Alle berichten van WimVanBlitterswijk

Australië 2020 met M&M en onze kleinkinderen

Verslag 1

Ook in 2020 reizen we weer af naar ons geliefde “Down Under”, maar dit keer wordt het heel speciaal: we gaan met onze kleinkinderen en met hun ouders (Marcel en Marieke)  natuurlijk, het zuiden van Australië verkennen. Wanneer zij na zes weken terugvliegen nemen onze reisvrienden Cas en Anja het over en trekken we met hen de resterende zeven weken rond  in de omgeving van Adelaide.

Woensdag 29 januari zijn we eind van de dag vertrokken naar Düsseldorf vanwaar we via Dubai in één keer (zonder overnachting) doorvliegen naar Melbourne.

Hier komen we, na een vermoeiende reis (eerst zes en een half uur vliegen, dan bijna vier uur rondhangen op de luchthaven en vervolgens een lange vlucht van dertien en een half uur !) vrijdag 31 januari om zes uur ’s morgens aan.

(Op het vliegveld  zien we veel mensen met mondkapjes op lopen, dit vanwege het zich snel verspreidende Coronavirus !) Dan volgt er een lange dag van paspoortcontrole, wachten op de koffers, met een taxi naar de campers, alle spullen een plekje geven in onze onderkomens,

slaapzakken, stoelen en autozitjes kopen voor de jongens en natuurlijk hebben we ook een heleboel levensmiddelen nodig.

(Wij krijgen hopelijk geen last van dit Corona-virus !!)

Daarna hadden we nog een lange rit te gaan naar onze eerste overnachtingsplek aan zee bij Point Leo Foreshore and Reserve, gelegen aan de zuidoostkant van de Mornington Peninsula. Hier komen we pas tegen zessen aan en de jongens zijn nu helemaal op, wat ook logisch is.

Toch willen ze nog wel even in het zand spelen met hun kiepwagen !! Het is de hele dag rond de veertig graden geweest maar net wanneer we gearriveerd zijn begint het te waaien en een beetje te regenen. En terwijl Marcel voor het eerst de daktent uitvouwt  bouwt Wim een grote luifel zodat we droog kunnen zitten.

Gelukkig is het snel weer droog en kunnen we, zoals we gewend zijn, buiten leven al gaat iedereen wel vroeg naar bed na deze vermoeiende lange dag !

Verslag 2

We zijn onze reis in Australië nog nooit zo vreemd begonnen wat het weer betreft: hadden we gister nog ruim veertig graden en wisten we niet hoe snel we de korte broek aan moesten doen, vandaag koelt het in de loop van de dag af naar veertien graden en kunnen we twee vesten over elkaar aantrekken ! Vannacht was het nog zo’n vijfentwintig graden en met het geruis van de zee op de achtergrond sliepen we heerlijk, al kwam daar later het getik van de regen bij, wat ’s nachts nog wel een lekker geluid is. Vanmorgen was het weer droog en hebben we uitgebreid ontbeten met het uitzicht op het water.

Toen we later naar zee liepen werden we helaas weer overvallen door een flinke regenbui en was iedereen kletsnat voor we terug waren bij de tent.

Het wordt rustig op de kampplaats, de meeste mensen pakken hun spullen in en vertrekken naar huis, wij hopen op betere tijden. We vermaken ons toch wel met een spelletje en een wandeling wanneer het even droog is.

Er lopen hier een heleboel ibissen rond en ook zien we allerlei andere vogels. Helaas hebben we nog geen kangoeroe of koala gespot, maar die gaan we zeker nog zien !

Vanwege de kou en de jetlag duiken we allemaal redelijk vroeg ons bed in, hopelijk hebben we morgen iets beter weer !

Verslag 3

We hebben een heel leuke dag gehad vandaag. De jongens zijn grotendeels over hun jetlag heen en waren vanmorgen, op een korte onderbreking rond half vier na, pas om acht uur wakker. Na een ontbijt in de zon pakken we al onze spullen in en trekken verder richting Dromana. Hier bekijken we eerst de leuke gekleurde strandhuisjes die al door menigeen op de foto zijn gezet.

Vlakbij bevindt zich Arthur’s Seat, een hoge rots,  waar we met een gondellift naartoe gaan.

Boven heb je een mooi uitzicht over het schiereiland en de  Port Philip Bay, ook kun je er goed wandelen.

(Deze beelden zijn ter nagedachtenis aan de Bunurong-people, een Aboriginalstam die grotendeels uitgestorven is door de komst van zeelui en walvisvaarders die ziektes met zich meebrachten !)

Eenmaal weer beneden rijden we naar onze volgende overnachtingsplek: Rye West foreshore reserve, waar we een leuk plekje vinden tussen het groen en vlakbij het water.

Natuurlijk willen Stijn en Ruben even pootje baden en op het strand spelen en ook al is het nog geen twintig graden, met de zon erbij is het er heerlijk.

Op de kampplaats mogen we gratis gebruik maken van de was- en droogmachines, wat we dan ook zeker doen, er is al zoveel vuile was en in de wind is alles later zo droog.

Na een prima barbecuemaaltijd, verzorgd door Marcel, gaan de jongens naar bed en hebben we nog een gezellige avond, al moeten we wel de lange broek en een vest aan, want  het koelt weer snel af  !

Verslag 4

Op de uiterste punt van het schiereiland Mornington ligt Point Nepean N.P., hier bevinden zich diverse bunkers die al gebouwd zijn tijdens de eerste Wereldoorlog en er voor moesten zorgen dat er geen vijandige schepen in de grote Port Philip baai kwamen.

Wij hebben verschillende bunkers bekeken en hebben uren rondgewandeld door het park.

Ook hebben we hier ons eerste “wildlife” gespot, een echidna.

Nadien zijn we met de ferry in veertig minuten tijd de baai overgestoken naar het stijlvolle oude stadje Queenscliff, vanwaar we nog een klein stukje verder gereden zijn naar Lonsdale om te overnachten bij Royal Park Point.

Vanaf Point Lonsdale is het slechts drie kilometer over het water met zijn verborgen rotsen, dat bekend staat als het Rip, naar Point Nepean en door deze smalle baaitoegang kun je vanaf de camping de schepen voorbij zien komen.

Morgen gaan we beginnen aan de “Great Ocean Road”.

Verslag 5

We zijn vanmorgen (dinsdag 4 februari) eerst naar Point Lonsdale gereden met z’n vuurtoren en lange pier waar we na een wandeling lekker via het strand naar de auto’s teruggelopen zijn.

Daarna begint de rit over de Great Ocean Road, een van de mooiste autoroutes ter wereld.

Onderweg stoppen we enkele keren om te genieten van de prachtige panorama’s en iets voorbij de plaats Lorne nemen we een afslag naar de Erskine Falls om deze, na een tosti maaltijd, te gaan verkennen.

Ook hier is de  omgeving weer erg mooi, al is de waterval op dit moment niet zo groot.

Na nog een stukje rijden langs de kust stoppen we bij Kennett River Holiday Park, een leuke kampplaats waar koala’s in de bomen zitten. Sommigen zijn zelfs wakker en klimmen langs de takken omhoog.

Ook vliegen er veel prachtige parkieten en kaketoes rond die vrij tam zijn en graag gevoerd willen worden.

Na de maaltijd maken we nog een wandeling langs de rivier en zien daar diverse kangoeroes zitten en een slang wegschieten in de struiken.

We hebben vandaag echt genoten en heel wat “wildlife” gezien !

Verslag 6

Gisteravond kwamen er opeens enkele vosjes langslopen, Marcel kon er nog net één met de telefoon vereeuwigen.

(Lekker met z’n vieren in de tent !)

Nadat we vanmorgen nog enkele koala’s en parkieten gespot hebben gaan we weer verder, maar al snel stoppen we weer om de Carisbrook Falls te bekijken, waarvoor we een vrij steil pad op moeten lopen.

Onze volgende stop is bij Apollo Bay waar we onze voorraden aanvullen en voor de jongens en Marieke een leuke hoed kopen die voldoende beschermd tegen de zon.

We rijden door het Great Otway National Park afwisselend langs de kust en dan weer door bossen vol varens. We nemen er een afslag om uit te komen bij Aire River West Campground, een leuke plek aan een riviertje midden in de natuur.

Dit keer hebben we alleen een toilet ter beschikking en regenwater, maar we hebben genoeg drinkwater bij ons en ook kunnen we ons douchen, al gaat dit een beetje primitiever dan op de camping. Ook nu spotten we weer koala’s, zelfs een moeder met jonkie, prachtig om te zien.

Voor het eerst maken we een kampvuur, iets wat de jongens heel interessant vinden.

Omdat het ’s avonds flink afkoelt zijn we blij dat we hier vuur mogen maken, vanwege de vele bosbranden is het namelijk op veel plekken verboden !

Verslag 7

De auto’s zijn vandaag niet van de plek af geweest, maar wij waren wél actief: we zijn naar zee gelopen, een twee kilometer lange wandeling door vrij mul zand.

Eenmaal daar was het de moeite zeker waard, de rivier komt er uit in zee en er zijn prachtige aparte zandsteenrotsen.

