaar voor verzending !) maar we hebben al een filmpje opgenomen en een berichtje klaarstaan, dus zodra er even internetverbinding is komt de felicitatie binnen. Aan de oostkant van het Gawler Ranges N.P. bevindt zich de “Paney Old Shearing Shed”, een plek waar vroeger de schapen geschoren werden en hier moet Telstra Reception zijn, maar helaas blijkt deze onvoldoende om iets te ontvangen of te versturen.

Nadat we de gerestaureerde schuur van binnen en buiten bekeken hebben verlaten we het Nationale Park, al blijven we wel in het gebied Gawler Ranges.

We rijden richting het zoutmeer Lake Gairdner een rit die enkele uren in beslag neemt. Onderweg zien we, behalve emoes en kangoeroes, ook schapen en bokken lopen.

We lunchen bij de Pondanna Ruïns, waar nog enkele restanten van huizen uit lang vervlogen tijden te zien zijn.

Nog een stukje noordelijker zien we in de verte de eerste zoutcontouren en eenmaal aangekomen bij de lookout, vlakbij Waltumba Camping Area, strekt zich voor ons een immense witte zoutvlakte uit.

Het lijkt net of je op ijs loopt wanneer je over het krakende zout wandelt, maar er zijn ook tijden dat het Gairdner Lake door regen verandert in een “gewoon” meer, zoals afgelopen winter.

We moeten een stukje terug rijden naar onze overnachtingsplaats Mount Ive Station, een nog actieve schapenfarm en tevens kampplaats, waar we internet hebben !!

Dus tegen half vijf (in Nederland zeven uur ’s morgens !) bellen we Marcel wakker om hem te feliciteren, het is ons toch weer gelukt !! 

Verslag 46

(Weer konden we vanmorgen starten met een ontbijt in de zon !)

Vlakbij de ingang van Mount Ive Station ligt een “submarine”, het is een natuurlijk geen echte, maar geinig om te zien.

We leggen nog zo’n honderd en twintig kilometer af over onverharde wegen richting Iron Knob, regelmatig over een “grid” rijdend, een rooster met omheining eraan vast dat het ene stuk grond met vee van de andere scheidt, zodat de dieren niet weglopen.

Onderweg zien we weer schapen en geiten die hard wegrennen als ze ons horen aankomen. Ook zien we, in the middle of nowhere, een vliegtuig van the Flying Doctors staan, zonder nederzettingen in de omgeving.

In Iron Knob, een plaatsje met zo’n honderd inwoners dat z’n glorie tijd gehad heeft, doet Wim, bij een verlaten pompstation, weer lucht in de banden, omdat we vanaf hier voorlopig weer over asfalt rijden.

Dan gaan we richting Port Augusta waar we bij de Royal Flying Doctor Service hopen op een rondleiding, maar helaas is deze sinds Coronatijd afgelast en nog niet opnieuw opgestart.

Bij de Water Tower Lookout in Port Augusta stoppen we voor de lunch waarna we de toren beklimmen voor een mooi uitzicht over de stad.

Dan is het tijd om onze voorraden weer aan te vullen: gas, water, brandstof en levensmiddelen en nadat we van alles voorzien zijn rijden we nog een klein stukje naar onze volgende overnachtingsplek Pichi Richi, vlakbij de plaats Quorn.

Het is al ruim vijf uur en nog altijd rond de dertig graden wanneer we daar aankomen, tijd voor een koud biertje !

Voor de komende dagen wordt er ook warm weer voorspeld, gelukkig houden we alle vier meer van heet dan van koud weer !!

Verslag 47

Het is vandaag zeven jaar geleden dat Wim en ik opa en oma werden van Stijn en Ruben. Toen ze vier werden hebben we dat met z’n allen gevierd in Australië op Kangaroo Island en met de verjaardag van vijf en zes jaar waren we allemaal gewoon thuis. Dit keer zitten we dus aan de andere kant van de wereld en moeten we het doen met felicitaties via een filmpje. Tegen de tijd dat zij wakker worden hebben wij geen internetbereik meer omdat we te ver afgelegen zitten. Wij starten de dag in Quorn bij het Flinders

Range visitor centre waar ze voor ons diverse kampplaatsen boeken in het Nationale Park. Tegenwoordig moet alles online, maar in het park heb je geen internetverbinding dus moet het voor die tijd al geregeld zijn, heel omslachtig allemaal.

Ook kun je hier het oude Pichi Richi treinstation bekijken waar tot 1956 de Ghan aankwam.

Richting Flinders Ranges stoppen we bij de Kanyaka waterhole en Death Rock en even later bij de ruïnes van de oude Kanyaka Homestead, allemaal heel interessant om te zien.

Nadat we bij Hawker in de schaduw geluncht hebben nemen we, na ruim twintig kilometer rijden, de mooie Moralana Scenic Drive richting het Nationale Park.

We overnachten bij Edeowie Campsite, een voormalige schapenfarm tegen de heuvels van Wilpina Pound aan gelegen. We bekijken hier de oude stallen en Anja probeert de schaapscheerderschaar uit bij Cas, die het als een “mak schaap” ondergaat !!

Nadat we ook hier ruïnes bekeken hebben rijden we naar onze kampsite (Glenora) vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over de Flinders Ranges.

