Alle berichten van WimVanBlitterswijk

Curaçao 2021

Verslag 1

Na ruim anderhalf jaar zitten we weer in een vliegtuig en zijn samen met Dennis op weg naar Curaçao. (De laatste keer was april vorig jaar toen we vervroegd terugkwamen uit Australië vanwege het coronavirus !) Lange tijd waren er door de pandemie weinig tot geen vliegreizen voor toeristen, maar nu is het beperkt weer mogelijk ondanks dat het virus nog steeds niet verslagen is en zelfs weer voor meer besmettingen zorgt. (Inmiddels zijn er wereldwijd meer dan vijf miljoen mensen overleden aan Covid-19). We moeten wel de gehele vlucht een mondkapje dragen, maar verder zijn er geen inreis-verplichtingen, zelfs de PCR-test is sinds kort afgeschaft.

Het was de laatste dagen voor vertrek nog even spannend of de reis door zou gaan: ik was ineens flink verkouden en heb een corona-sneltest gedaan  waarvan ik pas gistermorgen de negatieve uitslag kreeg. Dezelfde ochtend was mijn moeder gevallen, maar behalve een flinke bult op haar hoofd was ze gelukkig oké.

We zijn vanmorgen (vrijdag 5 november 2021) rond half zeven van huis vertrokken en moesten zelfs de voorruit nog even ijsvrij maken, maar verder verliep de autorit voorspoedig en kwamen we tegen half negen aan op Schiphol, waar ik nog even mijn nichtje Tamara opgezocht heb, die druk aan het werk was op de luchthaven bij “Amsterdam bread company”.

Tegen half twaalf stijgen we dan eindelijk op voor een vlucht van ruim negen uur en tegen vieren Curacao-tijd (het is daar vijf uur vroeger !) arriveren we op het zonnige, warme eiland, waar het ruim dertig graden is, een heel verschil met vanmorgen !

Nadat we de huurauto opgehaald hebben moeten we nog een half uurtje rijden naar ons onderkomen voor de komende drie weken: een bungalow bij “the Pearl of the Caribbean”, gelegen in het noordoosten van het eiland. Binnen in het appartement is het vrij warm, maar we zetten alle deuren open en gelukkig hebben de slaapkamers airco. Tegen half zeven is het ineens donker en nadat de koffers zijn uitgepakt zitten we nog enkele uurtjes heerlijk buiten waar een verkoelend windje waait !

Verslag 2

We zijn vannacht verschillende keren wakker geweest, ten eerste vanwege de vijf uur tijdsverschil, ten tweede door de temperatuur van zo’n vijfentwintig graden en als laatste omdat de bedden niet al te comfortabel lagen. Nu wisten we al dat we slechts één nacht op deze ledikanten hoefden te slapen, want vandaag hebben ze in alle huisjes de bedden vervangen en nu hebben we een prima tweepersoons bed !

Nadat we natuurlijk buiten ontbeten hebben pakken we onze huurauto, een pittige Kia Picanto, om bij hypermarkt Mangusa voor ruim een week boodschappen in te slaan, welke wel een stukje duurder zijn dan we in Nederland gewend zijn. Wél kan je de bedragen delen door twee, want hier wordt betaald met de Antilliaanse gulden, die ongeveer vijftig euro cent waard is.

Nadat we alles in ons huisje afgeleverd hebben rijden we naar Willemstad, de hoofdstad van het eiland. Zes jaar terug zijn we ook een week op Curaçao geweest, destijds waren Marcel en Marieke ook van de partij, en hadden toen  een prachtig appartement in Willemstad aan het water. Dus vandaag was er een heleboel herkenning: de hoge Juliana-brug, de overdekte en de drijvende markt, de Handelskade met zijn prachtige gekleurde huizen en de Koningin Emmabrug oftewel de Pontjesbrug, de enige drijvende draaibrug ter wereld die nog dagelijks wordt gebruikt.

We waren inderdaad nog maar net aan de overkant bij Otrobanda toen de bel ging ten teken dat de brug gaat draaien. (Ooit moest je tol betalen om er overheen te mogen, behalve als je op blote voeten was, dan mocht je gratis. Tegenwoordig is de tol helemaal opgeheven, als de brug opengaat komen er twee pontjes in actie die mensen, ook gratis, naar de overkant brengen.)

Bij de centrale markt aan het Waaigat hebben we, voor een paar cent, heerlijk Surinaams gegeten en nadat we nog enkele shirts gekocht hebben zijn we teruggegaan naar ons appartement, waar we verkoeling hebben gezocht in het zwembad. De rest van de dag brengen we weer door op ons terras waar de oostenwind altijd waait !!

Verslag 3

Het huisje bevalt ons prima, het enige wat we misten was een felle lamp om buiten ’s avonds spelletjes te doen. We zijn dan ook vanmorgen naar een grote doe-het-zelfzaak (Kooyman) gereden en hebben daar een prima lamp gevonden, dus we kunnen weer Carcassonne of Mexican Train spelen ! Daarna zijn we doorgereden naar een mooi strand: Daaibooi baai, maar hebben onderweg een stop gemaakt bij de zoutpannen waar we enkele prachtige flamingo’s zagen.

Daaibooi is één van de bijna veertig stranden die Curaçao rijk is en omdat het zondag is waren er veel families aanwezig in het kleine beschutte baaitje.

Het zeewater is heel helder en heeft een prima temperatuur, we zijn er dan ook diverse keren in geweest, Wim heeft zelfs nog een tijdje gesnorkeld.

Tegen vijven zijn we teruggereden naar ons appartement, een afstand van vijfendertig kilometer, maar je bent er niet in een half uurtje: de wegen op het eiland zijn niet al te best en lopen ook niet recht.

En ’s avonds hebben we natuurlijk gelijk de lamp uitgeprobeerd !

Verslag 4

Curaçao is vierenzestig kilometer lang en zestien kilometer breed, wij zitten in het noordoosten van het langgerekte eiland en hebben vanmorgen de oostkant verkend. We starten bij de Sint Jorisbaai, een grote inham waar het behoorlijk waait en de kitesurfers over de golven vliegen. Er is echter geen strand, maar meer cactussen, groene bosjes en veel modder, er wordt hier dan ook gewandeld en gemountainbiked.

We rijden door naar het zuiden waar allerlei luxe huizen staan met een mooi jacht erbij aan het grillig gevormde “Spanish Water”, duidelijk een plek voor de beter gesitueerde Curaçaoers. Iets verderop staat Fort Beekenburg, na Fort Amsterdam in Punda, het oudste en best bewaarde historische verdedigingswerk op het eiland, gebouwd aan het begin van de 18de eeuw.

We kunnen de ronde toren inklimmen en hebben vandaar een mooi uitzicht op  de zee waar net een marineschip aankomt.

Nadat we nog even wat vlees en vis gekocht hebben rijden we terug naar ons appartement, waar we de middag afwisselend doorbrengen met een spelletje en een duik in het zwembad.

Tegen de avond gaat de barbecue aan en genieten we weer van de heerlijke warme avond buiten, iets wat we in Nederland niet vaak konden doen dit jaar !

Verslag 5

Wim heeft een nicht, Ida, die al ruim vijfendertig jaar op Curaçao woont. Pas na het overlijden van zijn moeder, vier jaar geleden, kregen ze regelmatig mailcontact en vanmorgen hebben we haar een bezoek gebracht. Voor Wim was het zo’n vijftig jaar geleden dat hij Ida voor het laatst gezien had en ik kende haar alleen van foto’s en de mails.

Ze leeft in een klein, door de eigenaar slecht onderhouden huurappartementje, waar het, vanwege ruimtegebrek, erg vol staat met allerlei spullen. Helaas kan ze zich, omdat de ouderenvoorzieningen niet al te best zijn op Curaçao, geen groter appartement veroorloven. We hebben vier uur bij haar doorgebracht en heel wat afgekletst. Ook hebben we diverse foto’s bekeken, onder andere van haar broer Jacco, die in Holland woont en voor ons ook een onbekende is, terwijl hij toch een volle neef is van Wim, we zijn duidelijk niet “familieziek”!!

Rond vier uur zijn we terug bij ons huisje en zoeken daar verkoeling in het zwembad want, zoals iedere dag, is het weer eenendertig graden ! Tegen de avond gaan we naar het vlakbij gelegen Braziliaanse restaurant “Amazonia”, waar ze de “all you can eat” formule toepassen: er zijn allerlei soorten salades, soep en er komt regelmatig een kok langs met diverse soorten vlees aan een spies waar hij aan tafel een stuk voor je afsnijdt.

Als afsluiting volgt er nog een dessert en dan zitten we ook echt helemaal vol en kunnen de rest van de avond alleen maar “uitbuiken” !!

Verslag 6

Vandaag hebben we een groot gedeelte van de dag doorgebracht in het in 1978 opgerichte Nationaal Park Christoffel, zo’n vijftig kilometer verwijderd van ons appartement. We vertrekken rond negen uur en na ruim een uur rijden komen we aan in het noordwesten van het eiland om het grootste N.P. hier (2300 hectare) te verkennen.

We nemen eerst de heuvelachtige route om de driehonderd vijfenzeventig meter hoge Christoffelberg heen en zien daar de ruines van plantage Zorgvlied, verschillende mooie uitkijkpunten en een voormalige kopermijn.

Iedere keer wanneer we een stukje wandelen horen we de  hagedisjes om ons heen ritselen. Het is erg rustig in het park, alleen op de parkeerplaats bij de Christoffelberg is het druk: tot tien uur ’s morgens mogen fanatieke wandelaars de berg op, iets wat voor ons geen optie meer is ! (Mijn zwager Rob vertelde dat toen hij hier als 18-jarige marinier gestationeerd was hij de berg met volle bepakking moest beklimmen !).

Vervolgens bekijken we de nog vrijwel intact zijnde 17de eeuwse voormalige plantage Savonet met al z’n bijgebouwen.

Daarna rijden we de prachtige, vulkanische kustroute en stoppen bij Boka Grandi om lunchpauze te houden bij dit schitterende, totaal verlaten strand.

Natuurlijk gaan we ook naar de prachtige grillig gevormde grotten waar nog enkele (500 tot 2000 jaar oude) Indianentekeningen te zien zijn.

Tegen drieën verlaten we het park en nadat we in dorp Westpunt bij Playa Forti wat gedronken hebben rijden we naar de baai Grote Knip om even af te koelen in het heerlijke, heldere  zeewater.

Dan moeten we nog een uur rijden voor we tegen half zes terug zijn bij ons huisje ! Onderweg hebben we voor het eerst getankt: je moet van te voren een rond bedrag betalen voordat je tank volgegooid wordt, wél is de benzine hier stukken goedkoper dan thuis: 1,15 euro per liter !!

Verslag 7

Na een relaxte morgen bij het zwembad zijn we in de loop van de middag naar Willemstad gereden, waar we de auto weer aan het “Waaigat” parkeren.

We wandelen naar Fort Amsterdam, gebouwd in 1641 en gelegen aan de ingang van de Sint Annabaai, vlakbij de Pontjesbrug.

Boven de toegangspoort van het vestingwerk werd begin 18de eeuw het gouvernementspaleis gebouwd en wanneer je door de poort loopt kom je op een grote binnenplaats, het Fortplein, waar rondom alle kantoren van de regering gevestigd zijn.

We lopen verder door de wijk Punda en gaan verschillende souvenirwinkels in op zoek naar leuke shirts en hemdjes  met natuurlijk een print van Curaçao erop ! (Het blijft apart dat je na ongeveer tien uur vliegen vanaf Holland aankomt op een klein eiland waar bijna iedereen Nederlands spreekt en alles in je eigen taal geschreven staat ! Ook het grootste deel van de toeristen is Hollander.)

Nadat we goed geslaagd zijn strijken we neer op een leuk terrasje.

Het is erg gezellig in de stad en tegen de avond spelen er enkele bandjes en is alles prachtig verlicht, vooral de Koningin Emmabrug wordt door heel wat mensen op de foto gezet.

Na ruim anderhalf jaar corona met diverse “lockdowns” begint het toerisme hier gelukkig weer flink op gang te komen !

Verslag 8

Vanmorgen zijn we naar het vissersdorpje Piscadera gereden, gelegen aan de gelijknamige baai, ten westen van Willemstad.

Helaas zijn er rondom de baai allemaal resorts met privéstrandjes waar je niet zomaar naartoe kan, maar wél zien we een visrestaurant “de Visserij” genoemd waar mensen in de rij staan om naar binnen te mogen.

Hier vind je echt verse vis, zo uit de baai en wanneer we na een half uurtje wachten aan de beurt zijn bestellen we tonijn, garnalen en nog drie soorten vis, die eerst afgewogen worden, voor deze bereid wordt, want elke stuk is verschillend van grootte ! We snappen waarom het hier zo druk is want de vis is werkelijk verrukkelijk en perfect klaargemaakt.

We zien hele tonijnen is gekoelde bakken liggen, klaar om in stukken gesneden te worden !

Nadien rijden we via de hoge Julianabrug, vanwaar je uitkijkt op Punda,  terug naar “the Pearl of the Caribbean” waar we ons vermaken bij het zwembad.

Via internet lezen we dat er in Nederland weer een soort “lockdown” start en dat restaurants om acht uur hun deuren moeten sluiten, vanwege de hoge aantallen besmettingen met het coronavirus ! Hier merken we er heel weinig van, je moet alleen een mondkapje op in de supermarkt, verder leef je de hele dag buiten waar je weinig kans hebt op besmetting !

Verslag 9

We waren vanmorgen nog maar net op weg naar de grotten van Hato toen we ontdekten dat we een lekke band hadden.

De reserveband is een soort “thuiskomertje” waar je niet de hele dag mee op pad gaat. Gelukkig was er vlakbij een “tire service” waar onze band binnen no-time gerepareerd werd voor het luttele bedrag van zes euro !

Omdat we nog vlakbij ons resort waren zijn we eerst teruggegaan om even op te frissen, maar een uur later dan gepland stonden we dan toch bij de grotten, die dichtbij het vliegveld aan de noordkust liggen.

Heel bijzonder aan de grotten is dat ze zich zestig meter boven de zeespiegel bevinden, we moeten dan ook dit keer een trap omhoog om er te komen. Het is er goed warm en door de vochtigheid ook benauwd, maar ze zijn de moeite waard om te bekijken. We zien natuurlijk de bekende stalactieten en stalagmieten, maar tevens zijn er enkele binnenmeertjes en zien we kleine vleermuizen aan het plafond hangen. Op veel plekken is het plafond helemaal zwart, dit komt door de slaven die zich hier vroeger (in de zeventiende en achttiende eeuw) schuilhielden en er vuurtjes maakten om te koken. Er mag helaas slechts op enkele plekken gefotografeerd worden en daar houdt ieder zich netjes aan !

Buiten de grotten kun je rondwandelen langs de vele cactussen en zijn er enkele rotstekeningen te zien van de oorspronkelijke bewoners van Curaçao: de Arawaks Indianen.

Voordat we weer voor een week levensmiddelen inslaan bij Mangusa willen we eigenlijk eerst een hapje eten. We komen uit bij een klein simpel Chinees restaurantje waar we veel te veel bestellen (er worden steeds nieuwe schaaltjes neergezet, net als in China !), maar het eten prima is ! Gelukkig mogen we de restanten meenemen !

Pas tegen vijven zijn we terug bij ons appartement en gaan dan natuurlijk eerst weer even zwemmen, we hebben nog nooit zo vaak  in een zwembad gelegen als afgelopen week !

Verslag 10

Toen we gisteravond even met André en Janine, de heel vriendelijke beheerders van het park, stonden te praten hadden we het er over dat we nog geen regen van betekenis hebben gehad, terwijl november de maand met de meeste neerslag is op het eiland. Een half uurtje later, tijdens een potje Carcassonne begon het ineens te regenen en konden we alles verhuizen ! Omdat het, volgens de weersvoorspellingen, over enkele dagen toch slechter weer gaat worden hebben we Ida gebeld voor een barbecue vanavond, waar ze graag voor komt. Maar vóór die tijd gaan we weer wat bekijken op het eiland: we rijden eerst naar Otrobanda waar een monument staat “ontketend”, over de slavenopstand in 1795.

We rijden door naar de St. Michielsbaai bij het dorpje Boca Sami waar vooral dorpelingen een duik nemen in de prachtig blauw kleurende zee.

Op weg naar de meer westelijk gelegen strandjes zien we ineens een groep flamingo’s in de ondiepe baai.

Dan komen we op een kilometers lange slechte weg die langs de Bullenbaai loopt waar een olie-terminal gevestigd is met een opslagcapaciteit  voor 5.8 miljoen olievaten. Wij vonden het er vrij verlaten uitzien, maar misschien komt dat omdat het zondag (14 november) is.

Bij St.Willibrordus, waar we van de week al een keer gestopt zijn voor enkele flamingo’s, zien we nu een veel grotere grote groep van deze prachtige vogels.

Na nog een stukje rijden komen we uit bij Playa Porto Marie waar we alle drie onze zwemvliezen aandoen en met de snorkels om op zoek gaan naar tropische vissen.

Tegen vieren gaan we terug naar ons appartement voor de barbecue; het wordt een heel gezellige avond en Ida gaat pas tegen elven naar huis, ze had het duidelijk goed naar haar zin !

Verslag 11

De eerste dagen op Curaçao had ik nog flink last van mijn verkoudheid, maar tegen de tijd dat ik me weer goed voelde begon Wim last te krijgen van z’n oor, deze zat helemaal dicht wat erg irritant was. Na enkele dagen oordruppels gebruikt te hebben is hij vanmorgen naar de dokter geweest, die hem uitgespoten heeft, het bleek een oorontsteking te zijn, en nu voelt hij zich weer prima. Janine, die de afspraak met de dokter voor ons gemaakt had, kwam nog even informeren hoe het nu ging, erg attent !