De jongens vonden het prachtig om door de duinen te lopen en om op de rotsen te klimmen.

Het is nog steeds vrij koel weer en de zon laat zich maar sporadisch zien, pas in de loop van de middag komt hij goed tevoorschijn en dan is het meteen lekker warm. Opa gaat nog even vissen en natuurlijk willen Stijn en Ruben dit dan ook !

Weer zien we diverse koala’s in de bomen zitten, sommige op slechts enkele meters afstand van onze kampplek en net voor bedtijd spotten we een moeder met jong op ooghoogte, een unieke ervaring.

Wanneer de jongens slapen maakt Wim weer een kampvuur waar we met z’n vieren nog enkele uren omheen zitten !

Verslag 8

We hebben deze reis al heel wat wildlife gezien en ook vanmorgen is het weer raak: Wim spot een vos, die zo druk is met een muis dat hij ons eerst helemaal niet in de gaten heeft.

De dag begon bewolkt maar nadat we een uurtje over de Great Ocean Road hebben gereden klaart het gelukkig op. We nemen een afslag vlakbij Princetown en komen uit bij een prachtige inlet met een schitterend strand erbij.

De jongens gaan het ondiepe rivierwater in en spelen voor het eerst met een surfboard, wat ze prachtig vinden.

We brengen hier enkele uren door en zijn de enigen aan het strand. De mannen lopen nog even door naar zee en Marcel trotseert zelfs de hoge golven.

Nadat we er geluncht hebben lopen we terug naar de auto’s om nog enkele mooie punten op de route te bekijken. Natuurlijk gaan we naar de beroemde “Twaalf Apostelen”, rotsen van kalkzandsteen die vlak voor het zandstrand uit zee opsteken. Het zijn trouwens geen twaalf,  maar slechts  acht rotsformaties !

Iets verderop bevinden zich “Loch Ard Gorge” en “Thunder Caves”, ook deze zijn prachtig om te zien.

Dan wordt het tijd om naar een kampplaats te gaan in Port Campbell, een simpele overnachtingsplek maar wel met douches en wasmachines, ook mogen we hier weer een kampvuur maken.

Wim sprokkelt wat hout bij elkaar en met wat we nog over hebben van de vorige trip, kunnen we weer een hele avond “warm zitten” !!

Verslag 9

Marieke had al een paar dagen last van haar oren dus is ze vanmorgen, samen met Marcel, naar het dichtbij gelegen Timboon gereden waar een soort dokterspost is. Het blijkt dat ze oorontsteking heeft en krijgt daar  medicijnen voor. (Ze werd eerst gecontroleerd op het Corona-virus, wat ze gelukkig niet heeft !) Wij zijn ondertussen met de jongens naar de baai van Port Campbell gegaan waar het gezellig druk is.

Het is zaterdag dus zijn er allerlei sportactiviteiten voor de jeugd zowel in zee als op het strand, leuk om te zien.

Tegen twaalven zijn Marcel en Marieke terug en rijden we het laatste stuk van de Great Ocean Road. We bekijken “the Arch”, de “London Bridge”, waar een stuk van ingestort is, en de prachtige “Grotto”.

Hier lopen we de trappen af naar beneden vanwaar de rotsformaties veel beter tot hun recht komen.

Dan wordt het tijd voor een boterham die we nuttigen bij een leuke speeltuin bij Peterborough, de plek waar in het verleden vele schepen vergaan zijn omdat ze tegen de scherpe kliffen aanvoeren.

Als laatste bekijken we Childers Cove, weer een prachtige beschutte baai met schitterende rotsen, waar we de enigen zijn die er rondlopen.

In Warnambool gaan we naar een camping (Discovery Parks) waar de jongens een tijd doorbrengen in het zwembad.

Wim en ik genieten van het zonnetje dat eindelijk volop schijnt !

Verslag 10

In Warnambool bevindt zich “Flagstaff Hill Maritime Village”, een openluchtmuseum met als thema de eerste migranten die na drie maanden op zee hier, rond 1850, aankwamen.

Op de heuvel met uitzicht op zee is toen een vlaggenmast neergezet, die er nu nog steeds staat. We bekijken hier de werf, de smederij, de school en enkele winkeltjes, er is zelfs een vuurtoren waar je in kunt klimmen

Bij de “Shipwreck Coast”, een honderd twintig kilometer lange kustlijn, zijn in het verleden honderd en zeventig schepen vergaan, die op weg waren naar Melbourne en de oostkust, ook hierover is veel informatie te vinden in het museum. Nadat we hier drie uur rondgewandeld hebben verlaten we de zuidkust om het binnenland in te trekken, richting the Grampians. We stoppen in de plaats Macarthur waar we bij een “recreaction reserve” gaan staan, dit is een plek beschikbaar gesteld door de gemeente om te overnachten. We hebben een gigantische plaats, er is een speeltuin, er zijn toiletten en douches en het is vijf keer goedkoper dan het kleine plekje wat we gister hadden op een “echte” camping !

Verslag 11

Vandaag hebben we diverse grotten bekeken, we zijn begonnen bij Mount Eccles N.P. (Budj Bim N.P.) en daar zien we voor het eerst wat de bosbranden hebben aangericht. Tot voor enkele weken terug hebben hier flinke branden gewoed en het park is dan ook gesloten. Gister kregen we echter van zowel een politieagent als de caretaker te horen dat we rustig konden gaan kijken dus zijn we heel brutaal langs de borden “road closed” gereden.

We wandelen een stuk door vulkanisch landschap met om ons heen verkoolde bomen en komen uit bij de lava tube cave waar zelfs de treden die naar beneden leiden half verbrand zijn.

Ook zien we de resten van een kangoeroe liggen die helaas niet op tijd weg kon komen.

We verlaten het park weer en gaan verder naar Tumuli Lava blisters, waar vulkanisch gesteente omhoog gedrukt is en zo vreemd gevormde bergen heeft gecreëerd.

Ook de Byaduk Caves, behorend bij Mount Napier State Park zijn gevormd door vloeibare lava en zijn nu grote open grotten. De grootste is twintig bij achttien meter en tien meter diep. Jaren terug zijn Wim en ik hier ook geweest en zijn toen afgedaald in zo’n grot, nu staan er hekken omheen en is dit niet meer mogelijk.

De jongens hadden al zaklampen meegenomen, maar deze hadden ze helaas niet nodig.

Marcel doet trouwens niet onder voor z’n broer Dennis: gisteravond zag hij een koala in de boom en hier spot hij enkele kangoeroes.

Nadat we in de schaduw gepicknickt hebben rijden we naar Hamilton waar we voor vijf dagen levensmiddelen inslaan, omdat we naar the Grampians gaan, een natuurgebied waar weinig voorzieningen zijn. Ook gaan er twee zakken hout in de camper (die nog wel “even” gekloofd moeten worden !), dus deze zit nu aardig volgepakt !!

We eindigen vandaag bij een caravanpark in Dunkeld, een verrassend leuke plek.

Vanwege het warme weer gaat Marieke met Stijn en Ruben zwemmen in het plaatselijke openluchtbad en na het eten zitten we met z’n allen gezellig bij het kampvuur van de camping waar de jongens marshmallows opwarmen.

De rest van de avond brengen we  hier met z’n vieren door !

Verslag 12

(De possum die eerst in de holle boom zat kwam later tevoorschijn !)

We hebben vandaag een relaxte dag gehad: nadat we eerst nog een leuke wandeling maken vanaf de kampplaats naar een meertje, rijden we slechts veertig kilometer naar de zuidkant van de Grampians, waar we begin van de middag aankomen.

We zijn de enigen op Jimmy Creek campground en we parkeren onze auto’s op een mooie ruime plek met picknicktafel en vuurbak.

We verkennen de omgeving en Marcel maakt een heel speciale schommel voor de jongens waar ze de grootste lol mee hebben.

Tegen de avond komen de dieren tevoorschijn, eerst een wallabie die totaal niet schuw is, en even later zien we vijf kangoeroes rond hippen.

Natuurlijk vliegen er tientallen kaketoes rond en ook horen we in de verte de kookaburra’s.

Wim verzorgt een heerlijke barbecue en daarna gebruiken we de vuurbak.

Gelukkig is er hier een aparte open douchecabine waar je zelf warm water in de emmer moet doen, want de jongens zien er niet al te schoon meer uit na een hele dag spelen.

En weer sluiten we de avond af bij de warmte van het kampvuur !

Verslag 13

Het mooie weer liet ons aan het begin van de dag in de steek, gisteravond bij het kampvuur begon het al te miezeren en vanmorgen was alles grijs en nat. Helaas had één van de jongens een ongelukje en zaten we ook nog met een natte slaapzak.

We hebben de tent en de luifel kletsnat ingepakt en zijn eerst naar Halls Gap gegaan, het enige plaatsje in de Grampians, waar we bij een camping brutaal een droger gebruikt hebben.

(Een brutale kaketoe die eten uit de prullenbak haalt !)

Inmiddels is het helemaal opgeklaard en kan de korte broek weer aan. We rijden terug naar Silverband Falls waar we een korte wandeling  maken.