De temperatuur loopt vandaag op tot boven de vijfendertig graden dus zoeken we de schaduw op en helaas zijn er veel vervelende vliegen, die gelukkig verdwijnen zodra het donker wordt.

Ook ’s avonds koelt het maar langzaam af, maar omdat we hier een kampvuur mogen maken gaan er toch wat blokken hout in de bak, al is het maar voor de sfeer !

Verslag 48

Na een heel leuk verblijf bij Edeowie Station, waar we de enige kampeerders waren, gaan we nu het Nationale Park Ikara-Flinders Ranges in waar we eerst stoppen bij een mooi uitkijkpunt voor we beginnen aan de Branchina Gorge scenic drive: een twintig kilometer lange rit dwars door de bergen waar we regelmatig stilstaan om de schitterende omgeving in ons op te nemen.

Opeens zie ik een rock-wallabie springend op de rotsen, het is een prachtig dier met een lange staart waarvan de kleuren opgaan in de natuur.

Het blijken er zelfs twee te zijn, maar door de schutkleuren vallen ze haast niet op

Ook zien we onderweg nog een paar emoes en zelfs enkele schapen die het wel erg warm zullen hebben met hun dikke vacht.

Tegen de middag zijn we bij de Aroona Ruins, in de 19de-eeuw een schapenfarm, hier ontstaan vanwege een natuurlijke waterbron die hard nodig was om te kunnen bestaan.

Dan rijden we door naar onze overnachtingsplek: Koolamon, waar weer verder niemand staat. Het is inmiddels ruim vijfendertig graden dus we besluiten er een relaxte middag van te maken en alle vier zitten we met een spannend boek in de schaduw te lezen ! Wel is de wind erg wisselend vandaag: af en toe hebben we te maken met een ware zandstorm en even later is het windstil en komen de vliegen met bosjes op ons af!

Weer zitten we tot bedtijd in hemdje en korte broek buiten,we mogen hier geen kampvuur maken, dat is met deze draaiende winden en hoge temperatuur veel te gevaarlijk, maar die hebben we nu ook echt niet nodig !!

Verslag 49

Het onbestendige weer van gisteren is verleden tijd, vandaag hebben we geen rare hete windstoten uit allerlei richtingen vergezeld door opwaaiend zand en de temperatuur is terug naar een aangename zevenentwintig graden. We gaan eerst op weg naar de Wilkawillina Gorge en de weg ernaartoe en weer terug is interessanter dan de kloof waar we slechts een klein stukje in wandelen.

Er zitten heel slechte stukken weg tussen waar goede stuurmanskunst voor nodig is, iets wat Wim en Anja allebei goed kunnen.

Omdat het zo rustig is in het park zien we vrij veel emoes en kangoeroes die opschrikken wanneer ze ons horen aankomen.

Tegen de middag rijden we naar de Appeallina Ruins, hier zijn de restanten van een homestead uit 1856 te zien en ook spotten we hier een bobtail lizzard.

Bij de Stones Hill Lookout hebben we, behalve een mooi uitzicht, ook internetverbinding zodat we het verslag kunnen verzenden en alle mails en app-jes op kunnen halen. Zo ben ik weer op de hoogte van het welzijn van mijn ouders, waar het weer even wat minder mee ging, en zien we de foto’s van de verjaardag van de tweeling.

Nadien hebben we nog een lange mooie rit voor de boeg, de Bunyeroo Scenic Drive die weer heel afwisselend is.

Pas tegen vijven komen we aan bij Trezona Campground en zelfs daar blijven we actief: de mannen moeten weer gekortwiekt worden en daarna wordt onze buitendouche gebruikt om al het stof af te spoelen.

Ook moet er natuurlijk nog gekookt worden, gegeten, afgewassen en het verslag gemaakt en pas daarna kunnen we relaxen…… reizen is best vermoeiend !!!

Verslag 50

We zijn vandaag voor het laatst in het Ikara-Flinders Ranges N.P. zoals het tegenwoordig heet. De Aboriginals krijgen steeds meer invloed, wat we ook merken wanneer we de Sacred Canyon willen bekijken: in het verleden konden we daar zo naartoe rijden en vanaf de parkeerplaats heen wandelen, nu moet je elf (!!) kilometer lopen óf met een gids naar de plek waarvoor je vijfennegentig dollar per persoon betaalt ! Nou, zó bijzonder is die “heilige” plek van hun nu ook weer niet !

Wij gaan eerst naar de Wood Duck Dam, een meertje waar de dieren naartoe komen om te drinken en inderdaad zien we er enkele kangoeroes en emoes.

Vervolgens maken we enkele foto’s bij de Cazneaux Tree, een apart staande boom die in 1941 al gefotografeerd werd en waar een poëtische tekst bij hoort.

Rond de middag komen we aan bij het centrale deel van het park: Wilpena Pound met een visitor centre, een benzinestation, een winkeltje en luxe kampplaats. Hiervandaan kun je ook wandelen en met z’n drieën, Anja blijft bij de auto, maken we een ruim zeven kilometer lange wandeling naar een punt uitkijkend op Wilpena Pound, het hart van Flinders Ranges.