Een groot deel van de dag hebben we doorgebracht bij ons huisje en het zwembad,

pas in de loop van de middag zijn we weer met de auto op pad gegaan naar de wijk Otrobanda in Willemstad om het Rif Fort (1828) te bekijken.

Het ligt vlakbij de terminal voor cruiseschepen en alles ziet er dan ook erg luxe uit met dure winkels en restaurants, niet het échte Curaçao !

Nadat we nog een stukje door het oude Otrobanda hebben gewandeld, wat wij  niet erg interessant vonden, zijn we met de auto doorgegaan naar de wijk Pietermaai, waar we zes jaar terug verbleven in de Scuba Lodge.

We komen uiteindelijk enkele huizen verder uit bij een restaurantje bijna identiek aan dat van ons vorige verblijf: in de openlucht, met de voeten in het zand en kijkend naar zee met de ondergaande zon eten we er heerlijke vis en pizza !

………Ook vandaag genieten we weer volop !!

Verslag 12

We hebben weer een heel leuke, afwisselende dag gehad. Vanmorgen zijn we in westelijke richting gereden en na een korte stop bij Landhuis Ascencion (1672), dat gesloten was in verband met corona, kwamen we rond elven aan bij National Park Shete Boka.

Het park dankt zijn naam aan het feit dat de noordkust hier zeven grote inhammen telt. Er leidt een autoroute door het park naar diverse parkeerplaatsen vanwaar je een stuk loopt naar de verschillende uitkijkpunten.

In de diepe grot bij Boka Tabla, die door de eeuwen heen door de golven in het kalksteen is uitgesleten, stond Wim tot z’n knieën in het zeewater door een onverwachte golf.

Bij Boka Pistol slaan de golven met een soort knal tegen de rotsen, erg mooi om te zien.

En bij Boka Wandomi, waar je komt na een wandeling langs lavaheuvels en een kalkterras, zie je een “natuurlijke brug”, ook weer uitgesleten door de beukende golven.

Het is een prachtig gevarieerd park, waar we echt genoten hebben van de kracht van de natuur.

(Dit is een Cunucu-huisje: een voormalig slavenhutje)

We rijden weer via Westpunt en zien bij het restaurant bij Playa Forti, waar we laatst wat gedronken hebben, net iemand van de rots afspringen, iets wat daar veel gedaan wordt.

Nadat we nog even gekeken hebben bij Landhuis Kenepa (ook wel Knip genoemd), maar welke helaas ook gesloten is, stoppen we enkele kilometers verderop bij de kleine Playa Lagun, waar we eerst een maaltijd nuttigen voor we naar het strand toe gaan.

Bij het gezellige restaurantje wemelt het van de vogeltjes, prachtig om te zien.

In het heldere zeewater zien we, snorkelend, weer vele tientallen soorten vissen en ook is er wat koraal te zien.

Rond vijven verlaten we het knusse strandje, want we hebben nog een flinke afstand af te leggen en net voor zonsondergang zijn we terug bij ons appartement !

Verslag 13

In de wijk Otrobanda staat het in 1999 geopende museum Kurá Hulanda wat grotendeels gewijd is aan de geschiedenis van de slavernij en de Afrikaanse landen waar de slaven vandaan zijn gehaald.

In de zeventiende en achttiende eeuw was Curaçao een belangrijk centrum voor de trans-Atlantische slavenhandel, het wordt hier nog altijd als een zwarte bladzijde in de geschiedenis gezien, de “donkere tijd” ! In 1863 is de slavernij afgeschaft !

Wij hebben vanmorgen met een gids dit museum bekeken en zijn veel te weten gekomen over de onmenselijke omstandigheden waaronder de slaven leefden.

Hoe ze met duizenden, als beesten geketend, uit hun vaderland vervoerd werden in schepen opeengepakt in de nauwe scheepsruimen, om na weken, half dood of erger, aan te komen op Curaçao (slechts twee derde overleefde de overtocht).

Via de slavenmarkt werden ze verkocht en onder andere tewerkgesteld in Suriname. De verhalen en foto’s zijn erg indrukwekkend !

In het museum zijn ook veel kunstwerken uit Afrika te zien, je kunt hier uren doorbrengen als je alles wilt lezen en bekijken.

Tegen half twee willen we via de Koningin Emmabrug naar de andere kant van de Sint Annabaai, maar de brug staat helemaal open en dus nemen we de veerdienst en kunnen zo toch naar de Plasa Bieu, waar we willen lunchen.

Op de oude markt kun je lekker en betaalbaar Antilliaans eten uitproberen dat vers bereid wordt door plaatselijke vrouwen. Het is er weer een drukte van belang, zowel met toeristen als lokale bevolking.

Overal in de stad zie je leuke, fleurige wandschilderingen !

Op het eiland wonen zo’n honderd vijftig duizend mensen met vijfenvijftig verschillende nationaliteiten, die allemaal zonder veel problemen naast elkaar leven. En dan zijn er natuurlijk nog de vele toeristen, vandaag lagen er weer twee grote cruiseschepen aan de kade en elke dag landen er enkele vliegtuigen vol mensen die willen genieten van al het moois wat het eiland te bieden heeft !

Verslag 14

Curaçao heeft nog een Nationaal Park: Den Dunki, ook wel Park Sorsaka genoemd. Het bevindt zich aan de oostkant van het eiland in de buurt van de Jan Thiel Lagoon.

In de Hollandse koloniale tijd was het gebied in gebruik als “herstellingskamp” voor net aangekomen slaven. Later is hier een “zwanenpark” aangelegd door een vermogende familie. Van de vijvers, ornamenten en bruggen zijn nu nog diverse restanten in het landschap aanwezig.

Wij wandelen door het aparte bos onder de manzanilla-bomen door: een zeer giftige boom met kleine appeltjes die je beslist niet moet eten !

Ook zien we termietenheuvels en natuurlijk weer veel hagedisjes.

Wanneer je doorloopt richting de zoutpannen van Jan Thiel kom je in het mangrovebos waar het meteen veel benauwder  aanvoelt, maar eenmaal bij het ondiepe meer zien we in de verte prachtige  flamingo’s.

Nadat we teruggewandeld zijn rijden we naar de Jan Thiel Beach, gelegen in een gebied vol dure hotels en riante woningen.

(En ook hier waren ze bezig de muren te verfraaien !)

Het is hier dan ook een stuk luxer dan op de strandjes die wij tot nu toe gezien hebben.

We brengen hier enkele uren door, regelmatig het prachtige heldere water ingaand voor verkoeling, want het is vandaag drieëndertig graden !

Tegen de avond gaat de barbecue nog een keer aan, waarschijnlijk voor de laatste keer dit jaar !!

Verslag 15

Vandaag hebben we ons een beetje verdiept in de cultuur van Curaçao en hebben de Mikvé Israël-Emanuel Synagoge bekeken, de oudste, nog in gebruik zijnde Joodse synagoge in heel Amerika en gebouwd in 1732.

Heel apart is de vloer van zand in de gebedsruimte, het symboliseert het woestijnzand waardoor het volk van Israël zich een lange weg heeft moeten banen naar de vrijheid.

Ernaast bevindt zich het Joods cultureel-historisch museum waar veel voorwerpen te zien zijn uit het Jodendom, waarvan sommige nog steeds gebruikt worden.

We zien er ook een film over de Joodse George Maduro die, geboren op Curaçao (1916), als tienjarige jongen naar Nederland werd gestuurd voor diverse opleidingen. Hij was voorbestemd, als erfgenaam, om later directeur van het beroemde Curaçaose Sephardische handelshuis te worden.  Maar tijdens de oorlog ging hij in het leger, werd verzetsheld en stierf in 1945 in het concentratiekamp Dachau. Zijn ouders hebben later het startkapitaal gedoneerd om de miniatuurstad Madurodam op te zetten. Toevallig zijn we dit jaar in Madurodam geweest en hebben daar een soortgelijke film gezien, ook staat het geboortehuis van George in miniatuur in dit park.

Vervolgens lopen we naar het Maritiem Museum waar door middel van oude landkaarten, scheepsmodellen, film en gebruiksvoorwerpen de rijke maritieme geschiedenis van Curaçao wordt uitgelegd.

Er wordt aandacht geschonken aan de ontdekkingsreizen vanuit Europa, de slavenhandel, de Nederlandse Marine, de olieraffinaderij, de koopvaart en de cruiseschepen. Ook kom je meer te weten over het 18de-eeuwse marinefregat de Alphen dat zonk in de haven van Curaçao na een ontploffing (1778).

(Oorlogsmonument bij het Waaigat.)

Nadat we bij de Plasa Bieu geluncht hebben rijden we terug naar de Pearl of the Caribbean waar we de middag luierend doorbrengen bij het zwembad. En tegen de avond is het natuurlijk weer “spelletjestijd” !!

Verslag 16

Curaçao is gezegend met vijf natuurlijke havens, het Schottegat is de grootste van de Benedenwindse Eilanden en zelfs één van de grootste natuurlijke havens ter wereld. Het bevindt zich aan de westkust ter hoogte van Willemstad en staat via de Sint Annabaai in verbinding met de Caribische Zee. Eens per week op zaterdag kun je met een rondvaartboot door de immense haven varen, te boeken bij het Maritiem museum en  vandaag zijn wij dus meegegaan.

De gids aan boord vertelt ons dat er normaal zo’n vijfendertig grote containerschepen per dag door de St. Annabaai varen, onder de ruim vijftig meter hoge Julianabrug door, maar vanwege corona zijn dit er nu stukken minder.

Behalve containerschepen met opslagruimte bevinden zich enkele droogdoks, een olieraffinaderij (die sinds vier jaar stil ligt !), een schrootverwerkingsbedrijf en de thuisbasis van de marine, in de haven.

Na een uurtje staan we weer aan wal en rijden naar Piscadera waar we nog een keer willen eten bij “de Visserij” en ook nu bestellen we heerlijke verse tonijn en gekruide garnalen, een feestmaal !

We kijken weer uit over de Piscadera-baai waar enkele duikers actief zijn.

Pas rond half vier verlaten we het restaurant en gaan dan door naar de Daaibooibaai, toch weer zo’n vijfentwintig kilometer rijden. Hier aangekomen pakken we onze snorkelspullen om de mooie onderwaterwereld te bekijken en we hebben geluk: we zien op slechts enkele meters afstand een schildpad zwemmen die totaal niet op ons reageert zodat we hem lange tijd kunnen bewonderen.

Na een uurtje snorkelen verlaten we de mooie baai weer en zijn net voor donker weer terug bij ons appartement.

De laatste dagen valt er soms ineens een flinke regenbui die kort en ook nog heel plaatselijk is, op en langs de wegen ontstaan dan grote plassen die niet snel weer verdwijnen, het afwateringsysteem op het eiland is niet al te best ! Toch boffen wij gigantisch want behalve die paar plensbuien hebben we de gehele tijd prachtig weer !

Verslag 17

We hebben een groot deel van de zondag doorgebracht in ons bungalowpark en bij het zwembad, maar natuurlijk zijn we ook nog enkele uren op pad geweest en wel naar twee mooie uitkijkpunten.

Eerst rijden we naar de Midden Seinpost Heuvel op Rooi Santu, het valt niet mee deze te vinden en de weg ernaartoe is niet al te best, maar eenmaal daar heb je een spectaculair 360 graden uitzicht over Curaçao en ben je ruim honderd meter boven zeespiegel.

In een ver verleden werd dit uitkijkpunt gebruikt als ontmoetingsplaats voor indianenstammen op het eiland.

Vervolgens gaan we naar Fort Nassau, dit verdedigingswerk dateert van 1797 en hebben we gisteren al vanuit de boot gezien tijdens de rondvaart. Het ligt achtenzestig meter boven het Schottegat en hiervandaan werd in het verleden de Sint Annabaai en de binnenstad van Willemstad bewaakt, in 1816 werden er voor het laatst schoten gelost vanaf het fort.

Tegenwoordig fungeert het als havensein en verkeerstoren voor de scheepvaart, ook is er een restaurant gevestigd, maar deze is in het weekend gesloten en wij zijn nu de enigen die er rondlopen.

De fortificatie is verder nog grotendeels in originele staat. Ook hier hebben we weer een schitterend uitzicht over de Sint Annabaai, de Julianabrug en het Schottegat !

Verslag 18

Vanmorgen zijn we voor de laatste keer richting Westpunt gereden, maar onderweg stoppen we even in de plaats Brievengat bij een groot bord met een foto van zwemster Enith Brigitha behorend bij een prachtig zwembad, waar net een groep kinderen les krijgt.

Een half uurtje later parkeren we onze auto bij Hofi Pastor, een bescheiden natuurpark, gelegen bij de plaats Barber, waar een circa acht honderd jaar oude kapokboom staat, ooit geplant door de oorspronkelijke indiaanse bevolking.

De boom, de oudste op het eiland, heeft gigantische wortels en is heel apart om te zien.

Je kunt ook enkele wandelingen maken door het park, maar de paadjes zijn slecht onderhouden en je moet goed uitkijken met alle cactussen en struiken met scherpe punten dat je niet geprikt wordt.

We zijn bijna een uur onderweg en hebben alle drie een kletsnatte rug, maar het wandelen gaat Wim goed af, de warmte hier is goed voor zijn gewrichten !!

Helemaal op de westpunt ligt een strandje Playa Grandi, ook wel playa piscado genoemd, omdat hier de vissers hun vangst schoonmaken en het afval in zee gooien. Daar komt een heleboel vis op af en ……schildpadden ! We hebben er vandaag wel een stuk of tien gezien soms wel drie tegelijk.

Ze zwemmen gewoon tussen ons door, je kunt ze aanraken als je wilt.

Ook zien we prachtige vissen en wat koraal, tot nu toe is dit de mooiste locatie waar we gesnorkeld hebben !

Na ruim een uur verlaten we het strand weer, er zijn geen schaduwplekken om te zitten en alle strandbedden zijn bezet. We rijden terug naar Piscadera waar Dennis wil eten bij beachclub “Pirate Bay” een leuke locatie aan zee.

Continue reading

Wijnreis 2021 met vriendengroep door Duitsland en Frankrijk

Verslag 1

We gaan voor het eerst, sinds het coronavirus de hele wereld in z’n greep heeft, weer naar het buitenland met onze camper en wel naar Duitsland en Frankrijk. Onze eerste overnachtingsplek is in Lahnstein, vlakbij Koblenz, op camping Wolfsmühle, waar we de anderen van onze reisgroep weer ontmoeten:  Roel en Janna, die we in juni nog in Groningen thuis opgezocht hebben, Cas en Anja, waarmee we  vorige week  bij ons op de camping (aan de Linge in Tiel) samen de reis uitgewerkt hebben en normaal gesproken zouden Jan en José het vierde koppel zijn. Helaas kwam Jan onverwachts in het ziekenhuis terecht met een longontsteking, waarvan hij nu thuis aan het herstellen is, maar gister zei hij te proberen om toch nog een stukje van de reis aanwezig te zijn ! We wachten het af en hopen het beste !

Vanmorgen (31 augustus) zijn we tegen elven vertrokken uit Dodewaard en zijn eerst, via een “kleine” omweg, naar Dieren gegaan, waar we mijn ouders (beiden negentig-plussers !) even bezocht hebben.

Vervolgens zijn we over snelwegen naar de  Duitse kampplaats gereden, waar we pas, door veel files onderweg,  tegen half zes aankomen. De anderen zijn dan al enkele uren aanwezig en zitten heerlijk buiten in de zon.

We sluiten ons natuurlijk aan en komen daarna  ook nergens meer: het wordt een uitgebreide “happy hour” met allerlei hapjes, gevolgd door soep, brood en eieren, van eten koken komt niets meer !

De sfeer zit er gelijk goed in, we hebben er allemaal zin in om weer te gaan reizen en nieuwe dingen te zien !!!

(Terwijl ik het verslag typ doen Cas, Anja en Janna de afwas. Goed geregeld, hè !)

Verslag 2

Nadat we vanmorgen buiten ontbeten hebben op onze riante kampplaats pakken we onze fietsen om, met de rest van de groep, richting Koblenz te gaan. Cas had een mooi fietspad gevonden langs de rivier de Lahn, maar we moeten hiervoor wel over een smalle brug en vervolgens een vrij lastige trap af !

Helaas laat de zon zich vandaag niet veel zien en zijn de kastelen, die we onderweg zien, niet op z’n mooist.

Koblenz is een gezellige stad met diverse leuke pleintjes, maar het bekendst is natuurlijk de landtong tussen de Moezel en de Rijn: Deutsches Eck (sinds 2002 toegevoegd aan de UNESCO werelderfgoedlijst). Op deze “Duitse Hoek” waar de Moezel overgaat in de Rijn staat een imposant beeld van keizer Willem 1, vanaf deze plek heb je een mooi uitzicht op het water en de Ehrenbreitstein vesting.

Nadat we de stad fietsend bekeken hebben gaan we terug naar Lahnstein waar we allemaal een tijdje onze rust nemen !!!!

Rond half zeven gaan we gezamenlijk naar het campingrestaurant waar op de menukaart diverse soorten schnitzel staan, ook de aanbevolen wijn smaakt prima.

Pas tegen half tien verlaten we het gezellige onderkomen en verhuizen dan naar ons eigen “huis op wielen” !

Verslag 3

Zodra de mist vanmorgen opgetrokken was kregen we een strakblauwe lucht te zien, ideaal weer voor een boottocht. Natuurlijk gaan we weer op pad met onze fietsen, eerst een stuk langs de lieflijke rivier de Lahn en daarna richting Koblenz, waar we ruim voor drieën aankomen voor een twee en een half uur durende tocht op de Moezel.