Na de lunch gaan we naar Wonderland carpark en hiervandaan maken we een heel lange, maar prachtige wandeling naar de “grand canyon”, de “silent street” en “de Pinnacle”.

Alles bij elkaar hebben we ruim zes kilometer afgelegd, een hele prestatie van de jongens. Nadat we ook nog even de douches van de camping gebruikt hebben rijden we door naar Smiths Mill campground, weer een mooie kampplek midden in de natuur, waar we pas na zessen aankomen.

(Stijn en Ruben zijn inmiddels in de auto in slaap gevallen.)

Bij aankomst zien we al diverse kangoeroes en even laten spotten we vier emoes, die heel dichtbij komen.

We zitten pas laat aan tafel, maar wél lekker buiten met ruim twintig graden en natuurlijk gaat ’s avonds het kampvuur weer aan !

Verslag 14

(Ruben helpt mee om de camper schoon te maken !)

Vlakbij onze overnachtingsplek bevinden zich de MacKenzie Falls, het meest bezochte punt van de Grampians.

De wandeling ernaartoe is niet lang maar je moet wel twee honderd zestig treden af, dus vooral de terugweg helemaal omhoog is best zwaar, zeker wanneer het ruim dertig graden is, zoals vandaag.

We doen het rustig aan en gaan er ook even pootje baden, al moet je erg uitkijken met de gladde stenen.

Om op de volgende kampplaats te komen rijden we weer via Halls Gap en hier stoppen we voor de lunch.

Tegen drieën komen we via een gravelroad (met het nodige stof erbij) aan bij Plantation campground waar we  een ruime plek onder de bomen vinden.

De jongens zien een mooie klimboom en pappa zorgt weer voor een schommel.

Natuurlijk lopen hier weer wallabies rond die heel dichtbij komen en duidelijk mensen gewend zijn. De jongens zijn al goed geworden in het spotten van “kangoei”, zoals zij ze noemen !

Het blijft lang warm vanavond, de temperatuur komt niet onder de twintig graden, we hebben nu echt geen vest of lange broek nodig !!

Verslag 15

Het was gisteravond te warm voor een kampvuur, wel konden we genieten van een prachtige heldere hemel met miljoenen sterren.

Vanmorgen hipten de kangoeroes weer vrolijk rond en ook hebben we de eerste kookaburra’s gespot, tot nu toe lieten ze zich alleen maar horen.

We rijden maar zo’n vijfentwintig kilometer naar onze volgende kampplek (Grampians Edge Caravan Park), deze ligt tegen het Nationale Park aan maar heeft meer voorzieningen, onder andere een zwembad, wat heel welkom is met dit warme weer.

We brengen er allemaal geruime tijd door, Stijn en Ruben oefenen er met autootjes opduiken, wat prima gaat !

Na de middag begint het te betrekken en even later komt de regen met bakken uit de hemel, waarbij ook hevig onweer zit.

Weer maken we gebruik van de faciliteiten van de camping: er is een leuke overdekte ruimte met ondermeer een pooltafel, televisie en keuken.

We doen hier spelletjes en zien de bliksem van heel dichtbij. Later horen we dat er drie nieuwe branden zijn ontstaan door het onweer, ondanks de vele regen.

De jongens vinden de plassen die zijn ontstaan erg interessant en een uurtje later zijn ze nog nauwelijks herkenbaar, ze zitten helemaal onder de modder, maar daar zijn douches voor.

Pappa neemt ze één voor één mee, waarna ze weer helemaal schoon hun slaapzak ingaan.

Inmiddels is het weer helemaal opgeklaard en kunnen we  met z’n vieren gewoon in hemdje en korte broek de hele avond buiten zitten !!

Verslag 16

Terwijl wij na het ontbijt de camper en tent opruimen vermaken de jongens zich ondertussen prima in het zwembad.

We rijden nog een keer terug naar de Grampians om “Gulgurn Manja Rock” te bekijken, een Aboriginalsite met oude rotstekeningen.

We zien enkele afdrukken van kinderhandjes op de rotsen en Marcel en Marieke reageren al net zo als wij: dit kunnen Ruben en Stijn ook wel maken.

De wandeling ernaartoe is echt prachtig en bij de rots klimmen we nog een stukje verder naar een soort grot, heel spannend voor de jongens.

Dan verlaten we het park en gaan via Horsham in westelijke richting naar Lake Charlegrark Caravan Park in Minimay.

Hier aangekomen blijkt de kampplaats propvol te zitten, er is een country festival aan de gang, dus rijden we nog een stukje verder en komen uit bij Lake Bringalbert, een gratis kampplek zonder faciliteiten aan een meertje, waar we het rijk alleen hebben.

We maken weer een kampvuur waar marshmallows boven verwarmd worden en genieten van het uitzicht over het water !

Verslag 17

We hebben vanmorgen rustig aan gedaan op ons mooie plekje een eerst tosti’s gemaakt in het kampvuur.

Wanneer we daarna een eindje op weg zijn richting kust komen we in de staat South Australia, hier moeten we de klok een half uur terug zetten (het tijdsverschil met Holland is nu nog negen en een half uur) en ook mogen we geen fruit, planten en zaden mee de grens over nemen. We stoppen dus op tijd en eten alle kiwi’s en appels op die we nog over hebben en gooien bij de quarantaine bak alle afval weg.

Vervolgens zijn we naar Naracoorte gereden en nadat we er onze voorraden weer aangevuld hebben bij een Woolworths gaan we door naar Naracoorte Caves Nat.Park (en tevens World Heritage Site !). waar we een druipsteengrot willen bekijken. We zijn mooi op tijd voor de toer van half twee, maar helaas is er nog maar ruimte voor één persoon in de groep en het duurt te lang voor de volgende rondleiding begint. Als alternatief gaan we eerst naar Wonambi Fossil Centre waar allerlei opgezette dieren, skeletten en leuke dingen voor de kinderen te zien zijn, waarna we een “self guided tour” door een grot maken (Stick Tomato cave). De jongens vinden het allemaal heel interessant en vermaken zich prima.

Daarna volgt een tocht van ruim honderd kilometer naar de kust waar we tegen vieren aankomen bij SeaVu caravanpark in Robe. Helaas is er geen “zeezicht” plaats vrij voor ons, maar vinden we een plek vlakbij de wasmachines en de speeltuin.

Ook loop je zo vanaf de camping naar een mooi beschut strand. Jammer genoeg is het vrij fris (om acht uur is het nog maar twaalf graden) dus geen zwemweer.

Hopelijk wordt het morgen iets warmer !

Verslag 18

We zijn vandaag (maandag 17 februari) op de camping blijven staan. Er worden nog diverse wasmachines gedraaid en ook zijn de camper en auto van buiten en binnen schoongemaakt.

Natuurlijk hebben we ook leuke dingen gedaan: vanmorgen hebben we een wandeling bij eb over het strand gemaakt waar van alles te ontdekken viel, Marcel heeft zelfs een inktvis gespot.

Na de middag hebben we met z’n allen uren aan zee doorgebracht, bij de kampplaats hoort een prachtige beschutte baai met een fijn zand, ideaal voor gezinnen.

Het was niet echt heet vandaag maar je merkt dat de zon flink veel kracht heeft, we zijn allemaal aardig verkleurd.

Net nadat de zon rond achten onder is gegaan begint het te regenen en te onweren zodat we ons weer moeten terugtrekken onder de luifel !

Verslag 19

Bij de plaats Robe liggen prachtige zandstranden om met een 4×4 auto over te rijden dus natuurlijk gaan wij dit ook doen.

Nadat we onze gasfles hebben laten vullen bij een tankstation rijden we het strand op, voor Marcel een heel nieuwe ervaring.

Kilometers lang rijdt hij voorop over het vrij harde zand, maar wanneer hij de afslag wil nemen naar de “gewone” weg komt hij vast te zitten !

Gelukkig is het probleem vrij snel opgelost met hulp, en de ervaring met zand rijden, van Wim.

We gaan verder in noordwaartse richting en stoppen even later bij een droog zoutmeer waar Marieke graag “springend” vereeuwigd wil worden.

Ook maken we nog een stop bij “the Granites”, hier liggen enkele granieten stenen in zee, maar echt bijzonder is dit niet.

Wel is het vrij koud en staat er vandaag een stormachtige wind, dus zijn we al vrij snel weer terug in de auto. We rijden nog een stukje door en komen in Coorong N.P. waar zandduinen en zoutmeren elkaar afwisselen.

Bij 28 mile crossing vinden we een kampplaats redelijk uit de wind al bouwen we wel extra zeilen op om comfortabel te kunnen huizen.

Na de lunch (weer heerlijke tosti’s) lopen we de duinen in en hebben op het hoogste punt een 360 graden panorama met de wilde zee, duinen en droge zoutmeren als uitzicht.

Tegen de avond kunnen de lange broeken en vesten weer aan, maar we zitten droog en beschut, vanavond geen kampvuur maar tijd voor een spelletje !!

Verslag 20

We bevinden ons nog steeds in het Coorong National Park, een reeks prachtige lagunen die door een smalle, honderd vijfenveertig kilometer lange duinstrook van de oceaan wordt gescheiden.