(Basilika St. Castor.)

Nadat we de “Duitse Hoek” gepasseerd zijn komen we al vrij snel bij een grote sluis waar we ruim vijf en een halve meter omhoog gaan voor we verder de (544 kilometer lange) Moezel op kunnen varen.

Onderweg zien we groene steile hellingen met talloze druivenranken en enkele leuke wijndorpjes.

Bij Willingen keren we om en tegen half zes zijn we terug in Koblenz. We fietsen dan langs de Rijn terug naar onze kampplaats en weer staat er zo’n vijf en dertig kilometer extra op de teller !

Verslag 4

We trekken vandaag verder en onze volgende overnachtingsplaats is slechts zo’n vijfenzeventig kilometer zuidelijker, toch komen we pas zes uur later aan op camperplek Wohnmobilpark Bingen, we rijden dan ook een mooie route langs de Rijn. Omdat we via de oostkant gaan zien we al vrij snel Boppard aan de overzijde liggen,

maar een stukje zuidelijker, bij Sankt Goarshausen, rijden we bergopwaarts naar een mooi uitkijkpunt vanwaar we een prachtig stukje Rijn aanschouwen waar ook de beruchte Loreley-rots te zien is.

De 19de-eeuwse legende vertelt het verhaal van een mooie blonde vrouw, wier gezang veel zeelieden fataal werd.  Om de dame daadwerkelijk te zien moet je beneden bij de Rijn een kilometer wandelen naar een smal eindpunt, wij zoomen haar wel in (!) en ook zijn er diverse foto’s te kopiëren.

Wél gaan we bij St. Goar met de veerpont over naar de westkant van de Rijn en iets zuidelijker passeren we het machtige fort Pfalzgrafenstein uit de 17de-18de eeuw, dat midden in het water staat.

Nog wat verderop komen we bij de prachtige zes honderd vijftig jaar oude  plaats Bacharach met tal van historische bouwwerken, waaronder de stadsmuren en de kerk St. Petrus.

Nadat we deze plek bekeken hebben rijden we, inmiddels vrij verhit bij vijfentwintig graden, naar de kampplaats, die uitzonderlijk ruim blijkt te zijn. (Wel zijn we blij dat we weer gereserveerd hadden, want, net als op de vorige plek, is alles vol !) Tegen vijven zijn we allemaal gearriveerd en houden we een “wijnproeverij” met daarbij diverse hapjes.

Natuurlijk loopt dit weer helemaal uit en zitten we om elf uur nog bij elkaar !! ……….Maar gezellig is het en daar gaat en om !

Verslag 5

Het is vandaag prachtig weer dus pakken we ons “Fahrrad” om naar Rüdesheim am Rhein te rijden.

Wanneer we op de veerpont staan die ons over de Rijn zet zien we in de verte het imposante Niederwald-monument, dat de eenwording van Duitsland in 1871 herdenkt. Het heeft een totale hoogte van ruim achtendertig meter en weegt vijfenzeventig ton. Voor de lol zeggen we: daar fietsen we even naartoe !

Eerst rijden we door het leuke stadje vol vakwerkhuizen, waar het, omdat het weekend is, erg druk is. Je kunt met een kabelbaan naar het monument toe en er staat een lange rij wachtenden om dit te ondernemen.

Wij gaan bergopwaarts naar de Abdij Sint-Hildegard van de Benedictinessen en rijden via smalle paadjes langs wijngaarden omhoog.

Het uitzicht op de Rijn is hiervandaan heel mooi.

Het blijkt dat we nog maar drie kilometer van het Niederwald Monument af zitten, dus fietsen we, over onverharde weggetjes, naar de immense gedenkplaats, waar het goed druk is.

De weg terug het dal in langs de vele druivenranken gaat heel snel en eenmaal weer in het stadje stoppen we bij een “Bier und Weingarten” om onze dorst te lessen.

Daarna keren we terug naar de kampplaats waar we de rest van de dag in de schaduw doorbrengen !

Verslag 6

Naast Rudesheim is er nog een tweede plaats die vlakbij onze camperplek ligt, namelijk Bingen. Na vijf minuten fietsen maken we al een eerste stop bij de Rijnkade van deze stad, waar net een blaasorkest een openluchtconcert verzorgt met leuke, vlotte liederen.

Het is er druk met toeschouwers en menigeen zit (om half twaalf !) al met een glas Riesling voor zich te luisteren; wij wagen ons daar niet aan, we hebben nog een flinke fietsroute op het programma staan. Iets verderop maken we alweer halt bij de Rhein-Nahe-Eck waar je uitkijkt op de Muistoren: een stenen, witte toren op een klein eiland in de Rijn die in het verleden gebruikt werd als tolhuis en later dienst deed als signaaltoren voor het scheepsverkeer.

Ook passeren we de “Oestricher Kran”.

In Duitsland kennen ze natuurlijk niet de “fietsknooppunten-routes” van de ANWB, maar hier volgen we de witte bordjes met groene fiets erop en zo komen we ook langs de mooie plekjes van de streek.

Ons doel is Bad Kreuznach waar op een mooie oude brug huizen staan: Brückenhäuser. Het is wél even zoeken voor we er zijn, maar eenmaal daar blijkt dat ze de brug net aan het restaureren zijn en is deze verpakt in plastic !

Inmiddels is het twee uur en beginnen onze magen te knorren, we komen terecht bij een prima Italiaans restaurant in het gezellige centrum van de stad (wel is de ober erg arrogant !).

Daarna volgen we weer de bordjes richting Bingen en tegen vijven komen we, na ruim vijftig kilometer fietsen, weer aan bij de Rijnkade waar we ’s morgens onze eerste stop hebben gemaakt. Nu lusten we wél een wijntje en zitten geruime tijd gezellig aan een lange tafel te pimpelen met uitzicht op de Rijn !

Verslag 7

We zijn weer verder getrokken met de campers, nu richting Frankrijk. Ieder rijdt voor zich en, in tegenstelling tot de rit langs de Rijn, komen we elkaar dit keer onderweg niet tegen. We hebben ruim twee honderd twintig kilometer te gaan in zuidwestelijke richting en er leiden natuurlijk diverse wegen naar Molsheim in de Elzas ! Het is prachtig rijden over de heuvelachtige binnenwegen door de “Pfalz” met mooi groen bosgebied.

Bij de plaats Dahn in de Noord-Vogezen bevinden zich bizarre rotsformaties van rode zandsteen: het Dahner Felzenland. Hier parkeren we onze camper en, voor het eerst in anderhalf jaar tijd, beklimt Wim weer een rots, een hele overwinning !

Nadat we op een prachtige locatie, aan een stroompje in het bos, geluncht hebben vervolgen we onze weg om, net over de grens in Frankrijk, opnieuw een stop te maken.

Dit keer in de stad Wissembourg, gelegen aan de rivier de Lauter, met mooie oude huizen, we maken hier een korte wandeling bij een temperatuur van zo’n achtentwintig graden !

Dan wordt het tijd voor de laatste kilometers en pas tegen vijven arriveren we op camping Municipal Molsheim, waar we een plek krijgen in de schaduw onder de bomen !

Nadat iedereen vandaag zelf gekookt heeft komen we bij elkaar om, voor het eerst deze trip, een potje Mexican Train te spelen !

Verslag 8

We staan met onze campers in de Franse Elzas, het grensgebied wat eeuwenlang inzet is geweest van strijd tussen Frankrijk en Duitsland, wat nog goed te zien is aan de plaatsnamen die vaak Duits aandoen.  Maar het is vooral bekend van de historische plaatsjes met middeleeuwse vakwerkhuizen en de heerlijke wijnen die hier geproduceerd worden. Wij stappen rond elf uur weer op onze fietsen en gaan eerst richting Obernai: langs wijngaarden en over pittige heuvels van soms wel zeventien procent (!), onderweg een stop makend in de plaats Rosheim.

Hier halen we bij de “boulangerie” heerlijke croissantjes en stokbrood, we zijn tenslotte in Frankrijk !

Maar na twaalf kilometer rijden komen we aan in de prachtige, toeristische stad Obernai met z’n pittoreske steegjes en leuke pleinen.

(We kunnen het niet laten en willen even in de draaimolen !)

(Ze verkopen hier ook prima whisky !)

Op de terugweg stoppen we bij een wijnhuis om enkele witte wijnen te testen, waarna er verschillende gekocht worden en in de fietstassen verdwijnen.

Natuurlijk willen we ook de plaats Molsheim, waar we overnachten, nog bekijken en ook dit is weer een heel mooie stadje met z’n  stadhuisplein vol vakwerkhuizen.

Morgen gaan we de “Route du Vin” rijden en zullen we nog veel meer middeleeuwse dorpjes zien omringd door wijngaarden !

Verslag 9

De “Route du Vin” in de Elzas is een schilderachtige wijnroute van in totaal honderd tachtig kilometer, die langs historische plaatsjes kronkelt met kasseienstraatjes, middeleeuwse vakwerkhuizen en renaissancistische fonteinen.

Vanaf Molsheim rijden we in zuidelijke richting een gedeelte van deze route langs de beroemde wijngaarden  en stoppen voor het eerst bij de plaats Dambach-la-Ville, waar we bij de plaatselijke markt heerlijke Franse kaas kopen.

Steeds de bordjes “route des vins d’Álsace” volgend rijden we van de ene mooie plaats naar het volgende pittoreske stadje.

Wanneer we rond één uur stoppen in Bergheim om een hapje te eten, blijken de restaurantjes in dit acht honderd jaar oude stadje allemaal vol te zitten, maar gelukkig kunnen we enkele kilometers verderop in de schitterende stad Ribeauvillé wel terecht.

Voor het eerst proeven we “tartes flambées” oftewel Flammenkuchen in het Duits. Dit zijn heel dunne pizza’s, zonder korst, belegd met kaas, uien, spek en champignons, erg lekker ! Ook moeten we, voor het eerst deze reis, onze corona QR-code via de app. op de telefoon laten zien, want zonder deze kom je een restaurant niet in !

Nadat we het stadje uitgebreid bekeken hebben rijden we door naar onze nieuwe overnachtingsplaats: camping Le Médiéval in Turckheim

en zelfs hiervandaan zien we op de heuvels de vele druivenranken staan !!

Verslag 10

We hebben vandaag twee plaatsen op het programma staan: Riquewihr en Colmar.

Al fietsend tussen de wijngaarden zijn we allemaal blij dat we een E-bike hebben want het gaat weer aardig bergje op en weer af, ook de verschillende versnellingen worden volop gebruikt !

(Anja en ik waren natuurlijk weer het eerste boven !)

Het toeristische plaatsje Riquewihr, dat in 1320 stadrechten kreeg, is eigenlijk één groot openluchtmuseum met prachtige, goed bewaard gebleven vakwerkhuizen. Er worden dan ook weer volop foto’s gemaakt.

Na de lunch rijden we naar de veel grotere plaats Colmar, dat in de 16de eeuw een bloeiperiode kende als handelsnederzetting en rivierhaven, toen wijnhandelaren hun wijn verscheepten langs de kanalen in de schilderachtige wijk die nu “Petite Venise” (Klein Venetië) genoemd wordt. Dit is ook inderdaad het mooiste gedeelte van de stad, je kunt er nu met een bootje door de grachten varen, maar vanwege de lange wachttijd zien wij daar van af.

Na veertig kilometer fietsen zijn we terug op de kampplaats in Turckheim, waar we “verplicht” happy hour houden tot half zeven, dan begint namelijk een wijnproeverij op de camping en die willen we ook graag meemaken !         (Ondertussen typ ik alvast het verslag !)

(We krijgen nog speciaal bezoek tijdens “happy hour”!)

Na afloop fietsen we naar het centrum van Turckheim om lekker uit eten te gaan, niemand heeft meer zin om te koken !

Verslag 11

Vannacht heeft het, voor het eerst deze reis, geregend en omdat het vandaag minder mooi weer zou worden hebben we tickets gereserveerd voor Château de Haut-Koenigsbourg. Tegen half twaalf zijn we met twee campers bij het grote kasteel, hoog boven het mooie dorpje St.-Hippolyte, de populairste attractie van de Elzas.

Het château is in het verleden in bezit geweest van vele verschillende edelen, heden ten dage geldt het kasteel als een van de best bewaarde burchten in de Elzas.

Nadat we er ruim een uur hebben rondgedwaald rijden we terug naar de camping om na de lunch weer op pad te gaan, dit keer op de fiets.

(Volgens mij hebben we een verkeerde afslag genomen !)

Voor we Frankrijk weer verlaten willen we nog een laatste dorpje van de “Route du Vin” bekijken en wel: Eguisheim. Het blijkt één van de mooiste plaatsen te zijn met heel smalle kasseienstraatjes vol bloemen en gekleurde, mooie vakwerkhuizen.

Het is een vrij klein, gezellig dorp met in het midden op het centrale plein een kasteel en een kerk.

Nadien fietsen we terug naar Turckheim waar we een “wijnproeverij” doen bij het wijnhuis Francois Baur.

Nadat we diverse soorten geproefd hebben drinken we buiten op het terras nog een heerlijke Pinot Gris, de door ons allemaal als beste  gekozen wijn van de Elzas !

Gisteren hadden we in een supermarkt konijn gekocht, Wim’s lievelingseten, maar moeilijk te krijgen in Holland. Dus, terwijl de anderen “flammenkuchen” gaan eten (zij hadden deze nog niet geprobeerd !) verorberen wij, bij de camper, een heel konijn !!

Verslag 12

We hebben het prachtige Franse wijngebied in de Elzas weer verlaten en rond half twaalf gaan we de Rijn over, de natuurlijke grens tussen Frankrijk en Duitsland, om richting het Schwarzwald  te rijden.

We komen nu in een gebied met hoge sparrenbossen en bergen waar je zomaar veertien procent omhoog gaat en boven de elf honderd meter uitkomt, de temperatuur daarentegen daalt naar rond de zestien graden !

We stoppen bij de plaats Todtnau om daar de Hangloch-Wasserfall te bekijken, een van de mooiste bergwatervallen van het Zwarte Woud die bijna honderd meter naar beneden valt.

Wim en Anja bekijken het bovenste gedeelte en samen met Cas loop ik helemaal naar beneden, een prachtige wandeling door de bossen met steeds uitzicht op de waterval.

Nadien rijden we nog een half uurtje door de bergen om uit te komen bij camping Sandbank aan de Titisee, waar we nog steeds op acht honderd vijftig meter hoogte zitten. We zetten onze campers naast elkaar neer en kijken uit over het water van het ruim een vierkante kilometer grote meer met op de noordelijke oever de stad Titisee-Neustadt.

(Even een zelfgemaakte “Obstler” proeven op een lepel bij de plaatselijke venter !)

Door de hoogte koelt het tegen de avond snel af en verhuizen we naar binnen, morgen gaan we de omgeving wel verkennen !

Verslag 13

Vanmorgen (zondag 12 september) hebben we onze fietsen weer gepakt om een rondje rond de Titisee te rijden, geen grote prestatie, want de rondweg is maar zeven kilometer, maar om te lopen voor sommigen van onze groep nét te veel !

In het gelijknamige stadje was het gezellig druk en in de vele  toeristische winkeltjes is er een grote keus aan “koekoeksklokken” !

Halverwege de route houden we lunchpauze met uitkijk op de camping en het water, waar we diverse bootjes, waterfietsen en “sup-pers” (Stand Up Paddle, oftewel staand op een surfplank peddelen !) zien.

Eenmaal terug op de kampplaats gaan wij dit ook proberen, je kunt gratis gebruik maken van zowel waterfiets als plank. Roel, Cas en ik proberen om staand te peddelen, dit gaat niet iedereen even goed af: Roel krijgt last van z’n rug, Cas valt van de plank (en kan eindelijk “noodgedwongen” een keer gaan zwemmen !), maar ik vind het hartstikke leuk en heb lange tijd op de plank gestaan !

Tegen de avond gaan we met z’n allen naar het campingrestaurant waar we weer enkele gezellige uren doorbrengen en als laatsten het pand verlaten !

Verslag 14

Met nog steeds prachtig weer trekken we verder in oostelijke richting en laten de mooie Titisee achter ons. We maken alleen een korte stop in Donaueschingen, waar bij slot Fürstenberg de oorsprong van de Donau te vinden is.

Tegen tweeën arriveren we op camping Willam aan de Bodensee waar we eindelijk Jan en José ontmoeten. Jan voelde zich gezond genoeg om weer te camperen en is gister met José in één keer vanaf huis naar Allensbach gereden waar ze tegen de avond aankwamen.

Tegen vieren zijn de anderen ook gearriveerd en zijn we weer “compleet”, iets wat natuurlijk gelijk gevierd wordt met een lange “happy hour” en daarna een etentje bij het campingrestaurant.

Morgen gaan we voor het eerst met z’n achten op pad !

Verslag 15

Het Bodenmeer oftewel de Bodensee ligt helemaal in het zuiden van Duitsland op de grens met Zwitserland en Oostenrijk. Het grootste Duitse meer is maximaal vijftien kilometer breed en vierenzeventig kilometer lang en heeft drie eilanden: Mainau, Reichenau en Lindau. Wij rijden vandaag twintig kilometer richting Mainau, waar we onze fietsen stallen om, verder lopend, via een brug op het toeristische “bloemeneiland” uit te komen alwaar een groot barok paleis staat met eromheen prachtige, goedverzorgde tuinen met beelden erin.

Het is er nogal heuvelachtig zodat we voor Anja een rolstoel regelen !

We wandelen hier enkele uren rond en omhoogkijkend zien we ineens een zeppelin voorbij varen: in de stad Friedrichshafen werden vanaf 1898 tot aan de Tweede Wereldoorlog al zeppelins geproduceerd en tegenwoordig kun je een rondvlucht maken met een nieuw type dat rond de eeuwwisseling gebouwd is.

Pas tegen zessen zijn we terug op de camping waar Cas nog even het meer in plonst !

Verslag 16

Gisteravond hebben we met Cas en Anja nog een spelletje skipbo gedaan.

Vandaag hebben we met z’n allen Reichenau bezocht, na een korte fietstocht gaan we in Allensbach  met de veerpont over naar het eiland dat sinds 2000 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat, iets wat volgens ons een beetje overgewaardeerd is !

Het bekendst is het Benedictijnenklooster, verder zijn er enkele kerken, maar ook zien we heel veel kassen waarin tomaten en aubergines gekweekt worden.

Vanwege het milde klimaat groeien er ook allerlei andere soorten groente in de openlucht én worden er volop druiven verbouwd.

Na enkele uren hebben we het eiland helemaal bekeken en eten wat in een restaurantje terwijl we wachten op de pont. Voor de hele dag was er regen voorspeld maar dat valt allemaal erg mee, tot we in Allensbach zijn: het laatste stuk terug naar de camping worden we allemaal kletsnat. Tegen de avond houden we weer een “wijnproeverij”, dit keer met onder andere wijn van het eiland Reichenau !

Einde van een mooie dag en een gezellige wijnproeverij !!!!

Verslag 17

Nadat we vanmorgen allemaal rustig aan gedaan hebben (hoe zou dat nu komen ?!?) pakken we ’s middags toch weer de fiets om naar Konstanz, de grootste stad aan de Bodensee, te rijden.

Het is regenachtig weer waardoor alles er minder mooi uitziet, we zijn dan ook vrij snel uitgekeken.

(Wel heb ik nog even een nieuw batterijtje in mijn horloge laten zetten !)

In de haven staat het iconische standbeeld Imperia, dit ronddraaiende, negen meter hoge beeld van een schaars geklede vrouw staat helemaal aan het eind van de pier.

Ook op andere plekken staan aparte kunstwerken !

Op de terugweg maken we nog een stop bij een ijscozaak, voor ons wordt dit het eerste ijsje deze reis !

Tegen zessen gaan we nog een keer naar het campingrestaurant, waar we na het eten van een grote schnitzel een spelletje Mexican Train spelen. Het is de laatste avond dat we met z’n achten zijn, morgen gaan Jan en José, vanwege een bruiloft, weer terug naar huis.

………..En weer was het een heel gezellige avond !!

Verslag 18

Gisteravond hadden we al afscheid genomen van Jan en José want we wisten dat ze al vroeg zouden vertrekken om de zes en een half honderd kilometer naar huis af te leggen. We hebben helaas maar vier dagen samen op kunnen trekken, maar het was weer heeeeel gezellig, daar kunnen we weer even op teren !

Ook wij hebben vanmorgen de kampplaats verlaten om in oostelijke richting naar Füssen te gaan en rijden via een prachtige route langs de noordkant van de vandaag zonovergoten Bodensee. Onze eerste stop is bij Uhldingen-Mühlhofen waar je reconstructies van houten paalwoningen kunt bewonderen.

Omdat je in de binnenstad niet kunt parkeren pakken we de fiets om deze huizen, met lemen muren en daken van riet, te bekijken, waarna we doorfietsen naar de prachtige barokke stad Meersburg met z’n wijngaarden en mooie haven.

 

We vervolgen met de camper onze weg langs het Bodenmeer om tegen drieën aan te komen bij Lindau, het derde eiland, met een grootte van bijna zeventig hectare, waar je via een brug naartoe kunt fietsen. De haven met de Beierse leeuw en witte vuurtoren doet heel gezellig aan en ook de oude binnenstad met z’n prachtige eeuwenoude gebouwen, drukke pleinen en schilderachtige steegjes ademt sfeer.

Daarna volgt nog een rit van ruim honderd kilometer voor we uiteindelijk tegen zessen aankomen in Lechbruck am See, waar de camping helemaal vol is en we op de bijbehorende camperplek terecht komen.

(Onderweg kregen we rond half zes bericht van Jan en José dat ze veilig thuis aangekomen waren !) We hebben weer drie plekken naast elkaar en komen nog “even” samen, dit keer binnen in de camper van Roel en Janna omdat het buiten snel afkoelt, we zitten dan ook op ruim zeven honderd meter hoogte !

Verslag 19

Vandaag zijn we begonnen aan de bekendste en meest populaire toeristische route in Duitsland: de Romantische Strasse, welke loopt tussen Würzburg en Füssen, oftewel van de rivier de Main tot aan de Duitse Alpen. Deze drie honderd vijf en tachtig kilometer lange route werd in 1950 opgezet en biedt een perfecte combinatie van cultuur, gastvrijheid, geschiedenis en natuurschoon. Wij doen de route andersom en maken een rondrit in de zuidelijke omgeving langs Steingarden met z’n Wieskirche en Rottenbuch, waar ze net aan het oefenen zijn in de prachtige, barokke kerk.

Daarna door via Halbech naar Schwangau, het dorp met zijn koningspaleizen, waar het, net als gisteren aan de Bodensee, gigantisch druk is met toeristen en fietsers én waar campers geweerd worden. We hebben het prachtige sprookjeskasteel Neuschwanstein en Schloss Hohenschwangau dan ook vanaf een afstand gefotografeerd.

(Roel en Janna zijn helemaal naar het kasteel toegelopen !)

(Deze foto is gemaakt van een ansichtkaart)

Ook Füssen bekijken we alleen aan de buitenkant, we hebben vandaag geen zin om de plaats in te wandelen of te fietsen. Gelukkig hebben de anderen wel geruime tijd doorgebracht in deze middeleeuwse stad, zodat ik van hen wat fotomateriaal krijg.

Wij zijn naar de Forggensee gereden en hebben daar heerlijk in het zonnetje gezeten met uitzicht op het grootste kunstmatige stuwmeer van Duitsland, waar alleen in de zomermaanden water in staat. In de winter laat men het meer vrijwel volledig leegstromen, om vervolgens het smeltwater uit de bergen weer op te kunnen vangen. Nadien zijn we teruggereden naar dezelfde camperplek als afgelopen nacht waar we ook nog lange tijd van de zon konden genieten !

Verslag 20

We hebben vandaag weer honderd kilometer van de Romantische Strasse in noordelijke richting gereden en langzaamaan laten we de mooie bergen achter ons. Onderweg zijn er weer verschillende plaatsjes te bekijken, we stoppen voor het eerst bij Schongau, een ommuurd stadje met een pleintje en enkele torens, maar echt bijzonder is dit plaatsje niet.

Anders is dat bij Landsberg am Lech, waar de oude binnenstad tussen de rivier de Lech en de steile rivieroever ligt. Hier is het gezellig druk  met orkestjes (het is zondag) en veel publiek.

Boven in de stad staat een prachtige zesendertig meter hoge toren (Bayertor) gebouwd in 1425 en wanneer je daar doorheen wandelt daal je, vrij steil, af naar het oude centrum met z’n mooie patriciërshuizen en prachtige raadhuis met rococogevel.

De snelstromende rivier de Lech gaat als een cascade langs de huizen en biedt vertier voor vissers en kanoërs.

We rijden weer verder door het afwisselende landschap en stoppen tegen vieren bij een camperplaats aan de rand van de stad Friedberg, waar we weer bij elkaar komen te staan.

Tegen de avond zoeken we een restaurantje op in de oude binnenstad waar we enkele heel gezellige uurtjes doorbrengen !

(Als afsluiting drinken we buiten bij de campers nog een obstler !)

Verslag 21

Het is vandaag bewolkt en koud, de temperatuur komt niet boven de vijftien graden waardoor de route nu niet zo “romantisch” aandoet. Zoals gewoonlijk rijden we ieder voor zich, in eigen tempo, van de ene overnachtingsplek naar de andere, toch komen we elkaar overdag soms weer tegen. Er staan weer diverse plaatsen  op het programma maar de meeste bekijken we nu, rijdend door het oude centrum, vanuit de camper !

Bij de plaats Harburg maken we wél een lange stop bij een prachtig oud kasteel: Burcht Harburg, dat hoog boven de stad uittorent.

We volgen er een rondleiding van een uur en komen zo veel te weten over de gebruiken en verdedigingsmethoden uit de middeleeuwen.

Nadien rijden we door naar onze volgende camperplaats bij het centrum van Dinkelsbühl, één van de best bewaard gebleven laatmiddeleeuwse stadskernen in Duitsland. Het stadje is bijna geheel omsloten door een oude, twee en een halve kilometer lange, verdedigingsmuur met bijbehorende torens en stadspoorten. Ook hier zien we weer veel goed verzorgde huizen in pastelkleurige tinten.

We houden nog “happy hour” buiten bij de camper, maar tegen half acht verhuizen we toch echt naar binnen, het is dan nog maar dertien graden !!

Verslag 22

Nadat we vanmorgen, waarschijnlijk voor de laatste keer deze reis, uitgebreid boodschappen hebben gedaan, rijden we naar Rothenburg ob der Tauber, één van de meest populaire steden langs de route van de Romantische Strasse. De stad ligt, zoals de naam al doet vermoeden, aan de rivier de Tauber en heeft een nog steeds intact zijnde stadsmuur met tientallen poorten en torens, met in het oude centrum vele monumentale panden.

Wij bekijken, net als Cas en Anja, de stad vanaf de fiets, al is het wel hobbelen op de kasseien die in de meeste straten liggen !

We hebben de afgelopen dagen al heel wat steden bekeken, maar deze is echt de moeite waard.

Tegen vieren zijn we alle zes terug bij de campers en houden voor het laatst een gezamenlijke “happy hour”, morgen vertrekken Roel en Janna naar huis en gaan wij samen met Cas en Anja nog enkele dagen op pad.

Voor de laatste keer gaan we met z’n zessen uit eten waarna we nog een afzakkertje nemen in de camper bij Roel en Janna.

We hebben samen weer een heel gezellige tijd gehad en heel veel gezien en beleefd,……… we gaan er van uit dat er nog meer van zulk soort reisjes komen in de toekomst !!

Verslag 23

Toen we vanmorgen wakker werden was het maar zes graden (!) en tegen tienen, terwijl we Roel en Janna uitzwaaiden, gaf de temperatuursmeter nog maar tien graden aan. Gelukkig kwam even later de zon tevoorschijn en ook zijn de weersvoorspellingen heel gunstig ! Wij gaan met z’n vieren verder en nemen nu de: “Weinstrasse Taubertal”, een prachtige route langs allerlei wijngaarden en kleine dorpjes.

Na slechts dertig kilometer rijden stoppen we in Röttingen bij “Zum Winzerhof”, een wijnboerderij met een camperplaats erbij. Na de lunch pakken we onze fietsen en bekijken de omgeving, hoofdzakelijk langs de rivier de Tauber rijdend, waarna we terugkeren naar onze mooie kampplaats waar we nog geruime tijd van de zon kunnen genieten.

Om zes uur hebben we in een gezellige ruimte, behorend bij de Winzerhof, een uitgebreide wijnproeverij waar ze bepaald niet kinderachtig zijn met de hoeveelheden !

Pas tegen achten zijn we terug bij onze campers, met ieder diverse flessen gekochte wijn, netjes verpakt in een doos ! We zitten pas laat aan de avondmaaltijd, maar we hebben weer een heel geslaagde dag gehad !

Verslag 24

Na weer een frisse nacht konden we vanmorgen toch buiten in de zon ontbijten, waarna we onze campers weer klaar maken om verder te trekken.

We vervolgen de “wijnroute”, al staat deze niet overal even goed aangegeven en zit je soms ineens weer op de “Romantische Strasse” of op een verkeerde weg en moeten we keren ! Het maakt niet uit, de omgeving is mooi: dan weer rijd je langs het water, daarna weer over heuvelachtig land vol wijngaarden of door bosgebied.

Tussen de middag zitten we heerlijk een uurtje aan de rivier de Main, waar regelmatig grote vrachtschepen langskomen.

Daarna rijden we nog enkele uurtjes in westelijke richting tot we tegen vijven aankomen bij het hooggelegen Schloss Auerbach in Bentheim, waar we op de parkeerplaats mogen overnachten (We zijn de enige twee campers !). Ook kunnen we er gewoon nog het slot bekijken waar net een soort bedrijfsfeest aan de gang is.

(Rond vier uur krijgen we een App-je van Roel en Janna dat ze veilig thuis aangekomen zijn !)

We zitten nog een tijdje voor de campers, met een wijntje, waarna Wim en Anja samen een maaltijd bereiden in de tajine, die we later buiten gezamenlijk opeten !

Verslag 25

We zijn vanmorgen met prachtig weer vanaf onze overnachtingsplek de berg weer afgereden in westelijke richting, we willen namelijk de laatste dagen van onze “wijnreis” doorbrengen aan de Moezel (waar we één van de eerste dagen van de reis al een boottochtje op gemaakt hebben !). Onderweg wordt het weer wel wat minder, het regent zelfs even en de temperatuur daalt naar zo’n zestien graden !

Via een mooie, gevarieerde route komen we tegen drieën aan op camping “Holländischer Hof” in Senheim, waar we uitkijken op de rivier de “Mosel” en de vele druivenranken op de hellingen.

We bleven hier drie nachten staan: er zijn nu diverse wijnfeesten in de omgeving en ook willen we Cochem gaan bekijken.

We pakken nog even de fiets om een stukje van de omgeving te verkennen en om enkele flessen wijn van deze streek te kopen, waarna we, samen met Cas en Anja, weer een “wijnproeverij” houden.

Van de vele Hollanders die hier op de kampplaats staan krijgen we leuke opmerkingen over de rij flessen die op tafel staan !

Tegen half acht gaan we het restaurant van de camping uitproberen, we moeten natuurlijk wel weten hoe de schnitzels hier smaken !!

Verslag 26

Er hing vanmorgen geruime tijd mist tussen de bergen, maar om half twaalf kwam de zon tevoorschijn en zijn we gelijk met de fietsen op pad gegaan richting Cochem.

Het is prachtig rijden met aan de ene kant de meanderende Moezel en aan de andere kant de hellingen vol met wijnranken.

Onderweg zien we grote vracht- en passagiersschepen en natuurlijk lieflijke dorpjes die tegen de bergen aanliggen.

Het is nog een hele klus om de druiven allemaal te plukken, want vlak is het nergens. (Hier hebben ze iets op gevonden !!)

Ineens doemt in de verte een statige burcht op (Reichsburg), gebouwd op een hoge rots en hét kenmerk van de stad Cochem, een toeristische trekpleister met een sfeervolle marktplaats en mooie vakwerkhuizen.

We wandelen door het stadje en eten er nog een keer Flammkuchen, waarna we over de brug via de andere kant van de rivier terug fietsen.

Bij het schilderachtige plaatsje Beilstein parkeren we onze fietsen nog een keer om hier door de smalle kronkelige straatjes te lopen, waar overal wijn te koop wordt aangeboden. Door velen wordt Beilstein gezien als het meest romantische stadje aan de Moezel.

Net voor we terug zijn bij de camping zien we voor het eerst plukkers aan het werk, de tijd van de druivenoogst is begonnen !

Op de kampplaats zetten we onze stoelen aan het water waar we nog tot half zeven van de verwarmende zon en het mooie uitzicht kunnen genieten !

Verslag 27

Er vertrokken vanmorgen weer heel wat campers en caravans, waardoor er al aardig wat lege plekken komen op de camping, wij blijven nog één dag en hebben vandaag voor het laatst de fietsen gepakt om de Moezel in zuidelijke richting te bekijken.

In het plaatsje Neef moesten wijnfeesten zijn, maar toen we daar aankwamen was het er erg stil, het bleek dat deze na zaterdagavond afgelopen waren !

Toch hebben we weer heerlijk zo’n vijfendertig kilometer gefietst, al liet de zon zich vandaag niet zien. Onderweg kunnen we af en toe  nog goed  zien hoe vernietigend het hoge water in juli dit jaar is geweest, ook de camping waar we staan heeft grotendeels onder water gestaan.

Bij het plaatsje Ediger zijn we gestopt voor de lunch en hebben er “Federweisser” gedronken, dit is wijnmost die nog niet helemaal vergist is en met ongeveer vijf procent alcohol in je glas komt, een soort jonge herfstwijn !

Tegen drieën zijn we terug op de kampplaats en besluiten de middag door te brengen met de spelletjes Mexican Train en Skipbo. We moeten een paar keer naar binnen verhuizen voor een regenbui, maar de meeste tijd zitten we toch buiten.

’s Avonds gaan we voor het laatst samen uit eten, morgen gaan we, als laatsten van de groep, op eigen tempo naar huis ! De mooie, afwisselende wijnreis zit erop. We hebben ongeveer drieëntwintig honderd kilometer gereden met de auto en fietsend toch vier honderd vijfenzeventig kilometer afgelegd! We hebben heel wat wijngaarden gezien en druivennat geproefd, maar vooral weer een heel gezellige tijd gehad samen !!

Noodgedwongen onze reis met een dag verlengd !