We waren vanmorgen nog maar net op weg toen we enkele kangoeroes voorbij zagen hoppen, even later gevolgd door twee herten en een emoe.

Nadat we zo’n zeventig kilometer noordelijk afgelegd hebben komen we uit bij het Pink Lake, een droog zoutmeer wat licht roze gekleurd is.

Er vlakbij bevindt zich Parnka Point waar we een groep pelikanen spotten.

We zetten onze auto’s neer op de “pelican” campground vanwaar we een mooi uitzicht hebben op een lagune.

Het waait nog steeds vrij hard waardoor het fris is, maar uit de wind in de zon is het prima toeven. Na een wandeling langs het water maken we er verder een luie middag van, met een spelletje en een mooi boek.

De jongens vermaken zich prima aan het water en met de auto’s, er is verder niemand om ons heen dus ruimte genoeg.

Tegen achten zien we de zon ondergaan, waarna de lange broeken weer aan moeten, helaas mogen we hier geen kampvuur maken !

Verslag 21

We hadden gisteravond weer een prachtige sterrenhemel, wat wel inhield dat het snel afkoelde naar tien graden, brrr !!

(Deze spin zag Marieke vanmorgen bij de toilet, ze was dan ook snel klaar !)

Weer gaan we een stuk door de Coorong en zien er honderden pelikanen, een prachtig gezicht.

Via Meningie rijden we naar Narrung waar we op een gratis kampplek gaan staan vlakbij de pont en pal aan het Lake Alexandrina.

Er is een lange pier vanwaar gevist kan worden, we staan uit de wind, op gras én mogen een kampvuur maken, een ideale plek.

In de loop van de middag komen er steeds meer kampeerders bij, maar die parkeren allemaal een eind van ons vandaan, zonder mooi uitzicht. Na het eten mogen de jongens weer marshmallows roosteren en wanneer ze later op bed liggen scharen wij ons met z’n vieren rond het warme vuur  !

Verslag 22

Zo’n vijf kilometer verwijderd van onze overnachtingsplek bevindt zich een stukje Aboriginal Land, met het plaatsje Raukkan, waar we vanmorgen als eerste even zijn wezen kijken. Het doet niet onder voor een “gewoon” Australisch plaatsje, wél zagen we enkele prachtige schilderingen op een huis.

We gaan met de kleine pont, die we gisteren al zagen, het Alexandrina meer over richting Wellington waar we met een grotere pont de Murray River oversteken.

Met deze tweede pont kunnen we toevallig niet met beide auto’s tegelijk mee zodat Marieke en de jongens nog een extra keer heen en weer overvaren.

Dan volgt een lange route langs het meer richting Goolwa, maar bij het plaatsje Milang stoppen we bij een stationnetje om enkele oude treinwagons te bekijken.

Tegen half twee komen aan bij de historische werf van Goolwa waar de oude raderstoomboot Oscar W  ligt.

We duiken een restaurantje in om een “hamburger with a lot” te eten, een broodje hamburger van wel vijftien centimeter hoog met van alles ertussen, iets nieuws voor Marcel en Marieke.

Nadat we in het dorpje boodschappen hebben gedaan gaan we richting “Crabtree Farm”, een alternatieve camping die ik via Wikicamps had gevonden. Het blijkt echter een naturistenkampplaats te zijn, voor ons iets te alternatief. Gelukkig is er twee kilometer verderop een erg leuke camping (Goolwa camping tourist park) met een speeltuin, springkussen en zwembad.

Ook krijgen we bij de receptie te horen dat we ’s avonds welkom zijn bij de barbecue, die eens per maand door de kampbeheerders en kerkgemeenschap georganiseerd wordt. Het blijkt een heel gezellige bijeenkomst te zijn met allerlei salades, worstjes, pizza’s en hamburgers, zelfs aan een heerlijk dessert is nog gedacht.

We hadden onze eigen drankjes meegenomen en onder genot van accordeon- en vioolmuziek brengen we er enkele uren door.

Het is al donker voor we terugkeren naar onze slaapplaats en de jongens liggen er dan ook laat in vannacht, maar het was een heel leuke, afwisselende dag !!

Verslag 23

We hebben vandaag, zaterdag 22 februari, echt toeristisch gedaan: eerst zijn we met de “cockle train” (de oudste treinbaan van Australië, die in 1887 werd gebouwd als verbinding tussen de Murray River en Victor Harbor ) van Goolwa naar Victor Harbor gereden, onderweg regelmatig de zee ziend.

Daar aangekomen zijn we met de oude paardentram, die al vanaf de negentiende eeuw heen en weer rijdt, naar Granite Island gegaan.

Op het eiland bevinden zich allerlei kunstobjecten die we tijdens een wandeling bekeken hebben.

Tegen tweeën zijn we terug bij onze auto’s en rijden dan naar Port Elliot waar we inchecken bij een Big4 Holiday Park, deze camping ligt vlakbij een prachtig zandstrand en ook hebben ze hier weer alle faciliteiten zoals douches, een speeltuin en vooral belangrijk … wasmachines ! Binnen een uur hebben we diverse waslijnen vol hangen en met ruim twintig graden en een flinke wind droogt het prima !

Morgen blijven we hier ook staan, de weersvoorspellingen zijn prima dus hopelijk wordt het een stranddag !!

Verslag 24

We hebben het grootste deel van de dag doorgebracht op het strand en natuurlijk in zee.

De jongens vermaken zich prima in het zand maar ook met de surf-boarden. Het is nog het leukst bij pappa op de rug en dan met een hoge golf mee !

Ook Marieke waagt zich in het vrij koele zeewater en zelfs opa laat zich, samen met z’n zoon, op een surfboard met de golven meedrijven

We hebben de parasols vandaag wel nodig en natuurlijk wordt er regelmatig “gesmeerd”. Sinds lange tijd komt de wind niet uit het koude zuiden, maar hebben we een oostenwind, die veel minder fris is.

Ook in Holland is het vreemd weer: we vernemen via internet dat het nu al drie weken op rij in het weekend stormachtig is en zelfs de meeste carnavalsoptochten zijn afgelast, wel ligt de temperatuur met ruim twaalf graden veel te hoog. We nemen het hier maar zoals het komt, de ene dag is beter dan de andere, ……. maar genieten doen we zeker !!

Verslag 25

We moesten vanmorgen eerst wat praktische dingen regelen: de slang van de gastank lekte dus daar hebben we een nieuwe voor aangeschaft, en de rits van de afdekhoes die over de daktent  gaat wil de ene keer wel en de andere keer niet goed dicht. We hoopten daar een nieuwe voor te kunnen kopen, maar dat is niet gelukt. Als alternatief zijn er enkele spanbanden gekocht die alles bij elkaar moeten houden. Ook heeft Marcel een plaat gevonden om een slecht stukje camper te vernieuwen. Al met al was de morgen al bijna voorbij voor we naar het “Whale Centre” in Victor Harbor gingen. Hier waren veel interessante wetenswaardigheden te bekijken en ook voor kinderen was er van alles te doen.

Nadat we bij de baai van Victor Harbor, waar in vroeger tijden de walvissen gevangen werden, geluncht hebben doen we uitgebreid boodschappen. Morgen vertrekken we naar Kangaroo Island en daar zijn slechts enkele kleinere winkels.

Nadat we nog zo’n zestig kilometer hebben afgelegd komen we tegen vijven aan bij Trig campground in Deep Creek N.P..

Al vrij snel spotten we er de eerste kangoeroe, deze is duidelijk mensen gewend en komt aardig dichtbij.

Wanneer we later, tijdens een wandeling, een hele groep kangoeroes zien, is de “brutale” ondertussen ons afval aan het opeten !

Na enkele dagen op een camping te hebben gestaan is het heerlijk weer midden in de natuur te vertoeven !!

Verslag 26

Nadat Wim en Marcel vanmorgen een systeem hebben verzonnen en de spanbanden goed over de hoes van de daktent bevestigd hebben, gaan we op weg naar Cape Jervis voor de overtocht naar Kangaroo Island.

(Ook de camper ziet er nu beter uit)

 

We hebben niet van te voren gereserveerd (we zijn al twee keer eerder op het eiland geweest zonder reservering !), maar wanneer we tegen half twaalf bij de haven aankomen blijkt het goed druk te zijn.

Vanwege de branden (begin januari is er een grote brand ontstaan door een bliksemschicht, waarna het weken lang gebrand heeft op het eiland en grote delen verwoest zijn !) is de boottocht een stuk voordeliger geworden om toeristen te trekken en dit blijkt te werken. Ook wordt er allerlei materiaal overgevaren en we zien zelfs een grote groep militairen.

In eerste instantie kunnen we niet eens over vandaag, maar een erg vriendelijke dame aan de receptie doet alle moeite voor ons en dat werkt: Wim en ik kunnen mee met de boot van één uur en de rest van de familie moet wachten op de pont van drie uur. Wij zijn al aan boord wanneer Marcel ineens de ferry oprijdt, het is de dame toch gelukt om ons allemaal tegelijk over te laten varen !

Na drie kwartier komen we aan bij Penneshaw aan de oostkant van Kangaroo Island en rijden dan nog zo’n twintig kilometer door naar Antichamber Bay South behorend bij Lashmar Conservation Park, waar we een leuke plek aan een riviertje vinden.

Wim gaat hier vissen en natuurlijk willen Stijn en Ruben dit ook ! Regelmatig zit er een visje aan de haak en de jongens mogen deze dan om de buurt binnen halen.

Ook heeft Marcel de schommel weer opgehangen en een dubbele lijn gespannen waarover gelopen kan worden.

Iedereen vermaakt zich hier prima en morgen blijven we dan ook gewoon nog een dagje staan !

Verslag 27

We hebben er vandaag een relaxte dag van gemaakt. Het is iets minder warm als gisteren, maar gelukkig wel droog. Wim vangt weer heel wat visjes en de jongens willen deze terugzetten in het water, maar toch vinden ze het maar eng om zo’n diertje vast te pakken !

We maken een leuke wandeling door de duinen naar zee, waar Marcel, Stijn en Ruben met de benen het water ingaan.

Wim wordt weer even bijna kaal geschoren en ook doen we heel “primitief” en wassen onze haren en voeten met water uit de rivier, voor Marieke een heel nieuwe ervaring !

Natuurlijk moet er ook weer in bomen geklommen worden en zijn de schommel en touwen even favoriet.

Leven in en met de natuur is gewoon heel leuk !

Verslag 28

Vanmorgen hebben we ons mooie plekje weer verlaten en gaan het eiland een stukje verder verkennen. We bevinden ons aan de oostkant waar geen brand gewoed heeft, maar wel horen we vandaag van de ranger bij Cape Willoughby Lighthouse hoe erg de verwoestingen zijn: zesennegentig procent van Flinders Chase N.P. en de Wilderness Area in het westen is verbrand, tweeënvijftig duizend schapen en vijfentwintig duizend koala’s hebben de brand niet overleefd, al was het laatste niet zo erg, volgens de ranger, omdat er veel te veel (vijfenvijftig duizend) koala’s op het eiland waren !

Cape Willoughby Lighthouse, de oudste vuurtoren van Zuid Australië (1852) bevindt zich in het uiterste oosten en Marcel en ik zijn vanmorgen (samen met de ranger) omhoog geklommen in de toren. De jongens mochten helaas niet mee omdat ze nog geen vier jaar zijn (4 maart zijn ze jarig !!), dus Wim en Marieke zijn met hen beneden gebleven. Helaas was het bewolkt weer, maar het uitzicht van bovenaf was erg mooi.

Vervolgens zijn we via onverharde wegen naar Brown Beach Campground gereden, een, niet zo bijzondere, kampplaats vlakbij zee.

Natuurlijk maken we met z’n allen een wandeling over het strand, de kust is heel grillig met scherpe rotsen en ook zijn er ontelbaar vele kwallen in zee en op het zand, dus zwemmen is echt geen optie.

Marcel bouwt met touw weer een heel parcours waar de jongens in kunnen klimmen, wat ze prachtig vinden, het zijn echte “apen”.

Gisteravond hadden we een heldere hemel waardoor het afkoelde naar tien graden, nu is het bewolkt en blijft het zo’n vijftien graden,  wel missen we het warme kampvuur, maar helaas is het nu op Kangaroo Island verboden om vuur te maken, wat heel logisch is !!

Verslag 29

Toen we vanmorgen wakker werden tikte de regen op het dak, gelukkig was dit niet van lange duur en konden we gewoon buiten ontbijten.

Nadat we eerst naar het kleine plaatsje Sapphiretown, met zo’n tien woningen, zijn gereden, gaan we naar Prospect Hill, een prachtig uitkijkpunt waarvoor je wel vier honderd en drie treden op moet (Marcel heeft ze geteld !). Lange tijd was deze lookout gesloten, maar sinds september vorig jaar is er een geheel nieuwe trap aangelegd.

Hiervandaan zien we in de verte Pennington Bay liggen, waar we even later met de auto’s heenrijden. Het is een prachtige baai met een mooi zandstrand en heel hoge rollende golven, waar we twee keer over door verrast worden wanneer we over het strand lopen: iedereen is tot z’n kruis nat door het onverwachte hoge water.

Nadat we in de plaats American River  bij de Oyster Farm Shop heerlijke oesters gekocht hebben en geluncht hebben bij een speeltuin, rijden we naar Red Banks waar heel aparte rotsen te zien zijn.

Bij de haven van Kingscote zien we, behalve weer enkele pelikanen, drie zeeleeuwen onder een houten pier zitten en nadat we er enkele boodschappen hebben gedaan rijden we naar onze volgende overnachtingsplek: Discovery Lagoon, een kleine kampsite midden in de bush waar we meteen bij aankomst al een echidna (soort egel) spotten.

Er is een klein speeltuintje, één wasmachine en prima sanitaire voorzieningen, echt een alternatieve kampplaats midden in de natuur !

Verslag 30

(Ruben en Stijn mogen een rondje rijden met opa in de camper !)

Nadat we vanmorgen even bij Emu Bay zijn wezen kijken, rijden we terug naar Kingscote om weer de nodige levensmiddelen te halen. Ìets voor de plaats stoppen we bij een zoutmeer, waar Marcel op het laatst  wegzakt in de vieze modder !

Na de boodschappen verblijven we nog een tijdje in een souvenirshop waar enkele T-shirts en cadeautjes gekocht worden. Net boven Kingscote, de grootste plaats van het eiland, bevindt zich “Bay of Shoals” een prachtige baai met ondiep water. Bij de gelijknamige winery doen we een wijnproeverij’tje van zes “bodempjes” druivennat, waarna we in de wijngaard lunchen met uitzicht op de baai.

Vervolgens rijden we naar Stokey Bay, onderweg nog een stop makend bij Georges Castle, een heel apart “kasteel”, volgens ons gefabriceerd door iemand die nooit echt volwassen geworden is.

Ook zien we tijdens de rit voor het eerst een strook land dat verwoest is door de brand.

Stokes Bay is bekend vanwege zijn “Hidden Beach”: je moet langs en tussen allemaal apart gevormde rotsblokken lopen om op een prachtig beschut strand uit te komen.

Het is vandaag prachtig weer dus ideaal om het water in te gaan, het is dan ook vrij druk op het strand (voor Australische begrippen !).

We verblijven er enkele uurtjes waarna we ons terugtrekken op de bijbehorende kampsite, een simpele plek met alleen een toilet en voor het eerst deze trip wordt onze buitendouche gebruikt om het zeewater af te spoelen. (Om privacy redenen HELAAS geen foto’s !)

Er hippen diverse kangoeroes en wallabies rond over de kampplaats en ook zien we, sinds lange tijd, weer een koala !

Verslag 31

Nadat we vanmorgen nog een keer naar de “Hidden Beach” zijn geweest verlaten we Stokes Bay en gaan verder in westelijke richting naar Snelling Beach, weer een prachtig zandstrand waar we met de auto’s oprijden.

We verblijven er enkele uren: de jongens gaan natuurlijk de zee in en Wim pakt z’n vishengel. Hij krijgt alleen geen vis aan de haak, maar een grote krab, die met z’n scherpe poot vast komt te zitten.

Nadat Wim hem bevrijd heeft wordt hij even later alsnog opgepeuzeld door enkele grote zeemeeuwen !

(Weer wordt de buitendouche gebruikt, zoals nu wel  te zien is !)

Na nog een laatste blik, vanaf hoogte, op het strand rijden we richting Western River Cove, onderweg zien we veel verbrande bomen en struiken, waarvan bij sommige de nieuwe blaadjes alweer aangroeien.

Aangekomen bij Western River Cove lopen we naar zee waar weer heel aparte rotsen te zien zijn.

Inmiddels is het weer wat minder geworden en besluiten we nog een stuk van het eiland te verkennen, Kangaroo Island is honderd vijfenvijftig kilometer lang en vijfenvijftig kilometer breed. We gaan de kant op van Flinders Chase N.P., waarvan we weten dat het grotendeels verwoest is, en rijden lange tijd door totaal verbrand gebied, waar je de brandlucht nog goed kunt ruiken.

(Deze plant is door de hitte opengebarsten, waardoor nieuwe zaadjes op de aarde vallen, die vervolgens na de brand weer gaan groeien !)

Bij de ingang van het park staan borden dat alles gesloten is, we kunnen dus niet naar: Remarkable Rocks, Admirals Arch en ook de druipsteengrotten bij Kelly Hill Caves zijn niet toegankelijk, het kan nog wel tot het eind van het jaar duren voor alles weer geopend is !

Ondertussen bevinden we ons aan de zuidkant van het eiland en gaan in oostelijke richting naar Vivonne Bay, waar we op de gelijknamige kampplaats gaan staan. Voor we alles opbouwen gaan we eerst “fish en chips” eten bij de “General Store”, de enige winkel in de plaats die gelijktijdig restaurant, slijterij, postkantoor en supermarkt is.

Vanwege het regenachtige weer bouwen we het grote zeil op, zodat we allemaal droog kunnen zitten. Al snel zien we hier weer “wildlife”, een wallabie en een koala.