 

We hoefden maandag maar drie honderd kilometer te rijden om thuis te komen, maar zo’n honderd kilometer voor de eindstreep (en slechts twintig kilometer verwijderd van Venlo), sloeg ineens, op de snelweg, de motor van de auto af. Gelukkig kon Wim de camper uit laten rollen en kwamen we netjes op de vluchtstrook terecht, pal naast een “praatpaal” (die in Holland allang afgeschaft zijn !). We hebben dit euvel al eerder gehad in 2017 op weg naar Noorwegen, het bleek toen een zekering te zijn die vervangen moest worden. Dus heeft Wim dit nu ook geprobeerd, maar ze sprongen steeds meteen weer kapot. We hebben contact opgenomen met de ADAC en anderhalf uur later (inmiddels was het gaan regenen en we zaten buiten in de berm, want het was te gevaarlijk om in de camper te verblijven !) kwam er een takelwagen om de camper te verplaatsen naar een Opel-garage.

Wij mochten niet bij de chauffeur in de cabine zitten (coronaregels) en moesten dus in onze auto plaatsnemen, een aparte ervaring wanneer je omhoog getakeld wordt !

Het ritje duurde echter maar vijf kilometer, want hij mocht ons niet over de grens brengen, we waren duidelijk een “grensgeval” ! Bij de garage in Viersen-Dülken werd er nog even onder de motorkap gekeken, maar kon het euvel zo niet verholpen worden, wél kregen we te horen dat ze de eerste vier weken geen tijd hadden om ons te helpen !

Inmiddels hadden we ook al contact met de ANWB en deze wilden ons dezelfde dag wel op komen halen, maar omdat het al na vijven was besloten we op de parkeerplaats te overnachten.

’s Morgens, rond tien uur, kwam er, met een uur vertraging, een bergingsvoertuig uit Roermond en weer werd de camper opgetakeld, dit keer mochten we wél voor in de cabine zitten.

Echter, we werden niet afgeleverd bij onze garage (Erik de Bont in Maasbommel), zoals we gevraagd hadden, maar werden gedropt in Roermond. Hier stond een huurauto (bijna nieuwe Kia) voor ons klaar en ook was er al een andere “autohulpdienst” aanwezig, dit keer uit Cuijk, om de camper verder te vervoeren !

(Het moet geld kosten !!!)

Wij zijn naar huis gereden, met een heleboel spullen die we alvast uit de camper gehaald hadden en “ons huisje” staat nu dus in Cuijk, met de fietsen er nog op !

Vanmiddag wordt de camper voor de vierde keer opgetakeld en als het goed is, hopelijk zonder nieuwe schade, afgeleverd in Maasbommel !!

Nu maar hopen dat het een klein euvel is en dat de auto gerepareerd kan worden, we willen ons “oude campertje” nog niet kwijt !!

(Inmiddels is onze camper gerepareerd en staat deze weer thuis. De oorzaak was een kortsluiting in de bedrading rond de carburateur en voorgloei unit. Hierdoor stopte de toevoer van de diesel en sloeg de motor dus af !)

 

 

 

 

 

vakantie Nederland 2021 met Dennis

Verslag 1

We zijn weer, samen met Dennis, op pad met onze campers. Ook nu toeren we weer door Nederland omdat het Coronavirus, dat inmiddels wereldwijd al drie en een half miljoen slachtoffers heeft geëist (alleen al in ons land ruim 27.000 !), nog steeds rondwaart en reizen naar het buitenland allerlei restricties met zich meebrengt. Vorig jaar verliep onze trip anders dan gepland vanwege de reactieve artritis en de gescheurde achillespees van Wim, op 14 december is hij daaraan alsnog geopereerd want de pees was niet aan elkaar gegroeid. Na een lange revalidatie en heel veel doorzettingsvermogen gaat het nu weer redelijk goed: fietsen gaat prima alleen wandelen levert nog problemen op. Gisteren (1 juni) zijn we in de loop van de dag aangekomen bij ’t Mun in Appeltern, voor ons een bekende plek waar we vorig jaar ook gestaan hebben, maar omdat Wim vrijdag in Tiel z’n tweede vaccinatie krijgt is dit een prima beginlocatie.

Het was de bedoeling hier weer grote karpers te vangen, maar helaas is het nu paringstijd en hebben de vissen totaal geen belangstelling voor voer aan een hengel !

We boffen gigantisch met het weer: na een koud en nat voorjaar hebben we nu ineens temperaturen van rond de vijfentwintig graden ! Voor we gisteren nog een tochtje wilden maken met de fiets kon Wim eerst aan de slag: ik had ineens een lekke band.

Toch hebben we daarna nog een stuk van de Gouden Ham bekeken en ook vanmorgen hebben we onze stalen rossen weer gepakt en zijn via Batenburg, waar we natuurlijk gestopt zijn bij de ruïne van het oudste kasteel van Gelderland, een prachtige trip gereden van zesendertig kilometer.

Omdat het fietsveer daar uit de vaart was zijn we doorgereden naar Niftrik waar we de Maas via de brug overgestoken zijn naar het leuke vestingstadje Ravenstein.

(Deze tekst hing bij de fietsenmaker van het stadje !)

Via de Brabantse dorpjes Demen, Dieden en Megen zijn we met de pont weer teruggekeerd in het Gelderse Maasbommel, waar het bij de Gouden Ham gezellig druk was met pleziervaart.

Eenmaal terug op de kampplaats hebben we de schaduw opgezocht, tijd voor een spelletje en een verkoelend biertje ! En aan het eind van de dag heeft Wim, sinds heel lange tijd, weer voor het eten gezorgd, iets wat hij  (afgewisseld door Dennis ! ) altijd doet wanneer we op reis zijn !!

Verslag 2

Gister zijn we via een leuke route naar Beneden-Leeuwen gereden voor enkele boodschappen en we waren net op tijd terug bij de kampplaats voordat het onweer losbarstte.

Maar na de hevige regenbui klaarde het snel weer op en konden we tot zonsondergang buiten vertoeven.

Ook vanmorgen hebben we fietsend nog een stukje van het Land van Maas en Waal bekeken.

Daarna hebben we onze spulletjes opgeruimd en zijn naar de GGD in Tiel gegaan, waar Wim z’n tweede Pfizer-prik kreeg. (We hebben bijna tegelijkertijd onze eerste vaccinatie gehad, maar ik krijg mijn tweede spuit met Astra Zenica pas half juli. Dennis heeft nog geen uitnodiging gehad, maar het vaccineren gaat nu wel snel, zo’n miljoen prikken per week !)

Tegen half vijf arriveren we op onze volgende kampeerplek: Stadscamping Schoonhoven, waar we een leuk plekje krijgen (van te voren gereserveerd !) met uitzicht op zowel de Lek als de jachthaven. We worden er allervriendelijkst ontvangen door de eigenaresse en zullen ons hier de komende dagen best vermaken, al is er voor vanavond en morgen slecht weer voorspeld.

We pakken nog even de fiets om alvast wat van het Zilverstadje te bekijken en daar verrast Wim mij: ik mag bij een juwelier iets moois uitzoeken voor mijn verjaardag (morgen word ik weer een jaartje ouder !), het wordt een aanvulling op mijn Pandora-armband.

Nadat we op de camping nog even genoten hebben van ons mooie uitzicht begint het te druppelen en helaas houdt dit de hele avond aan, maar vanaf zondag wordt het weer beter !

Verslag 3

Vanaf onze camping zie je aan de overkant Nieuwpoort liggen, samen met Schoonhoven één van de elf vestingsteden die nu tot de Oude Hollandse Waterlinie behoren.

Vlakbij de Veerpoort vertrekt de pont over de Lek en hiermee zijn we overgevaren om het kleine plaatsje met z’n wallen en grachten dat in 1283 stadsrechten kreeg, te bekijken.

Net als in Schoonhoven zie je veel smalle slootjes langs de huizen.

Het is vandaag een stuk frisser dan gisteren, maar het blijft gelukkig wel droog.

De hele dag door heb ik veel felicitaties gekregen: telefonisch en via app-jes en mails, heel erg leuk ! En omdat we, sinds vandaag (5 juni), na maanden weer bij de horeca binnen mogen eten vieren we vanavond mijn verjaardag in het campingrestaurant (een traktatie van Dennis) !

Verslag 4

We hebben vandaag een prachtige, afwisselende fietstocht gemaakt en na zes uur rijden en diverse stops stond er zeventig kilometer meer op de teller ! De route was heel gevarieerd: over dijkjes, langs smalle slootjes, over onverharde weggetjes, maar ook door leuke historische plaatsen en langs mooie waterplassen.

Het was goed druk op de wegen met wandelaars, fietsers, motorrijders en wielrenners, waarvan we er velen later  in de  oude binnensteden op een terrasje zagen zitten. Oudewater, de oudste stad in het Groene Hart, heeft veel mooie oude panden en leuke grachten.

Ook de Reeuwijkse Plassen zijn nieuw voor ons, wat een schitterend gebied is dat om te varen, te wandelen, te zwemmen of te fietsen.

Overal zijn smalle weggetjes tussen de plassen, waar we zelfs nog een doedelzakspeler tegenkwamen !

In de stad Gouda was het ook gezellig druk op het enorme driehoekige plein met als middelpunt het prachtige stadshuis dat dateert uit 1450 en daarmee één van de oudste stadshuizen in Nederland is.

In het mooie Haastrecht stonden ze in de rij voor de ijscoboer en in Vlist was de jeugd, zoals we op veel meer plekken zagen, druk aan te zwemmen en van bruggetjes aan het springen.

Al met al hebben we weer heel wat leuke dingen gezien vandaag en dat alles met zonnig weer en een prima temperatuur !

Verslag 5

Ook vandaag hebben we onze fietsen weer gepakt en zijn, hoofdzakelijk over de dijk langs de Lek,  richting het bekende Kinderdijk gereden.

Onderweg zien we al enkele molens maar eenmaal aangekomen bij ” ’s Werelds grootste molencomplex “, dat sinds 1997 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat snappen we ook waarom het zo befaamd is.

Alle elementen van het beroemde Nederlandse waterbeheer komen er samen: eeuwenoude molens, indrukwekkende gemalen, slim aangelegde dijken, boezems en polders en prachtige monumentale panden.

Sommige van de negentien molens worden al eeuwenlang bewoond door dezelfde families.

We zijn bewust buiten het weekend om naar deze plek in de Alblasserwaard gegaan zodat er geen horden toeristen zouden zijn en inderdaad  blijft het bij enkele tientallen bezoekers !

Nadat we via de andere kant van de druk bevaarde Lek over de dijk weer richting de camping rijden geldt voor ons echt: “de laatste loodjes wegen het zwaarst”, we hebben vandaag vijftig kilometer afgelegd, tel daarbij de zeventig van gisteren op dan is het logisch dat we flinke zadelpijn hebben, ……morgen doen we het rustig aan !!

Verslag 6

Gister zijn we alleen even de camping af geweest voor wat boodschapjes, maar het oude centrum van Schoonhoven blijft leuk om naartoe te fietsen. Verder hebben we vast enkele kampplaatsen geboekt want het blijkt dat veel campings, zelfs in juni vóór de schoolvakanties beginnen, al volgeboekt zijn. De meeste Hollanders blijven toch in eigen land door de wisselende berichten of je wel of niet welkom bent in het buitenland vanwege corona. ’s Middags hebben we geluierd en ik ben zelfs nog even de Lek in geweest (Ik heb al in veel Hollandse rivieren gezwommen: de IJssel, de Waal, de Maas en de Linge, maar nog nooit in de Lek !), en natuurlijk lag Dennis ook weer in het water.

(Er komt hier van alles voorbij varen, zelfs een trein !)

’s Avonds heeft Wim een heerlijke visschotel gemaakt, al met al een prima relaxte dag !

Vanmorgen hebben we ons mooie plekje verlaten en zijn naar camping de Carlton, een kleine bij de duinen van  Noordwijk gelegen kampplaats gereden, dit keer zonder mooi uitzicht op het water, maar we hebben een ruime, zonnige plek.

Dennis slaapt de aankomende nachten niet in z’n auto omdat deze niet toegestaan zijn op de kampplaats, we hadden uit voorzorg al een tentje meegenomen en daar verblijft hij de komende nachten in.

Natuurlijk hebben we onze fietsen weer gebruikt en zijn naar het, twee kilometer verderop gelegen, strand gereden en hebben er zelfs even in de zee gelopen.

Ook Noordwijkerhout hebben we al een beetje verkend, morgen gaan we weer een lange fietstocht maken !

Verslag 7

Vandaag zijn we naar Scheveningen gereden, heen en terug toch weer ruim zestig kilometer. We zijn door de prachtige duinen gefietst onderweg de plaatsen Noordwijk en Katwijk passerend.

We hadden voor half één bij Madurodam gereserveerd (iets wat door corona nog steeds moet !) en komen daar precies op tijd aan.

Het was al heel wat jaartjes geleden dat we daar geweest waren en we hebben ons daar twee uur prima vermaakt: we zien onder andere het Binnenhof in Den Haag, de Amsterdamse grachten, Schiphol en de bollenvelden, maar ook Kinderdijk en Jachthuis St. Hubertus, waar Wim minder prettige herinneringen aan heeft (Daar viel hij vorig jaar van de fiets en scheurde daardoor zijn achillespees !).

Nadien zijn we doorgefietst naar de pier, waar het reuzenrad draait en je kunt bungeejumpen !

Wij nemen liever een lekker biertje uitkijkend op het Kurhaus en het strand.

Pas tegen zessen zijn we terug op de camping, waar de barbecue aan gaat, weer hebben we een heel leuke, gevarieerde dag gehad !

Verslag 8

Het is vandaag een stuk frisser dan gisteren en de zon laat zich maar sporadisch zien. Toch gaan we weer op pad, dit keer in noordelijke richting en met de wind in de rug fietsen we door de mooie duinen naar Zandvoort. Onderweg schieten er ineens twee herten over het pad en even later spotten we er enkele verscholen in de struiken.

Later zien we er nog tientallen, vooral in de buurt van bewoonbaar gebied, die veel makkelijker op de plaat te vereeuwigen zijn ! Terwijl we in Zandvoort heerlijke kibbeling zitten te eten kijken we uit over een leeg strand, een heel verschil met gisteren toen het gezellig druk was met badgasten.

De route brengt ons verder door N.P. Zuid-Kennemerland en door prachtig bosrijk gebied rond Aerdenhout, waar luxe villa’s staan met lange oprijlanen, maar ook vergane glorie te zien is.

En Nederland is écht niet helemaal vlak: ook vandaag moeten we onze fietsversnellingen weer regelmatig gebruiken, we gaan heuveltje op en weer af. Op het laatste stuk van de rit zien we veel bollenvelden, helaas niet meer in bloei, alleen de pioenrozen kleuren sommige velden en deze zijn ook volop te koop in stalletjes langs de weg.

Voor vandaag staat er weer vijftig kilometer meer op de teller en intussen hebben we al heel wat Hollandse duinen gezien !

Verslag 9

Toen we van de week richting Noordwijk aan Zee reden zagen we een bunker die behoorde bij het Atlantikwall Museum.

Na wat speurwerk kwamen we er achter dat deze alleen op zondag te bezichtigen is, echter het Museum Engelandvaarders, iets verderop in een voormalige munitiebunker, is wél te bezoeken en daar hebben we een afspraak gemaakt voor vandaag half twaalf.

We brengen er ruim anderhalf uur door en komen veel te weten over de mannen en vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog uit bezet Nederland ontsnapten om vanuit Engeland de strijd tegen nazi-Duitsland en Japan voort te zetten.

Honderden vertrokken in nauwelijks zeewaardige bootjes, soms in een kano. Velen verdronken op zee of werden tijdens de voorbereiding gearresteerd, gevangen gezet of doodgeschoten.  Anderen maakten barre tochten over land, via België, Frankrijk, Spanje, Portugal en zelfs Rusland.

Ruim twee duizend Nederlanders kwamen, na veel moeilijkheden te hebben overwonnen, in Engeland aan. Eenmaal daar namen de Engelandvaarders dienst bij de Britse of Nederlandse krijgsmachtonderdelen, de koopvaardij of gingen werken voor de regering. Ook zetten veel Engelandvaarders vanuit Australië de strijd tegen Japan voort.

Het werd allemaal heel duidelijk en uitgebreid uitgelegd via videobeelden, audio en geschreven tekst. Je wordt weer herinnerd aan alle heldendaden en gruwelijkheden van de oorlog die nooit vergeten mogen worden. Nadien blijven we nog even in de mooie badplaats met z’n luxe hotels en strandpaviljoens.

Ook is het de vestigingsplaats van de ESTEC, het Europese Ruimtevaartprogramma.

De rest van de middag brengen we op de camping door waar we een spelletje “Carcassonne” spelen in de “zonne” !

Verslag 10

Vorig jaar hadden Wim en Marcel een uitnodiging gekregen van Loki-distilleerderij om een “eigen” tien liter vat whisky te komen vullen, maar door corona werd dit keer op keer uitgesteld. Vandaag (zondag 13 juni) kon het dan eindelijk doorgang vinden en zit er zelfs een proeverij aan vast, zodat ze drie uur onder de pannen zijn. Wel staat het pand van Loki in Zoetermeer, normaal niet naast de deur, maar op de camping in Noordwijk staan we nu redelijk in de buurt. Tegen de middag komen Marcel, Marieke en de jongens  aan op de kampplaats en na de lunch brengt Dennis de mannen met zijn auto naar het station van Zoetermeer waar busjes klaar staan om alle deelnemers van dit speciale evenement naar het pand van Loki te brengen.

(Maar goed dat Dennis vanmorgen even z’n auto nodig had, want het bleek dat zijn accu helemaal leeg was ! De ANWB was er binnen een half uur en heeft een nieuwe accu geplaatst, de oude was helemaal op.)

Ik blijf met Marieke, Stijn en Ruben op de camping waar de jongens eerst het zwembad in plonzen.

Zodra Dennis terug is gaan we met z’n allen naar zee waar de tweeling zich ook weer uitstekend vermaakt. Het is perfect strandweer en gezellig druk  aan het water.

Tegen half vijf moeten we weer terug naar de camping want Dennis heeft nog een ritje voor de boeg: hij haalt z’n broer en vader weer op. Zij hebben samen ook een heel gezellige middag gehad: whisky’s van over de hele wereld geproefd en hun eikenhouten vat gevuld (deze “new spirit” moet nu drie jaar rijpen !).

Nadat we met z’n allen nog een grote pan macaroni soldaat gemaakt hebben, gaan Marieke, Marcel en de kids weer naar Dodewaard, waar ze pas tegen negenen aankomen.(De jongens waren al vrij snel in de auto in slaap gevallen !)

Tegen negenen gaat, voor het eerst deze reis, de satellietschotel uit: Nederland moet de eerst wedstrijd van het E.K. spelen tegen Oekraïne en dat willen de mannen toch wel zien !!

(Het wordt na een spannende tweede helft uiteindelijk 3-2 voor Holland !)

Verslag 11

Vandaag hebben we de Noordzee kust weer verlaten en zijn richting het IJsselmeer gereden, onderweg zijn we gestopt in de buurt van de Zaanse Schans en hebben op de fiets dit mooie stukje Holland bekeken.

De Zaanse Schans is een in 1963 opgerichte historische Zaanse buurt met daarheen verplaatste rijks monumentale houten gebouwen en industriemolens uit de Zaanstreek.

Alle huizen zijn van hout, op de zachte veenbodem zouden stenen gebouwen meteen verzakken en bovendien was er veel hout voorhanden dankzij de zaagmolens.

Nadien rijden we naar onze volgende overnachtingsplek: camping Strandbad-Edam pal aan het IJsselmeer gelegen. Helaas is er voor ons geen plekje met uitzicht op het water, maar het meer, waar Dennis ’s middags nog een duik in neemt, is niet ver weg.

Morgen gaan we fietsend de omgeving verder verkennen !

Verslag 12

Vandaag hebben we een rondje om de Gouwzee gereden: Vanaf de monumentale schutsluis (1829) Zeesluis Edam rijden we een stukje over de dijk en zien al snel Volendam liggen, het oude vissersdorp aan het IJsselmeer.

Dit keer horen we hoofdzakelijk “Hollands” praten wanneer we door de toeristische straatjes fietsen, het is zo wie zo vrij rustig in het dorpje.

We nemen de “Volendam-Marken Express” en varen met deze boot in dertig minuten naar het schiereiland Marken dat sinds 1957 via een dijk met het vaste land verbonden is.

De houten huisjes hier zijn op terpen of palen gebouwd als bescherming tegen overstromingen in vroegere tijden.

Ook het door monniken gestichte stadje Monnickendam is het bekijken zeker waard met z’n prachtige 17de en 18de-eeuwse monumenten en oude grachten.

Al fietsend hebben we genoten van deze prachtige zonnige dag !

Verslag 13

Edam, vooral bekend vanwege zijn bolronde kaasjes, is één van de best bewaarde stadjes aan de voormalige Zuiderzee.

Het heeft een prachtig historisch centrum, mooie grachtjes en veel leuke bruggetjes die regelmatig omhoog gaan om schepen door te laten.

Enkele huizen staan niet al te recht meer, maar dat heeft zo z’n charme.

Wij zijn vandaag niet verder gekomen dan het bekijken van dit 12de-eeuwse stadje: het is prachtig weer, zo’n achtentwintig graden, dus wij hebben de middag doorgebracht aan en in het IJsselmeer. Met een heerlijk verkoelend windje was het daar prima uit te houden !

(Dennis heeft nog wel even z’n auto gewassen !)

Verslag 14

Vandaag hebben we vier en een half uur doorgebracht in het Zuiderzeemuseum van Enkhuizen. Voor Wim een hele uitdaging, want dit keer had hij geen fiets bij zich en moest hij alles lopend doen. Met een veerboot worden we vanaf de parkeerplaats naar het buitengedeelte van het museum gebracht: er zijn hier (ruim honderd veertig) gebouwen en buurten van rond de Zuiderzee herbouwd en er worden oude ambachten gedemonstreerd. Onderweg zien we de Drommedaris uit 1540, die de ingang van de oude haven moest bewaken.

Bij aankomst bekijken we eerst de drie flesvormige kalkovens waar schelpen in werden gebrand, de ongebluste kalk die zo ontstond werd verwerkt in mortel voor metselwerk.

Verder zien we onder andere een  stoomwasserij, bezemmaker, smederij, drukkerij en bij de visrokerij eten we een heerlijk vers gerookte haring.

De “bewoners” (vrijwilligers) van Urk leven nog in het jaar 1905 en hebben van alles te vertellen.

Bij de apotheek is een verzameling “gapers” te bewonderen en bij de haven liggen prachtige oude schepen.

Tegen vieren verlaten we weer varend het openlucht museum, Wim heeft het goed volgehouden, na ruim elf maanden van allerlei ongemakken is hij bijna weer “de oude” !

Vanavond was de tweede wedstrijd van het E.K.: Nederland tegen Oostenrijk

(Wim had zich er helemaal op voorbereid en was goed uitgerust om de wedstrijd te bekijken !)

……..en weer wint Nederland, dit keer met 2-0

Verslag 15

Het was lang geleden, maar vanmorgen werden we wakker met het getik van de regen op het dak. Gelukkig konden we tegen tienen alles droog opruimen, want we verhuizen weer naar een volgend plekje, namelijk Alkmaar. Voor we naar de camping rijden laat Dennis zich vaccineren (Pfizer) bij de GGD van deze plaats, iets wat we anderhalve week terug al hebben afgesproken.

En nadat we een plekje op “camping Alkmaar” hebben toegewezen gekregen pakken we onze fietsen om de binnenstad te gaan verkennen.

Normaal zou er op vrijdagmorgen de traditionele kaasmarkt zijn, maar door corona wordt deze al meer dan een jaar niet meer gehouden. Wel is het er vrij druk, een heel verschil met gister toen we ongestoord rond konden wandelen en foto’s konden maken in het Zuiderzeemuseum, we hebben het dan ook al vrij snel bekeken.

Het weer blijft onstabiel en aan het eind van de middag krijgen we een fikse onweersbui met heel veel regen en hagel over ons heen, gelukkig zijn we op dat moment op de kampplaats en kunnen nog snel de luifel oprollen, het wordt zelfs helemaal donker !

Nadien is het op de camping één groot zwembad.

Tegen achten (anderhalf uur later dan gepland !) gaan we echter toch weer fietsend op pad:  het is vandaag onze 41ste trouwdag, dus gaan we gezellig uit eten in “Stadskaffee Lauwrens”. In de stad zie je ook de gevolgen van de stortbui: takken zijn afgebroken en een tunnel staat helemaal onder water !

Het restaurant blijk heel leuk te zijn met een prima menukaart en…….. op de heen én terugweg houden we het droog !

Verslag 16

De hoosbui van gisteravond is niet zonder gevolgen gebleven: zowel mijn fietsbatterij als die van Dennis zijn te nat geworden en hebben de strijd opgegeven. Vanmorgen heeft Wim de mijne toch weer aan de gang  gekregen, maar de batterij van Dennis doet helemaal niks meer. Gelukkig is er in Alkmaar een grote rijwielzaak: “Theo Schilder tweewielers” en daar besluit Dennis om geen nieuwe batterij te kopen, maar een heel nieuwe fiets: een Koga met, net als z’n vaders fiets, een middenmotor en een onderhoudsarme riemaandrijving. Voor de fiets helemaal naar wens is met nieuwe tassen en enkele spullen overzetten is het al ruim drie uur.

Toch gaan we daarna nog een fietstocht maken, Dennis moet z’n nieuwe voertuig natuurlijk wel uitproberen. Via een mooie route rijden we naar Schoorl, waar Wim als kind altijd op vakantie heenging. Hij kampeerde daar met z’n ouders in een houten huisje in de bossen en liep daarvandaan door de duinen naar zee. We hebben dezelfde weg nu gefietst en die bleek acht kilometer (!) lang te zijn, in zijn herinnering was hij ook altijd uren onderweg voor hij eindelijk strandpaviljoen PAAL 29 zag !

Natuurlijk stoppen we in Schoorl even bij het één en vijftig meter hoge “klimduin” met aan de voet het bekende terras van Honky Tonk en rijden daarna door de duinen naar “de Berenkuil”, wat voor Wim altijd een rustpunt was halverwege de wandeling.

Helaas gaat het bospaviljoen net sluiten, wat niet verwonderlijk is, want het is overal erg rustig, het is vandaag miezerig weer en maar zeventien graden !

Via de mooie duinen, bossen en Bergen aan Zee fietsen we terug naar de camping, de eerste zesendertig kilometer staan bij Dennis op de teller !

Verslag 17

Na een hele nacht regen is het gelukkig vanmorgen aardig opgeklaard, al blijft de temperatuur steken onder de twintig graden. Het is vandaag Vaderdag en Wim is daardoor weer twee flessen whiskey rijker.

Ook krijgt hij, telefonisch, van Marcel de toezegging voor een whiskey proeverij, lang leve Vaderdag ! Natuurlijk bel ik ook met mijn eenennegentig jarige vader en hoop dit nog enkele jaren te kunnen doen op deze, toch wel, speciale dag. Tegen de middag gaan we weer fietsend op pad en zien onderweg veel landbouwgrond onder water staan: de vele regen van de afgelopen dagen zakt door de klei in de polder niet goed weg en de boeren zijn volop bezig water over te sluizen naar de (al volle) sloten. Ook enkele fietspaden zijn overstroomd en tijdens het wandelen krijg je beslist natte voeten !

(Dennis had beter een “waterfiets” kunnen kopen !)

We rijden weer een heel gevarieerde route, gedeeltelijk tegengesteld aan de rit van gisteren, maar dit keer beginnend richting Egmond, dat uit drie delen bestaat: Egmond aan de Hoef, -Binnen en aan Zee.

(Deze prachtige bloemen worden Allium Globemaster genoemd !)

We komen door bos- en duingebied waar we zelfs oog in oog komen te staan met enkele Schotse Hooglanders en een kudde paarden.

Nu zijn we wél op tijd om bij “de Berenkuil” een biertje te drinken, waardoor de laatste twaalf kilometer terug naar de kampplaats iets zwaarder uitvallen.

Het was voorlopig de laatste keer dat we door de mooie duinen gefietst hebben, voor morgen is er erg slecht weer voorspeld en overmorgen trekken we verder naar Friesland !

(Het campingstrand is, net als gisteren, stil en verlaten !)

(Speciaal Vaderdagmenu: Marokkaanse tajine, bereidt door Wim !)

Verslag 18

Officieel begint op 21 juni de zomer, maar daar was vandaag niet veel van te merken, het werd slechts twaalf graden en het heeft veel geregend. We hebben de dag doorgebracht in Den Helder waar we met Dennis’ auto eerst naar het Marinemuseum zijn gereden.

Hier ervaar je het heden en verleden van de Nederlandse marine, ook kun je aan boord stappen van enkele schepen.

Wij vonden de achtenzeventig meter lange onderzeeboot Tonijn (1986) erg interessant, vooral vanwege de leuke verhalen van een oud-marineofficier. Ze verbleven met bijna zestig man drie maanden aan boord vaak op geheime missies richting Rusland. Er werd volop gerookt aan boord en douchen gebeurde ongeveer eens in de tien dagen zo’n drie minuten. Eenmaal weer aan land stonken ze een uur in de wind, gunstig wanneer je een plekje wilt hebben in een overvolle trein. De temperatuur aan boord was afhankelijk van het zeewater,  je trok gewoon een extra trui aan in ijskoude gebieden !

We gaan ook nog aan boord van ramschip de Schorpioen (1868), eigenlijk bedoeld als oorlogsschip maar deze werkte niet naar tevredenheid en werd later gebruikt als drijvende kazerne van de Marva.

De Mijnenveger Abraham Crijnssen (1936) ontsnapte tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de Japanners gecamoufleerd als “tropisch eiland” en kwam na negen spannende dagen aan in Geraldton in Australië.

Er is ontzettend veel te zien in het museum, maar wij hebben om half twee afgesproken bij “Atlantikwall Centrum” in Huisduinen. We komen hier te weten dat Den Helder tussen ’40 en ’45 de meest gebombardeerde stad van Nederland was en dat de impact op inwoners en omgeving groot was. De strategische ligging van deze  plaats in de verdedigingslinie Atlantikwall (van Noorwegen tot Spanje) heeft hier een flink aandeel in.

Daarna gaan we nog door naar Fort Kijkduin, gelegen in de duinen en al stammend uit de tijd van Napoleon.

Je kunt er door allerlei gangen lopen, er is van alles te ontdekken over Den Helder tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar er is ook een aquarium in gevestigd.

Tegen vijven gaan we terug richting camping: om zes uur is er weer een  voetbalwedstrijd, dit keer  Nederland tegen Noord-Macedonië en weer wint Oranje (3-0) en zijn ze door naar de volgende ronde !

Verslag 19

Het weer is gelukkig iets opgeknapt, we kunnen weer buiten ontbijten zij het met lange broek en vest aan !

Voor we richting de Afsluitdijk gaan maken we een omweggetje naar de oude haven van Hoorn waar de “Scheepsjongens van Bontekoe” nog altijd op de kademuur zitten kijkend naar de grote schepen aan de steiger ( het Houten Hoofd)  achter de Hoofdtoren.

Er wordt hard gewerkt aan de Afsluitdijk, die ons al bijna negentig jaar beschermd tegen de kracht van het water. Toentertijd werd deze steen voor steen neergelegd door duizenden handen, naar een ontwerp van Cornelis Lely.

Vanwege klimaatsverandering en een stijgende zeespiegel wordt de Afsluitdijk hoger en krijgt het een nieuwe toplaag. Ook worden er extra spuisluizen en forse gemalen gebouwd in Den Oever: als er teveel water in het IJsselmeer komt kan dat straks bij alle weersomstandigheden naar de Waddenzee afgevoerd worden.

Nadat we er geluncht hebben rijden we door naar Makkum in Friesland, waar net de brug bij de schutsluis gedraaid wordt om schepen door te laten naar het IJsselmeer.

(Het schutgeld, inmiddels vijf euro per boot, wordt nog traditioneel geïnd met een klomp aan een touwtje !)

Na nog een stukje rijden komen we aan bij camping Sudersé in Workum en hiervandaan gaan we de komende dagen fietsend de omgeving verkennen !

Verslag 20

We hebben vandaag zo’n zestig kilometer met de fiets rondgetoerd door regio “Waterland” van Friesland, zo genoemd vanwege de vele sloten, plassen én zeven van de elf steden bekend van de schaatstochten.

We starten natuurlijk in Workum dat een heel leuk stadscentrum en veel huizen met prachtige oude gevels heeft.

Via leuke smalle paadjes rijden we langs plassen en over bruggetjes tot we Sneek in de verte zien liggen.

Deze stad valt ons tegen, natuurlijk is de Waterpoort prachtig en staan er mooie huizen, maar verder is het  een gewone, drukke stad.

Het vlakbij gelegen stadje IJlst is vele malen mooier met zijn prachtige, nog werkende houtzaagmolen “de Rat” en z’n historisch centrum.

We gaan verder naar het dorp Heeg, wat we nog herkennen van zo’n vijfentwintig jaar terug, toen we er ons eerste zeilbootje gekocht hebben, dat we enkele jaren later, (opgeknapt en met winst verkocht) ingeruild hebben voor een grotere, (de Blits 2) waarmee we prachtige vakanties gevierd hebben in de Biesbosch en op het Gardameer in Italië.

Inmiddels is de zon tevoorschijn gekomen en “pakken we een terrasje” in dit leuke watersportplaatsje.

Nadat we in Gaastmeer heerlijke gerookte paling hebben gekocht staan we even later op een kleine pont “IT Oerset” die ons in korte tijd over een smalle sloot zet, wat ons kilometers rijden scheelt.

Eenmaal terug in Workum rijden we nog even door naar het IJsselmeer, waar ze druk aan het kitesurfen zijn, waarna we terugkeren naar de camping.

Inmiddels is het ruim vijf uur, tijd voor “happy hour” en bij een lekker glaasje wijn, natuurlijk met heerlijke paling erbij (wat hebben we het toch slecht !!), genieten we na van deze afwisselende dag !

Verslag 21

Ook vandaag hebben we weer een lange fietstocht gemaakt door Zuidwest Friesland (Súdwest Fryslân) beginnend bij het oude, pittoreske vissersstadje Hindeloopen (Hylpen) met z’n smalle grachtjes, houten bruggetjes en eigen schilderkunst.

Een karakteristiek plekje is het 17de-eeuwse sluishuis aan de haven met een houten klokkentorentje, vlakbij staat onder een afdak de beroemde Leugenbank, waarop de lokale vissers sterke verhalen uitwisselden en ook nu zijn de banken bezet met mannen die het hoogste woord voeren !

(Erboven is het tafereel van de Wonderbaarlijke Visvangst aangebracht !).

Fietsend door de smalle straatjes waan je je in een openluchtmuseum.

Na een kop koffie rijden we door naar de voormalige Zuiderzee- en Hanzestad Stavoren (Starum), waar we bij de haven opeens een bekende plek zien: Hotel de Vrouwe van Stavoren, waar we twaalf jaar terug geslapen hebben in een wijnvat ! (Wanneer we de foto’s van die tijd terug kijken in ons reisverslag: oldtimertrip 2009 (www.blitsopreis.nl), blijkt dat we diverse plaatsen waar we nu geweest zijn toen ook bezocht hebben !)

Het “Vrouwtje van Stavoren” staat nog altijd fier bij de vissershaven te kijken naar de vele historische zeilschepen en vissersboten, die er hun thuishaven hebben.