De kampsite heeft een speeltuintje, douches, een overdekte picknickplek en ligt vlakbij zee, waarschijnlijk blijven we hier morgen ook staan !!

Verslag 32

Vandaag is Marcel jarig (alweer 37 !!), meestal zijn wij tijdens zijn verjaardag in Australië, dus het is heel leuk om het dit keer samen te kunnen vieren, we doen het met slingers, ballonnen en taart !

Tegen half tien wordt hij al gebeld met felicitaties door z’n broer Dennis, voor wie het al bijna bedtijd is in Holland ! Helaas is het niet zo warm en blijft het kwik hangen op zeventien graden met een harde wind erbij, we zijn dan ook blij met de grote luifel en de afgeschermde hoek, zodat we beschut kunnen zitten. Tegen de middag klaart het wat op en lopen we naar het strand, het is heel vreemd om te zien dat de brand net tot aan de kampplaats is gekomen !

Na de lunch met heerlijke tosti’s wordt het tijd om te proosten, twee dagen terug hadden we bij de wijnproeverij al twee flessen mousserende wijn meegenomen en deze worden nu ontkurkt.

(Marcel spot de eerste “goanna”! )

Ook het bereiden van de avondmaaltijd wordt voor Marcel een nieuwe ervaring: net als de Aussies bakken we ons vlees op de “barbie”, een heerlijke T-bonesteak, maïskolven, uien en een gebakken ei, een echt verjaardagsmaal !

Al met al was het een heel leuke en gezellige verjaardag !

Verslag 33

Als eerste zijn we vanmorgen naar Point Ellen gereden, een landtong vlakbij Vivonne Bay, waar het nu erg winderig is, zelfs hier zien we verbrande struiken.

We gaan door naar “Little Sahara”, gigantische zandduinen waar je met een quad doorheen kunt crossen of met een sleetje naar beneden kan glijden. Wij lopen, soms op handen en voeten, omhoog om vervolgens naar beneden te rennen, al vindt Marcel het leuker om zich, samen met de jongens, van de duinen af te laten rollen. Natuurlijk zitten ze daarna helemaal onder het zand !

Vervolgens rijden we naar Seal Bay Conservation Park, waar je Australische zeehonden kunt zien, die uitrusten op het strand of in de duinen, nadat ze drie dagen in zee naar voedsel hebben gezocht.

We zien een moeder die haar jong aan het zogen is en jonge zeehondjes die spelen in de golven.

Helaas is het ook nu weer erg winderig en fris, maar gelukkig wel droog. We rijden weer naar de noordoost kant van het eiland en nadat we nog enkele boodschappen hebben gedaan in Kingscote gaan we weer naar Discovery Lagoon, waar we enkele dagen terug ook hebben overnacht.

We zetten de camper uit de wind en bouwen de grote tent weer op, we blijven hier namelijk twee nachten staan, want morgen wordt de tweeling vier jaar, dus daar willen we weer een leuke dag van maken zonder te hoeven reizen !

Verslag 34

Stijn en Ruben zijn vandaag, 4 maart, alweer vier jaar geworden, de tijd vliegt ! Weer hangen er slingers en ballonnen en natuurlijk hoort er taart bij een verjaardag.

Gedurende de dag krijgen ze regelmatig een cadeautje en ook pannenkoeken en snoepjes horen bij een kinderfeest.

De dag begon regenachtig maar al snel brak de zon door en werd het zelfs warm. We hebben ons allemaal prima vermaakt op de kampplaats en tussendoor ook nog een paar wasmachines gevuld, alles was heel snel weer droog in de wind.

Tegen de avond gaan we naar de kampkeuken waar Marcel macaroni kookt en na nog een laatste cadeautje is het douchen en naar bed, einde van een leuke verjaardag !

Verslag 35

Het is vandaag de laatste dag op Kangaroo Island en we rijden zo’n zestig kilometer om uit te komen bij Penneshaw, waar een kampplaats is vlakbij de haven (Kangaroo Island Shores Caravanpark).

Hiervandaan kunnen we de veerboot zien aankomen en omdat we morgen om half twaalf overvaren naar Cape Jervis kunnen we dus gewoon tot elf uur op de camping blijven staan. Op het eiland leven zo’n zevenenveertig honderd vaste bewoners, ongeveer net zo veel als in Dodewaard en behalve in Kingscote is er alleen in Penneshaw een supermarkt, al is deze niet erg groot. We doen er voor enkele dagen boodschappen want ook op het vasteland van Australië komen we de eerste dagen niet in de buurt van winkels.

Bij de kampplaats is een verrassend leuk wandelpad aangelegd: Kangaroo Island Sculpture Trail en na deze rondgelopen te hebben komen we uit bij zee, waar de jongens, ondanks het koele weer, toch nog even het water in willen !

Na een gezellige “happy hour” bij de camper, is het vandaag weer Wim die de maaltijd bereid. (Vader en zoon wisselen elkaar af met koken, iets wat Marieke en ik wel prima vinden !!) Zoals bijna elke avond, eindigen we de dag met een leuk spel, we zijn nu eenmaal allemaal gek op gezelschapsspelletjes !

Verslag 36

We waren vanmorgen ruim op tijd bij de veerpont en het was heel interessant om te zien hoe de boot steeds voller werd. Spiegels van auto’s moesten worden ingeklapt en de bestuurders konden nog maar nauwelijks uit hun wagen komen, want er gingen twee “oversized” vrachtwagens mee, dus alle ruimte moest goed benut worden. Na ruim een half uur laden stond de boot eindelijk helemaal vol.

Het was miezerig weer tijdens de overtocht en ook bij aankomst op het vasteland ziet het er niet veelbelovend uit. We hoeven maar twintig kilometer te rijden naar onze volgende overnachtingsplek: Rapid Bay, dus onze verwachtingen over de plaats zijn niet hooggespannen. Tijdens de laatste kilometers dalen we flink af en komen uit bij een grote baai, afgeschermd door een hoge berg en …. de zon schijnt zowaar !

Er staan al aardig wat tenten, caravans en campers op het terrein en wij kiezen een plekje vlakbij de speeltuin, barbecue en toiletten, wel is de grond erg hard en gebruikt Wim zelfs z’n boormachine om gaten voor de pinnen te maken. Ook hebben we een keer geen zand, maar gras onder onze voeten !

We maken een wandeling langs de zee naar een grote grot, waar Marcel samen met Stijn een heel stuk inklimt, wel worden we haast gezandstraald op het strand door de harde wind.

Ook is Marcel bijna z’n hoed kwijt !

We hadden het grote zeil weer opgebouwd, maar de wind draait waardoor deze geen functie heeft, dus breken we alles weer af en draaien de camper een slag: in zo’n kwartiertje tijd staan we prima uit de wind en in de zon. We willen hier twee dagen blijven dus moeten we wel goed staan ! Het is vrijdag en in de loop van de middag komen er steeds meer auto’s, caravans en tenten bij op de kampplaats, geen toeristen maar allemaal Aussies die het weekend kamperend door willen brengen, het is een gezellige drukte.

Tegen de avond gebruikt Marcel de “barbie” weer en genieten we in het zonnetje van een heerlijke maaltijd.

Nu maar hopen dat de wind niet draait en dat we morgen ook mooi weer hebben !

Verslag 37

Wim zag gisteren dat er een “hair-dresser” op de kampplaats is en aangezien ik nodig een stukje van m’n haar af wilde heb ik er een afspraak gemaakt voor vanmorgen. Ik had al op Kangaroo Island naar de kapper gewild, maar we waren al in Penneshaw toen ik vernam dat er alleen een kapsalon in Kingscote is en dat was zo’n vijftig kilometer terug, iets wat in Nederland niet denkbaar is ! Dus vanmorgen ben ik weer toonbaar gemaakt bij een heel aardige jonge vrouw die met haar gezin twee jaar rondtrekt door Australië in een caravan en onderweg wat bijverdient met knippen, altijd weer interessant om hun verhalen te horen !

Het is vandaag zonnig weer maar de wind blijft hard en koud uit het zuiden komen, de jongens gaan nog even zwemmen in zee en Marcel doet de snorkelbril op, maar lang houden ze het niet uit in het frisse zeewater.

We relaxen bij de camper met een mooi boek en Stijn en Ruben zijn veel in de speeltuin te vinden.

’s Middags wandelen we naar de jetty, maar deze lange pier blijkt uit twee delen te bestaan, het oude gedeelte is onbegaanbaar.

We zien enkele duikers het water ingaan op zoek naar zeeduivels, een soort zeepaardjes, waarvan we er één dood op het strand zagen op Kangaroo Island.

Het is nog steeds gigantisch druk op de camping en er komen elke keer weer nieuwe gasten bij, een heel verschil met enkele dagen terug toen we de kampplaats (Discovery Lagoon) helemaal voor ons zelf  hadden.

Verslag 38

Via een mooie route, gedeeltelijk over onverharde wegen, rijden we door de Fleurieu Peninsula richting Adelaide, waar over enkele dagen de reis van Marcel, Marieke en de jongens eindigt. Onderweg spot ik een koala, hoog in een boom, die wakker is en me aankijkt !