Het is al ruim twee uur voor we onze weg vervolgen, we hebben dan pas een klein stukje van de bijna zeventig kilometer lange tocht afgelegd. Geruime tijd fietsen we langs de dijk waar de vele schapen ervoor zorgen dat er niet gemaaid hoeft te worden.

Dan gaat er iets mis: Dennis fietst naast het asfalt en ligt opeens languit op de weg, bovenop z’n fiets. Gelukkig blijft het bij wat schaafwondjes en enkele beurse plekken, ook zit er een slag in het voorwiel. Niet veel later zien we in het brinkdorp Oudemirdum (Aldemardum) een fietsenmaker die ervoor zorgt dat Dennis’ rijwiel weer honderd procent recht rijdt !

Een eindje verderop rijden we ineens over slingerende paadjes door prachtige, frisgroene bossen met mooie varens behorend bij de streek Gaasterland.

(Had de bouwer een slokje Berenburg teveel op ?)

Op het laatste stuk terugweg hebben we de wind flink tegen en we zijn dan ook blij wanneer we tegen zessen weer op de camping arriveren, waar we nog geruime tijd kunnen genieten van de zon.

Onze beenspieren hebben het de laatste dagen aardig te verduren gehad, morgen doen we het kalm aan !

Verslag 22

Zoals gezegd doen we het vandaag rustig aan en zijn we alleen even naar het vlakbij gelegen stadje Workum gefietst voor wat boodschappen.

Het is er weer gezellig druk en bij de haven moeten we zoals gewoonlijk wachten voor de sluisbrug die omhoog staat om enkele boten door te laten.

Lange tijd blijft het droog en kunnen we buiten een spelletje doen, maar aan het eind van de middag begint het te miezeren en verhuizen we naar binnen, waar we een “Beerenburg-proeverijtje” houden.

Nu we in Friesland zijn moeten we het hier zo bekende drankje, een kruidenbitter op basis van jenever dat al stamt uit 1724, natuurlijk wel even keuren !

Ook de kok heeft vandaag vrijaf: we laten drie heerlijke vispizza’s bezorgen en ….nu hebben we geen vieze vaat, dus Dennis hoeft ook niet af te wassen !

Verslag 23

We zijn weer verhuisd naar een volgende kampplaats, dit keer in Noordwest-Friesland op camping de Blikvaart bij St. Annaparochie, maar voordien hebben we eerst enkele plaatsjes bezocht die fietsend te ver weg waren vanaf Workum. Het vestingstadje Sloten is echt een juweeltje met prachtige oude huizen met trapgevels, een mooie gracht en een nog werkende korenmolen (de Kaai), waar nog steeds tarwe tot meel vermalen wordt.

Vervolgens rijden we naar Kameleondorp Terherne, de plaats van de verhalen van Hielke en Sietse, waar Dennis nog even in de bekende boot stapt.

De Blikvaart is een boerenbedrijf met allerlei dieren en  ligt aan het water de Blikvaart, een onderdeel van de Elfstedentocht.

We krijgen een ruime plek met uitzicht op het weidse landschap en vanwege het mooie weer hebben we niet veel meer ondernomen, maar hebben heerlijk zitten lezen in het zonnetje.

Wel gaan we nog even St. Annaparochie in, eigenlijk voor  een “vergeten boodschap”, maar komen terug met vier kilo mosselen die natuurlijk vandaag nog opgegeten worden, ze smaken prima !

Verslag 24

Het is vandaag (zondag 27 juni) prima “fietsweer”, tijd om weer actief te worden ! Op weg naar de Waddenzee passeren we de Van Harenskerk in St. Annaparochie waar een bronzen beeld staat van Rembrandt van Rijn die daar op 22 juni 1634 trouwde met zijn grote liefde Saskia van Uylenburgh.

Eenmaal bij de Waddenzee, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, overvalt je de weidsheid en de stilte, het enige wat je hoort zijn de vele scholeksters en af en toe het geblaat van een schaap, waar er vele van rondlopen op de dijk.

In de verte zie je de Waddeneilanden liggen en tussen het opgedroogd slik groeit eetbare zeekraal.

Lange tijd fietsen we langs de dijk, met de wind in de rug, waarna we een afslag nemen richting Franeker, weer een Elfstedenstad. Beroemd is er het Planetarium van Eise Eisinga en het Kaatsmuseum, welke we geen van tweeën bezoeken.

Wel zien we een prachtig scheef Korendragers huisje uit 1634 dat vroeger dienst deed als wachtlokaal en opslagplaats van meet- en weegmaterialen.

We vervolgen onze weg, steeds gebruik makend van de fietsknooppunten, waardoor je op verrassende plaatsen komt.

Via een smal schelpenpad, parallel lopend aan een sloot, komen we uit bij een pontje dat ons over het Harinxmakanaal zet en even later moeten we met onze fiets over een houten loopbrug.

Tegen half vijf zijn we terug op de camping en hebben dan weer vijfenvijftig kilometer extra op de teller staan, Nederland is echt een fietsland !

(Helaas loopt het vanavond niet goed af met de E.K. voetbalwedstrijd Nederland tegen Tsjechië 0-2, ze  kunnen terug naar huis en alle oranjevlaggetjes, die vele straten opvrolijkten, kunnen weer opgeruimd worden !)

Verslag 25

Eén van de redenen dat we op “de Blikvaart” zijn gaan staan is dat er op loopafstand een forellenvijver is, waar campinggasten, tegen gereduceerd tarief, mogen vissen.

Dennis en Wim hebben er vandaag viereneenhalf uur doorgebracht en de vangst was opmerkelijk: behalve drie regenboogforellen heeft Wim ook een zalmforel, een brasem en een grote steur gevangen.

De vier forellen maakt hij schoon en drie ervan worden  vandaag nog gerookt en opgegeten (de grote zalmforel gaat de koelkast in !), de slijmerige brasem en de steur gaan terug in de vijver.

Dennis heeft helaas geen beet gehad, maar heeft zich wel vermaakt én uiteindelijk wel forel gegeten !

Verslag 26

(Pony Dave loopt vrij rond over de kampplaats en komt even op bezoek !)

(Ik was vanmorgen mijn lens kwijt dus dan ga je overal zoeken, later vond Wim hem gelukkig terug op de bank in de camper !)

Het weer is totaal omgeslagen: zaten we gister nog met korte broek en shirt in de zon, nu is het slechts vijftien graden en kunnen de lange broek en het vest weer aan ! Terwijl we vanmorgen alles opruimden om te verhuizen naar een nieuw plekje, was het nog droog en ook bij het gehucht Bartléhiem, waar we het beroemde houten bruggetje van de Elfstedentocht wilden zien, was het slechts de zon die verstek liet gaan.

Eenmaal aangekomen op camping de Dobbe in Holwerd begon het te miezeren en dat is tot op heden nog niet gestopt. Het is de bedoeling hiervandaan fietsend (en met de boot natuurlijk !) naar het eiland Ameland te gaan, maar de voorspellingen zijn niet al te best, waarschijnlijk wordt het morgen dus een “spelletjesdag” in de camper !!

(Dit weerstation met bijbehorende teksten staat op de kampplaats !)

Verslag 27

Zoals voorspeld heeft het gisteren regelmatig geregend en hebben we de dag grotendeels doorgebracht in de camper met spelletjes en een mooi boek !

Voor vandaag zijn de weersberichten beter, vanmorgen kwam zelfs de zon even tevoorschijn, dus gaan we ervoor en rijden de drie kilometer vanaf de camping naar de veerboot, waar we om half tien al mee kunnen naar Ameland. (Door de week gaat de veerboot maar eens in de twee uur !).

Tijdens de vijftig minuten durende overtocht varen we door een vaargeul in de Waddenzee, waar het op dat moment eb is en hele stukken wad drooggevallen zijn, heel apart om te zien.

Het langgerekte eiland van nog geen zestig km2 grenst zuidelijk aan de Waddenzee en heeft zevenentwintig kilometer strandlengte aan de noordkant, van de Noordzee. Ameland telt slechts zevenendertig honderd inwoners, maar is een echt vakantie-eiland met veel campings en recreatiehuizen, waar je volop kunt fietsen (het beschikt over bijna honderd kilometer fietspaden), wandelen en relaxen aan zee.

In de vier dorpjes: Hollum, Ballum, Nes en Buren zie je nog oude gebouwen uit de zeventiende- en achttiende eeuw, toen Amelander koopvaardijschippers en walvisjagers alle wereldzeeën bevoeren.

Ook de achtenvijftig meter hoge vuurtoren uit 1880 bij Hollum is een markant zeebaken.

Maar het eiland is vooral bekend om haar natuurschoon, de vele duinen, stranden, bossen en in het oosten het Natuurreservaat Het Oerd waar je vanaf een vierentwintig  meter hoog duin uitzicht hebt over een groot gedeelte van Ameland.

Wij hebben vandaag zo’n zestig kilometer over het eiland rondgetoerd en ons prima vermaakt: het ziet er allemaal heel verzorgd uit en je kunt er echt tot rust komen !

Wij vinden echter de duinen in Noord-Holland veel afwisselender, de vier dorpjes zijn wel gezellig, maar niet bijzonder dus is één dag op het eiland vertoeven voor ons wel genoeg ! (Waarschijnlijk zijn we gewoon “verwend” met alles wat we al gezien hebben deze trip !)

Verslag 28

We hebben het mooie Friesland, waar we bijna twee weken hebben rondgetrokken, weer verlaten. Friesland met z’n vele meren, grote boerenbedrijven en pittoreske stadjes. De “stugge Fries” zijn we niet tegengekomen, wél vriendelijke, behulpzame Friezen die het leuk vinden je in hun, bijna niet verstaanbare, taal toe te spreken ! Tegen de middag zijn we aangekomen in het noordwestelijke puntje van Groningen bij het dorpje Lauwersoog, ontstaan in 1969, na de indijking van de Lauwers zee tot het Lauwersmeer, nu een Nationaal Park.

We hebben een leuk plekje aan de jachthaven “Noordergat”, vlakbij de belangrijke, grote  vissershaven die een eigen visafslag heeft.

Natuurlijk gaan we weer een eindje fietsen en komen, via het vogelparadijs Lauwersmeer, bij het vissersdorp Zoutkamp, dat vooral bekend is vanwege zijn Hollandse garnalen.

Terug bij onze campers kunnen we nog lange tijd genieten van het prachtige weer en komt, sinds lange tijd, de barbecue weer tevoorschijn !

Verslag 29

Ook vandaag is het nog prachtig weer dus maken we er een relaxte dag van. Wel pakken we nog even de fiets en rijden een stuk over militairterrein, vlak achter de Waddenzee, waar je af en toe in de verte zelfs mitrailleurschoten hoort.

Dichtbij jachthaven “Noordergat” bevindt zich Museumhaven “het Booze Wijf” waar diverse prachtige, karaktervolle en monumentale schepen liggen waarmee nog gevaren wordt.

Vanaf onze camperplek zien we de zeilbootjes richting het wad of het Lauwersmeer varen en Dennis vindt de militaire vrachtwagen, die rubberboten aflaadt, wel interessant.

Tegen de avond fietsen we naar de vissershaven waar diverse restaurants zijn met verse vis en ook wij laten ons die goed smaken !

Verslag 30

In het dorp Warffum bevindt zich Openluchtmuseum Het Hoogeland, waar je in twintig oude gebouwen kunt zien hoe mensen vroeger leefden en werkten.

Je ziet onder andere een school, een smederij, een kroeg en een kruidenier.

Daar rondlopend is er veel sprake van herkenning en besef je dat we zelf ook niet zo jong meer zijn !!

Nadat we er ruim anderhalf uur rondgekeken hebben rijden we verder naar Winsum, door de ANWB uitgeroepen tot het allermooiste dorp van Nederland.

Terwijl ik daar, samen met Dennis, net start aan een rondwandeling komt er ineens de lang verwachte regenbui, dus laten we Winsum verder maar voor wat het is ! We gaan door naar Sellingen waar onze reisvrienden Roel en Janna, die we inmiddels al tien jaar kennen, wonen. Vanwege corona hebben we ze al bijna een jaar niet gezien, maar zoals altijd is het gelijk weer heel gezellig.

We zetten onze campers in hun grote tuin en zitten tot in de kleine uurtjes buiten bij het kampvuur herinneringen op te halen en bij te kletsen !!

Verslag 31

We hebben gisteren nog een heel gezellige dag gehad bij Roel en Janna: terwijl Janna en ik ruim een uur wandelden door het prachtige natuurgebied Ter Borg met hei, vennetjes en bos, dat grenst aan hun tuin, waren de mannen (voornamelijk Dennis) hout aan het kloven, zodat we ’s avonds weer buiten konden verblijven bij het verwarmende vuur.

’s Middags zijn we nog even naar “het buitenland” geweest om drank in te slaan (Branca Menthe is in Nederland niet verkrijgbaar !), en waren we blij dat we eindelijk geen mondkapje meer op hoefden bij het winkelen, in Duitsland is dat nog wel verplicht ! Je mag pas sinds kort weer zomaar de grens over naar Duitsland, zonder dat je een negatieve coronatest hoeft te laten zien, de Duitsers toeren echter al geruime tijd in grote getale door Holland waar ze geen strobreed in de weg wordt gelegd, elk land heeft andere regels ten aanzien van Covid-19.

Gisteravond was het prima weer en bijna windstil zodat we weer tot bedtijd buiten konden zitten, vandaag staat er helaas een stormachtige wind en is het helemaal bewolkt. We verlaten Sellingen weer en trekken verder naar Overijssel richting de Weerribben, dit keer via binnenwegen door het mooie Drenthe met z’n bossen, heide, hunebedden en prachtige boerderijen met rieten dak.

Tegen tweeën arriveren we bij camping de Wilgenhof in Wetering waar we een plek uit de wind krijgen. Fietsen heeft nu geen zin, je zou omwaaien, dus wordt het een spelletjesmiddag, maar morgen gaan we, zeker weten, weer met de voeten op de pedalen !!

Verslag 32

De ruim zestig kilometer lange fietstocht die we vandaag (woensdag 7 juli) gemaakt hebben was heel afwisselend. Al vrij snel rijden we door het plaatsje Nederland waar net een schapenscheerder actief is.

Even later komen we aan bij het stadje Blokzijl met z’n gezellige haven en prachtige oude panden.

Nadat we een flink stuk over de dijk gereden hebben zien we in de verte Vollenhove liggen.

Van een vorig bezoek weten we dat je hier heerlijke gerookte paling kunt kopen, dus daar zitten we even later op een bankje lekker van te peuzelen.

Bij Sint-Jansklooster stoppen we bij het bezoekerscentrum De Wieden, waar Dennis en ik een wandeling maken door het natuurgebied waar vroeger turf gestoken werd en waar nog een oude “droogmalen” (kleine windmolen) staat.

Het riet dat rijkelijk groeit in de Weeribben is uitermate geschikt voor dakbedekking, toevallig is er langs de route een rietdekker aan het werk.

Ook zien we allerlei dieren onderweg: de ooievaar die je eerst alleen in Zuid-Europa zag is tegenwoordig alom aanwezig, maar een slang, kleine biggetjes, jakken en zelfs een rivierkreeft die de weg over steekt, zie je niet elke dag.

We gaan verder naar het waterdorp Belt-Schutsloot met z’n vele bruggetjes en smalle fietspaadjes, waarna we onze weg vervolgen langs de Belter- en Beulakerwijde richting Giethoorn.

We zijn al diverse malen in Giethoorn geweest, maar nog nooit was het er zo rustig: dit keer geen Chinezen die met hun bootjes overal tegenaan botsen of op elk bruggetje foto’s staan te nemen ! De inwoners van dit waterstreekdorp hebben hun rust (tijdelijk) terug !

Om weer in Blokzijl te komen gaan we met het pontje in minidorpje Jonen een smalle gracht over en waarna het nog een flink stuk rijden is voor we tegen half zes terug zijn op de camping.

We hebben overdag diverse keren dreigende luchten gehad, afgewisseld met zon, maar wij zijn de dag droog doorgekomen en hebben weer genoten van een mooi stukje Holland !

Verslag 33

Voor vandaag hebben we een fietsroute van zo’n dertig kilometer uitgezocht door het Nationaal Park Weerribben-Wieden. In het begin is het vrij saai want je rijdt door moerasachtig gebied met veel riet.

Pas wanneer we langs de Kalenbergergracht van Ossenzijl naar Kalenberg fietsen wordt het interessant: we zien prachtige huizen aan het water, bootjes die voorbij varen en regelmatig moeten we een bruggetje over.

Al vrij vroeg zit de trip erop, we rijden nog even een paar kilometer door naar Muggenbeet (alleen vanwege het naambordje !) en keren dan terug naar de kampplaats om daar te luieren in de zon en natuurlijk doen we ook weer enkele spelletjes !

Verslag 34

(Zonsondergang in de Weerribben.)

We hoefden vanmorgen maar een klein stukje te rijden naar onze volgende overnachtingsplaats: camping de Hinde bij Dronten, een nog in bedrijf zijnde boerderij in Flevoland. Het is er nog vrij rustig wanneer we aankomen, er zijn alleen koeien, geiten, pony’s en allerlei kleinvee.

Na de lunch pakken we onze fietsen om “even” naar Elburg te fietsen, langs het Drontermeer aan de polderkant en via de andere zijde weer terug.

De toeristische haven van het vestingplaatsje  ligt helemaal vol met jachten en in het stadje is het ontzettend druk, waardoor het eigenlijk zijn schoonheid verliest, alleen in de oude binnenhaven met z’n houten, goed onderhouden botters, zie je nog wat van de “oude glorie” !

Het “rondje Drontermeer” wordt toch iets langer dan gepland: op verschillende plekken zijn ze bezig met wegwerkzaamheden en het Reevediep, een nieuwe waterverbinding tussen de IJssel en het Drontermeer (deze IJsseldelta zorgt ervoor dat bij extreme omstandigheden het  hoogwater van de IJssel afgevoerd wordt naar het IJsselmeer !) zorgt ervoor dat we  helemaal omgeleid worden, zodat we toch weer zevenenveertig kilometer extra op de teller hebben staan bij aankomst op de camping.

Het weekend is begonnen, net als de schoolvakanties in de Noordelijke provincies, en ineens is de kampplaats helemaal vol met gezinnen, wel gezellig ! Tegen de avond mogen de kinderen de boerin helpen het vee naar de stallen te brengen en ze daarna te voeren, leuk om te zien. Ik weet zeker dat Stijn en Ruben zich hier ook prima zouden vermaken !

Het is nog steeds prima weer, dus vanavond eten we vlees, vis en groente van de houtskool barbecue !

Verslag 35

We zijn vandaag alleen naar de Hanzestad Kampen gefietst, een ritje heen en terug van zo’n kleine vijfentwintig kilometer. We gaan over de nieuwe Reevesluis, een sluis in het Drontermeer, net ten zuiden van Reve en de monding van het Reevediep, waardoor de afstand een stuk verkleind wordt.

De fietsroute is nog zo nieuw dat er nog geen nummertjes aangebracht zijn en menigeen verkeerd rijdt !

Kampen, gelegen aan de IJssel was vroeger een goed verdedigbare stad met drie poorten: de Koornmarkts-, Broeder- en Cellebroederspoort.

Aan de kade liggen enkele mooie, oude schepen waarmee je een rondvaart kunt maken.

Ook in de binnenstad zijn diverse mooie gebouwen te aanschouwen en in de haven ligt een replica van de Kamper Kogge, een koopvaardijschip uit de veertiende eeuw.

Eenmaal terug op de kampplaats genieten we van de gezelligheid van het campingleven, deze boerderijcamping is echt een aanrader voor gezinnen met jonge kinderen !

Verslag 36

Onderweg naar onze laatste overnachtingsplek deze reis begon het helaas te regenen en voor de rest van de dag is er wisselend weer voorspeld. Maar toen alles net een plekje had op camping de Reebok in Garderen was het weer droog, dus nadat we wat gegeten hadden zijn we toch nog met de fiets op pad gegaan om een stukje van de Veluwe te bekijken.

We rijden door het prachtige Speulder- en Sprielderbos waar de zon door de bomen schijnt waardoor de regen verdampt en een mistig effect geeft.

Ook fietsen we over heidevelden al is deze nu natuurlijk nog niet in bloei.

Na achtentwintig kilometer trappen zijn we terug op de kampplaats waar het even later begint te regenen, weer is het van korte duur en kunnen we daarna gewoon buiten een spelletje Carcassonne spelen.

De satellietschotel staat al omhoog zodat we de finale van het E.K. voetbal kunnen kijken dat gespeeld wordt door Engeland tegen Italië.

Verslag 37

Het bekijken van de voetbalwedstijd gisteravond werd een lange zit, pas rond twaalven werd, na verlenging en door doeltrappen, bekend dat Italië de nieuwe Europese kampioen is geworden !

Er zijn twee redenen waarom we onze trip door Nederland af wilden sluiten in Garderen: je hebt daar het Veluws Zandsculpturen Festijn (waar we eigenlijk vorig jaar al heen zouden gaan, maar toen scheurde Wim zijn achillespees af tijdens een fietstocht op de Hoge Veluwe en konden we terug naar huis) en mijn zus Margriet staat daar, samen met haar man en schoonmoeder, op een camping en we wilden dus aan alle twee een bezoek brengen.

Het thema van het zandsculpturen festijn is in hoofdzaak de Tweede Wereldoorlog, niet alleen tijdens de oorlogsjaren maar ook de bevrijding, alles is aangekleed in de stijl van toen.

Zowel binnen als buiten is er ontzettend veel te bewonderen en het meeste is gemaakt van zand, soms met andere attributen erbij ! (We hebben er ontzettend veel foto’s gemaakt, dus het laatste verslag wordt erg groot !!)

Er wordt nog steeds gewerkt aan nieuwe afbeeldingen en ook vandaag zijn ze aan het werk.

Nadat we drie uur rondgewandeld hebben om alles te bekijken, want er is écht van alles te zien, rijden we door naar mijn zus, die op een mooie boscamping staat.

We hebben er de middag  doorgebracht en zijn pas ’s avonds na het eten weer terug gefietst naar onze campers, waar we vannacht (voorlopig) voor het laatst in slapen. Morgen rijden we nog even langs mijn ouders in Dieren en dan  terug naar Dodewaard. We hebben zes weken rondgetrokken door Nederland en de meeste tijd prima weer gehad, wat is ons kleine landje toch mooi en afwisselend, we hebben genoten !

Fietsend hebben we twaalf honderd tachtig kilometer afgelegd, met de auto dit keer, heel wat minder !

 

vakantie in Nederland 2020

Verslag 1

Door de coronacrisis is 2020 een heel vreemd jaar: inmiddels zijn er wereldwijd ruim twaalf miljoen besmettingen met COVID-19 en zijn er al meer dan een half miljoen mensen gestorven door de pandemie. Gelukkig is er in onze familie en kennissenkring niemand aan dit vreselijke virus overleden en boften we met het prachtige weer zodat je veel buiten kon vertoeven, waar je weinig merkte van alle problemen. (Heel anders is dit voor mensen die in de zorg werken of op een flatje wonen, thuis moeten werken en ook nog kinderen, die niet naar school mogen, om zich heen hebben !)  In Nederland is op dit moment het virus redelijk onder controle en zijn veel restricties versoepeld, wel blijft de 1,5 meter regel van kracht en moet je voor diverse dingen, zoals een restaurant of uitje, van te voren reserveren. Reizen is nog steeds moeilijk: in veel landen zijn nog grote aantallen besmettingen en breidt het zelfs nog uit, zodat er niet naartoe gevlogen of gereden mag worden. Wij hadden voor half juli een driemaandse reis naar Australië geboekt samen met Dennis, maar deze stellen we nu een jaartje uit (in de hoop dat volgend jaar het virus onder controle is en dat er een vaccin is !) en doen dit keer een “rondje Nederland”. We zullen niet de enigen zijn die nu in Holland op vakantie gaan, dus het kan overal vrij druk zijn, maar daarentegen blijven veel buitenlandse toeristen nu weg ! We zien wel hoe het allemaal gaat verlopen, vermaken zullen we ons in ieder geval !

Vanmorgen (maandag 13 juli) zijn we tegen elven met onze campers vertrokken en komen ruim een uur later en zestig kilometer van huis uit bij minicamping de Kaaie Paole in Veen, waar we een plekje pal aan het water van de Veense plas vinden.

Meteen na de lunch pakken we onze fietsen en rijden via dijkjes en langs de Wilhelminasluis naar Slot Loevestein, een uit de 14de eeuw, strategisch gelegen vesting met een veelbewogen historie als tolkasteel, verdedigingswerk van de Hollandse Waterlinie en  zelfs staatsgevangenis in de 17de eeuw. Het bekendst aan dit slot is natuurlijk de ontsnapping van de briljante geleerde Hugo de Groot in 1621 via een boekenkist. We hadden ons van te voren op de kampplaats via internet aangemeld  maar het is vandaag erg rustig in het kasteel, waar we via filmpjes en vriendelijke medewerkers leuke uitleg krijgen.

Twee uur later rijden we de tien kilometer weer terug naar onze overnachtingsplek en genieten daar, onder het genot van een biertje, van het mooie uitzicht.

We kunnen tot ’s avonds laat buiten zitten, een prima begin van onze trip !

Verslag 2

Gisteren heeft het een groot deel van de dag geregend en we hebben dan ook uren, afwisselend onder de luifel en in de camper, spelletjes gedaan. Pas tegen negenen ’s avonds kwam de zon in z’n volle pracht tevoorschijn.

Ook vanmorgen liet hij zich al vroeg zien en we starten de dag met een prachtig blauwe lucht.

Na het ontbijt hebben we de fietsen weer gepakt en hebben zo’n vijfentwintig kilometer in de omgeving getoerd.

We bevinden ons duidelijk in het rivierengebied tussen Maas en Waal en de meeste tijd rijden we over smalle dijkjes waar de rieten daken van de huizen net boven de weg uitkomen.

Ook is het leuk om te zien dat de oude namen van de plaatsjes nog vermeld worden op de borden.

De middag brengen we weer door op de leuke kampplaats waar natuurlijk het spel Carcassonne weer tevoorschijn komt.

 

 

Tegen de avond verhuizen we weer naar binnen, er waait een frisse westenwind over het water waardoor het buiten niet aangenaam meer is. We hebben enkele leuke dagen gehad in Veen, morgen vertrekken we naar een volgende plek !

Verslag 3

Gisteren hebben we eerst in Veen voor vier dagen boodschappen gedaan bij koopcenter Duijzer, een ondernemende familie die diverse zaken heeft en waarvan wij, nog uit onze supermarkttijd, de oudere generatie kennen. Via leuke binnenwegen (we hebben onze TomTom op “vermijdt snelwegen” gezet) rijden we naar Nationaal Park de Biesbosch, een uitgebreid zoetwater getijdengebied tussen de rivieren de Boven-Merwede en de Amer, waar je prima kunt fietsen en varen. De camperplek bij de jachthaven van Drimmelen is helemaal vol, dus rijden we door naar de vijf kilometer verderop gelegen mini camping Oud Drimmelen, waar we bij aankomst verwelkomd worden door de eigenaren met: “We hebben elkaar eerder gezien”. Het blijkt dat zij die nacht met hun campertje ook in Veen stonden bij de Kaaie Paole en er even een dagje tussenuit waren. Eigenlijk is hun kampplaats helemaal volgeboekt maar we krijgen een plekje bij de ingang en staan daar prima beschut tegen de westenwind. Het weer laat nog steeds te wensen over: het is druilerig en de zon laat zich niet zien.

Later op de dag maken Dennis en ik nog een wandeling in de omgeving maar wel met lange broek en  jas aan !

Vanmorgen zijn we op de fiets naar het dorpje Drimmelen, met z’n leuke fleurige straatjes, gereden en huren er tegen de middag  een sloep aan de Havenkade bij de oude haven.

Vier uur lang varen we door de Biesbosch met z’n scheefgegroeide bomen, wilgenvloedbossen en ondiepe kreken, waar we enkele keren bijna vastzitten.

Jaren terug hebben we hier met Marcel en Dennis in onze zeilboot een week vertoefd en de herinneringen hieraan komen weer boven. Destijds hadden we schitterend weer, vandaag ziet het er vrij triest uit met af en toe zelfs wat regen.

Wanneer we tegen half vijf terug zijn op de camping breekt ineens de zon door en kunnen we nog uren buiten doorbrengen, hopelijk blijft dit voorlopig zo !

Verslag 4

We zijn weer thuis ! Onze vakantie loopt dit keer niet zoals gepland: voor we van huis gingen had Wim al wat problemen met plassen, maar dinsdag was de urine ineens heel troebel en zijn we, na telefonisch contact met onze huisarts, naar Dodewaard gereden voor een consult met als uitslag een flinke blaasontsteking. Met antibiotica op zak zijn we teruggegaan naar de kampplaats bij Veen in de veronderstelling dat het binnen enkele dagen weer beter zou gaan.

 

Donderdag begon Wim last te krijgen van zijn knieën en toen hij vrijdag, na het varen in de Biesbosch, uit de boot wilde stappen wilde dit haast niet lukken vanwege de pijn en de stijfheid. ’s Nachts werd de pijn (nadat hij weer een pil ingenomen had (dit moest steeds voor het slapen gaan !)) steeds erger en zijn de knieën helemaal opgezet, hij kon het wel uitgillen van de pijn.

 

Zaterdagmorgen hebben we de artsenpost gebeld in Drimmelen, maar omdat het geen levensbedreigende situatie is krijg je het advies om paracetamol en diclofenac te slikken en het zo uit te zingen tot na het weekend ! Het wordt steeds moeilijker voor Wim om de camper in te komen en we kunnen eigenlijk niet veel ondernemen.

 

We zijn dus vanmorgen (zondag 19 juli) vertrokken van de camping en op weg naar huis in Tiel bij de huisartsenpost in het ziekenhuis langs gegaan.

Ik moest Wim in een rolstoel vervoeren want hij kan echt niet meer lopen ! Ook nu vindt de arts het vreemd dat de pijn in de knieën (inmiddels doen de bovenbenen en zijn pols ook zeer) veroorzaakt wordt door de antibiotica en moet hij doorgaan met de diclofenac en paracetamol, wel krijgt hij andere medicatie voor de blaasontsteking.

 

Bij thuiskomst lezen we de bijsluiter van de nieuwe antibiotica en zien we dat bij één op de honderd mensen er kans is op gewrichtspijn en pijn in spieren en botten. Dit medicijn gaat hij dus niet slikken, morgenvroeg gaan we naar onze eigen huisarts !

’s Middags komen Marcel, Marieke en de jongens op “ziekenbezoek”, de enige leuke bijkomstigheid, want normaal gesproken zouden we de kleinkinderen lange tijd niet gezien hebben !!

Hopelijk krijgen we morgen de goede medicijnen en pas zodra Wim weer helemaal gezond is vervolgen we onze reis door Nederland !

Verslag 5

We zijn weer op pad ! Inmiddels zijn we zes weken verder, waarvan Wim er één in het ziekenhuis heeft doorgebracht. Na allerlei onderzoeken kwamen ze er na vijf dagen, waarin Wim heel veel pijn had en nauwelijks kon bewegen, achter dat hij reactieve artritis heeft, wat ontstaat wanneer gewrichten “reageren” op een ontsteking elders in het lichaam, zoals bij hem de blaasontsteking. Na dagen geleefd te hebben op morfine kreeg hij daarna prednison, een medicijn wat hij nu nog steeds slikt en in de komende tijd langzaam af moet bouwen. (Hij is ondertussen wel twaalf kilo afgevallen, door alle pijn en vermindering van spieren.)

Eenmaal thuis kon hij eerst nog niet veel: met een rollator verplaatste hij zich door het huis en door veel te masseren en ice packs te gebruiken kwam hij de dag redelijk door, met ’s nachts regelmatig een terugslag en nachten van slechts enkele uren slaap. Maar langzaamaan gaat het beter, al kan het een half jaar duren voor hij helemaal beter is: hij kan weer fietsen, wat heel goed is voor de gewrichten en kleine stukjes lopen. We hebben een opvouwbare rollator gekocht die achterop de fiets past ! We zijn trouwens heel blij dat we nu niet in Australië zijn, zoals oorspronkelijk de bedoeling was, want dan had hij daar in het ziekenhuis gelegen, Dennis en ik ergens op een camping gestaan en daarna zou het heel erg behelpen zijn geweest. Ook hebben we ontzettend geboft met het prachtige weer, de afgelopen tijd. We hebben veel op ons dakterras vertoeft en de omgeving op de fiets bekeken. Tijdens de hittegolf konden we ons terugtrekken in huis, waar het lekker koel was door de airco’s, iets wat we natuurlijk niet in onze camper hebben. Maar de schoolvakanties zijn weer voorbij, hopelijk wordt het weer wat rustiger op de kampplaatsen in Nederland, dus nu willen we toch weer proberen te “camperen”. We zijn vanmorgen (maandag 31 augustus) gestart op de Veluwe, waar we tegen de middag aankwamen op camping Erfgoed “de Lindehof” in Otterlo.

Hier staan we midden in de natuur grenzend aan de Hoge Veluwe. Op de fietsen hebben we de omgeving verkend, voor mij herinneringen ophalend, want ik heb hier in mijn jeugdjaren heel wat weekenden doorgebracht, eerst op camping de Zanding in Otterlo en later op de Midden-Veluwe camping in Harskamp. De eerste is onherkenbaar veranderd en is nu meer een “Centre Parcs”, de tweede is natuurlijk gemoderniseerd, maar het meertje is nog precies hetzelfde als vroeger.

We hebben prachtig bloeiende hei gezien onderweg en in Harskamp, waar een legerbasis is, zagen we diverse militairen en legervoertuigen.

(Dennis zag nog een winkel vol legerspullen !)

Tegen vijven waren we terug op de kampplaats waar we heerlijk in de zon konden zitten, deze hadden we de laatste week wel gemist.

Rond schemertijd zagen we in het bos een hele familie wilde zwijnen voorbij lopen, helaas waren ze moeilijk op de foto te zetten. We zitten nu binnen in de camper (want het koelt snel af), met uitzicht op het bos, hopelijk zien we zo nog meer wild voorbij komen !

Verslag 6

En weer loopt onze reis door Nederland heel anders dan gepland: …..

Nadat we vanmorgen heerlijk buiten hebben ontbeten pakken we onze fietsen om naar het vlakbij gelegen Nationale Park de Hoge Veluwe te rijden, een natuurpark in particulier bezit met vijfduizend vierhonderd hectare  aan bos, heide, ven en stuifzand. Er lopen twee fietsroutes door het park maar we beginnen bij het Kröller-Müller Museum, waar je een grote collectie werken van kunstenaars als Van Gogh, Picasso en Mondriaan kunt bewonderen. Aansluitend bevindt zich een grote beeldentuin met allerlei sculpturen.

Met behulp van de rollator wandelt Wim het museum door en terwijl hij later in de tuin geniet van een kopje koffie bekijken Dennis en ik de vele aparte beelden.