We stoppen bij McLaren Vale, gelegen in een uitgestrekt wijngebied, waar we bij het ruim opgezette infocentrum eerst lunchen en daarna, terwijl de jongens er in de speeltuin verblijven, een wijnproeverij’tje doen.

Nadat we onze voorraden weer aangevuld hebben bij de supermarkt rijden wij naar een heel apart wijnhuis: the d’Arenberg Cube.

Dit vier verdiepingen tellend gebouw is niet alleen van buiten speciaal, ook de binnenkant heeft veel verrassende elementen, zelfs op het toilet !

Op de bovenste etage kun je weer wijn proeven en dit keer houden we het niet bij vijf soorten !

We hoeven nadien nog maar twee kilometer te rijden naar onze kampplaats McLaren Vale Lakeside Caravanpark en wanneer we daar tegen vijven aankomen is deze overvol, het blijkt dat de Australiërs een lang weekend hebben vanwege “Adelaide Cup”, een variant van de Melbourne Cup paardenrennen. Vandaar dat het op de vorige plaats, Rapid Bay, ook zo druk was.

Toch hebben ze nog een plekje voor ons op een reserveveld en daar staan we echt niet verkeerd.

’s Avonds is er op de kampplaats een gitarist die allemaal golden oldies speelt en nadat we enkele uurtjes naar zijn muziek geluisterd hebben, keren we terug naar onze plek, de jongens zijn ook mee geweest en  liggen vanavond dus pas heel laat op bed !

Verslag 39

Vannacht lagen we af en toe te schudden in ons bed door de harde windstoten en ook vanmorgen stond er nog een krachtige, koude wind waardoor je lang in je bed wil blijven liggen. Tegen de tijd dat wij aan het ontbijt zaten was het kampterrein zo goed als leeg, het lange weekend is bijna voorbij en iedereen moet voor tien uur uitchecken ! Er is een zwembad op de camping waar Stijn en Ruben natuurlijk in willen en ook pappa en opa wagen zich in het vrij koude water, Marieke komt niet verder dan pootje baden. Ruben heeft het, zoals gewoonlijk, vrij snel koud en wil liever de speeltuin in.

Na de lunch wandelen we naar Chalk Hill Wines, een wijnhuis dat we vanaf de camping hoog boven ons zien liggen tussen de druivenranken.

Daar aangekomen blijkt het er vrij druk te zijn, het is dan ook een mooie plek vanwaar je uitkijkt op de vallei met z’n vele wijngaarden.

We proeven er eerst vijf bodempjes van verschillende wijnen en daarna doen we ook nog een gin proeverij,van de “Never Never” distillery, heel speciaal !

Nadat we tegen vijven terug zijn op de kampplaats houden we daar “happy hour”, we hadden gisteren een heerlijke mousserende wijn gekocht bij het infocentrum ! Natuurlijk horen daar toastjes en lekkere kaas bij, waar de jongens gek op zijn. We nemen de afgelopen weken nog eens door en de heerlijke reis die we samen gemaakt hebben en zo maken we er een heel leuke, gezellige maandag van !

Verslag 40

Gisteravond hoorde Marcel iets ritselen in een boom en even later spotte hij een possum, hij doet niet onder voor z’n broer: Dennis hoort het ook altijd direct als er een dier in de buurt is.

Vanmorgen, 10 maart, zijn we op weg gegaan naar de laatste overnachtingsplek voor Marcel, Marieke en de jongens, de twaalfde vliegen ze ’s avonds terug naar de andere kant van de aardbol. Eigenlijk zouden ze de elfde al teruggaan, maar enkele weken geleden kregen ze te horen dat hun vlucht niet doorging (dit had waarschijnlijk te maken met het Coronavirus waardoor vele vluchten vervallen zijn !) en dat ze een dag later pas kunnen vliegen, voor hen geen enkel probleem. Onderweg stoppen we bij een “carwash” om al het zand en stof van de afgelopen zes weken eraf te spuiten en ook de binnenkant van de auto wordt grondig schoon gezogen en gepoetst.

We doen voor het laatst gezamenlijk boodschappen in een gigantisch groot overdekt winkelcentrum en eten er nog een keer sushi’s die er ter plaatse klaargemaakt worden. Dan rijden we naar West Beach Parks (Big4) in Adelaide waar we een leuke plek vinden met uitzicht op het zwembad, een springkussen en de speeltuin, ook is het maar een klein stukje wandelen naar zee. Het vliegveld ligt op slechts vijf minuten afstand wat ook ideaal is. De temperatuur is ondertussen gestegen naar zo’n vijfentwintig graden waardoor we allemaal voor verkoeling gebruik maken van het zwembad.

Inmiddels zijn Cas en Anja, waarmee we de overige zeven weken rond gaan trekken, ook al enkele dagen in Down Under, zij verkennen eerst Sydney voor ze de twaalfde met een binnenlandse vlucht naar Adelaide komen. Tegen vieren kunnen ze hier op de camping zijn zodat ze onze familie nog even kunnen zien, we hebben zelfs tijd voor een gezamenlijke barbecuemaaltijd !

Voor het eerst deze reis kunnen we, begin van de avond, de zon echt in de zee zien zakken wat we dan ook uitgebreid bekijken.

Ook kunnen we, sinds lange tijd, weer bij een kampvuurtje zitten, al is het er dan één die werkt op gas.

Nog twee dagen, dan moeten we afscheid nemen van Marcel, Marieke en onze twee heerlijke kleinzoons …..we zullen ze zeker gaan missen !

Verslag 41

We hebben vandaag volop gebruik gemaakt van alle luxe op de camping: we zijn allemaal het zwembad meerdere malen in geweest, er zijn heel wat wasjes gedraaid en ’s middags zijn we naar het strand geweest.

Ondertussen is de auto helemaal uitgeruimd en schoongemaakt, morgen worden de slaapzakken gewassen, zodat Cas en Anja in een “gespreid” bedje komen ! Het is ruim dertig graden vandaag waardoor je veel tijd in de schaduw doorbrengt.

We zijn het er dan ook allemaal over eens dat we met heet weer veel minder gezien en gedaan zouden hebben, wél was het lekker geweest als je ’s avonds gewoon in je korte broek en T-shirt kon blijven zitten, nu gingen elke avond de lange broek en vesten aan. De meeste tijd hadden we te maken met een koude, zuidelijke wind !

Na het avondeten zijn Stijn en Ruben nog een keer het zwembad in gegaan, het is nog zo’n lekker weer en nu kan het nog !

Pas om negen uur liggen ze op bed, de laatste avond in de tent, morgenavond moeten ze nog langer opblijven, want het vliegtuig vertrekt pas om half elf  !

Verslag 42

De laatste dag samen met Marcel, Marieke en de jongens !

Vanmorgen zijn de koffers gepakt en de laatste dingen schoongemaakt, maar er is gelukkig ook tijd genoeg over om te zwemmen, zowel in het zwembad als in zee.

Net na drieën komen Cas en Anja op de camping aan en wordt het gezellig verhalen uitwisselen. Cas gaat natuurlijk zwemmen, zelfs nog even met Stijn en Ruben en nadien gebruiken we de barbecue op de kampplaats voor een uitgebreide maaltijd.

Het is een vreemde dag, ook wat het weer betreft: lange tijd is het bewolkt, maar met ruim dertig graden erg benauwd, later komt de zon erdoor maar we krijgen ook af en toe een spatje regen. Samen met Anja en Cas kijken we naar de zonsondergang en daarna, wanneer iedereen weer schoon gedoucht en met de lange broek aan klaar staat, nemen we afscheid !

Zes weken lang hebben we samen opgetrokken, heel veel gezien en beleefd en genoten van onze kleinkinderen, het waren geweldige weken die we zo weer over zouden willen doen, we gaan ze zeker missen ! Voor hen zit de reis erop, wij trekken morgen verder met Cas en Anja ! Tegen negenen, terwijl ik net de laatste was ophang, begint het ineens flink te regenen, zo begonnen we de trip zes weken terug ook: met heet weer en daarna regen !

deel 2 Australië 2020 met Cas en Anja

Verslag 43

Cas en Anja hebben de eerste nacht in de daktent goed doorstaan al waren ze wel heel vroeg wakker, waardoor ook wij eerder dan normaal ons bed uitkwamen.

Al voor tienen staan we bij “Midas”, een garage waar ze banden verkopen. De achterbanden van onze camper worden slecht, dus hadden we, voor we naar de laatste camping gingen, een afspraak gemaakt deze te vervangen.

Binnen een half uur is dit bekeken en gaan we door naar een Woolworths, om boodschappen te doen, ook onze drankvoorraad wordt weer aangevuld.Vervolgens maken we een mooie tocht door de Adelaide Hills en zien onderweg enkele kangoeroes, voor Anja en Cas de eerste deze reis !

Tegen half twee zijn we in Hahndorf, een erg toeristisch Duits plaatsje opgezet in 1839, waar we binnen in een restaurant met “Deutsche Schlagers” zuurkool met worst en varkenspoot eten ! Het is buiten namelijk regenachtig en erg fris, zo’n zestien graden, een heel verschil met gisteren.

We rijden door naar Mount Lofty Summit waar koala’s in de bomen kunnen zitten, helaas zien we er geen vandaag, wel allerlei aparte bloemen.

Daarna volgt nog een lange rit, gedeeltelijk over slechte onverharde wegen,  naar onze gratis overnachtingsplaats: Saunders Gorge Sanctuary, waar we tegen half zes aankomen en midden in de natuur staan, er is slechts een simpel WC-tje.

Er staat een harde koude wind, maar met een zijkant aan de luifel en alles zoveel mogelijk afgeschermd zitten we redelijk beschut. Er vliegen honderden galah’s om ons heen, prachtige grijs met rose vogels die flink kunnen krijsen, maar dit horen we liever dan auto’s of vliegtuigen.

Na een avondmaaltijd van grote garnalen die we eerst moeten pellen gaat, sinds lange tijd, het kampvuur aan.

We zien nergens borden dat dit verboden is en we maken het niet te groot, maar hebben de warmte van het vuur echt nodig, zelfs met de lange broek en twee vesten aan !!

Verslag 44

De eerste twee nachten van Cas en Anja zijn wel heel verschillend verlopen: hadden ze de eerste keer genoeg aan een laken, afgelopen nacht lagen ze te rillen in de slaapzak bij zo’n zes graden Celsius. Gelukkig hebben we nog een paar dekentjes voor ze zodat het vannacht hopelijk beter gaat, want ook nu zijn er weer temperaturen van rond de acht graden voorspeld ! Vanmorgen zijn we eerst naar de Herbig Tree gereden, een drie tot vijf honderd jaar oude, holle “red gum” boom in Springton met een doorsnee van zeven meter, waar de zevenentwintig jaar oude Friedrich Herbig vijf jaar in gewoond heeft. De laatste twee jaar met z’n vrouw en de eerste twee van zijn in totaal zestien kinderen, waarvoor hij later een huis gebouwd heeft.

We gaan door naar Kaiserstuhl Conservation Park en lopen er de Stringybark Loop Trail, een ruim twee en een halve kilometer lange wandeling door bosachtig gebied waar we een groepje grote kangoeroes en een kookaburra spotten.

Overal in de omgeving is het ontzettend droog, de schapen en koeien worden bijgevoerd met grote balen hooi want er is geen gras meer te bekennen.

Nadat we gepicknickt hebben tussen de wijngaarden rijden we naar de Barossa Valley waar we bij het informatiecentrum een plattegrond halen van het wijngebied. We bekijken Bethany, de oudste plaats hier en bezoeken er de winery.

Nadat we er de hele lijst wijnen geproefd hebben rijden we naar onze kampplaats Greenock Centenary Park, weer een gratis plek met slechts een toiletgebouw, maar vlakbij allemaal wijnhuizen die we morgen willen bezoeken.

(Onderweg bekijken we nog even Chateau Tanunda.)

Marcel, Marieke en de jongens zijn inmiddels veilig thuis in Dodewaard aangekomen, al duurde het wat langer dan verwacht, want de accu van hun auto, die zes weken in Düsseldorf  had gestaan, was helemaal leeg. Ook het boodschappen doen was vreemd voor hen want in de supermarkten zijn veel lege schappen: iedereen is aan het hamsteren vanwege het coronavirus. We kijken elke dag op internet om op de hoogte te blijven van de pandemie: wereldwijd zijn er nu ruim 145.000 mensen besmet met het coronavirus en meer dan 5400, vooral oudere patiënten, zijn overleden. (Ook in Nederland zijn ruim acht honderd mensen positief getest en tien mensen zijn aan het virus overleden.)  Gelukkig is de helft van de patiënten ook alweer genezen, maar het is wel iets wat de hele wereld in z’n greep houdt. Vliegreizen worden geschrapt, evenementen gaan niet door en zelfs veel winkels, restaurants, bioscopen en openbare gebouwen zijn gesloten. In Australië is nog niet veel aan de hand en wij bekijken het dan ook, een beetje surrealistisch, van een afstand ! Hopelijk komt er snel een eind aan deze onwerkelijke, vreemde periode !

Verslag 45

Tijdens het ontbijt hebben we besloten om verder te trekken, het plekje is niet zo bijzonder en nogal winderig en wijntjes kunnen we overal proeven. Omdat Anja en Cas alleen de daktent gebruiken en niet de ondertent opbouwen is alles vrij snel ingepakt en rijden we tegen half elf richting “Whispering Wall”: een in 1990 gebouwde stuwdam (Barossa Dam) met een halfronde  betonnen muur met een heel aparte eigenschap: wanneer je aan de ene kant zachtjes iets zegt kun je het aan de andere kant van de dam duidelijk horen. Je hebt de neiging om te kijken waar de geluidsbox zit, maar door de ronding van de dam is het echt mogelijk elkaar zo goed te verstaan.

Vervolgens gaan we via Gawler richting de Gulf St. Vincent waar we tegen half twee aankomen bij Port Wakefield.

Nadat we aan het water de lunch (tosti’s) genuttigd hebben rijden we de Yorke Peninsula op, een schiereiland in de vorm van een laars. Ook hier waait de zuidenwind weer hard over het vlakke land en hebben we moeite om een leuk plekje te vinden uit de wind in de zon. We eindigen in Port Julia op een simpele kampplaats, maar kunnen er wel een wijntje drinken, heel beschut en in het zonnetje.

We wandelen nog even naar zee maar daar is het echt niet behaaglijk, voor de komende dagen is er echter prachtig weer voorspeld, hopelijk komen deze voorspellingen ook echt uit !!

Verslag 46

Het schiereiland Yorke is erg vlak en droog, alleen de kustlijn is mooi en vaak ruig.

Rond  Yorketown liggen veel zoutmeren, waarvan we er enkele bekijken.

Op weg naar de vuurtoren Troubridge, staand  in de hak van de “laars”, rijden we door erg kaal gebied waar de weinige bomen die er groeien allemaal verbrand zijn, net als de enkele huizen die er staan, heel triest om te zien.

(Onderweg zien we een “blue tongue  lizard”, deze dieren liggen vaak midden op de weg in het zonnetje.)

Iets voorbij de vuurtoren bevindt zich een schitterende baai waar we enkele uren verblijven.

Cas is de enige die er een duik in het frisse water neemt en beide mannen hebben er lange tijd gevist.

Tegen half vier verlaten we het strand om een overnachtingsplek te zoeken, deze vinden we bij Foul Bay, in de duinen met uitzicht op zee.

De buitendouche wordt gebruikt zodat iedereen vanavond weer schoon naar bed kan en ook krijgt Cas kookles van Wim. We eten heerlijke steak met gebakken piepertjes, sla en bruine bonen. We komen echt niets te kort deze reis !

Verslag 47

Op het uiterste puntje van het schiereiland Yorke (de tenen van de laars !) ligt Innes N.P., wat we vandaag gaan verkennen.

We rijden naar het Cape Spencer Lighthouse, bekijken het begin 19de eeuw bewoonde historische plaatsje Inneston, zien de restanten van het scheepswrak Ethel dat in 1904 verging en gaan naar diverse strandjes.

Ook zien we enkele emoes, waarvan sommige erg dorstig zijn.

Het was ook de bedoeling  te overnachten in het Nationale Park maar alle kampplaatsen liggen in de duinen verscholen en hebben geen uitzicht. Het is vandaag rond de dertig graden dus wij willen graag verkoeling uit zee en komen, na een flinke omweg, uit bij Gleesons Landing, een prachtige plek met zicht op zee.

We vermaken ons prima met z’n vieren, met het rijden wisselen we elkaar af en ook het eten koken is een feestje op zich. Cas vindt het erg leuk om van alles van Wim te leren,….. aan het eind van de trip is hij een “topkok” en wie weet gaat hij thuis ook wel koken !

Verslag 48

Terwijl er gisteravond, net als vannacht, duizenden sterren boven ons straalden, liepen er bij onze voeten twee schorpioenen rond, die we zo snel mogelijk een eind verderop gedumpt hebben.

We rijden vanmorgen eerst zo’n vijftig kilometer voor we uitkomen bij Flaberty Beach, hier rijden we tien kilometer over het strand, iets wat Anja nooit eerder gedaan heeft.

Het laatste stuk strand is erg mul dus keren we om en gaan dezelfde weg terug. Anja rijdt nu voorop en neemt op het laatst een verkeerde afslag waardoor ze even vast komt te zitten, maar ze komt er zelf weer uit.

We vervolgen onze weg in noordelijke richting en stoppen rond tweeën bij Wauraltee Beach Camp, een prachtige plek pal aan zee waar we onze “huisjes” in de duinen parkeren.

Hier maken we er een luie middag van: Wim en ik doen, sinds lange tijd, een spelletje Carcassonne en ook is er tijd voor een leesboek.

We gaan allemaal het water van de “Spencer Golf” in en gebruiken daarna de buitendouche.

Het enige minpunt hier is de aanwezigheid van honderden vervelende vliegen, die in je oren, neus en mond willen gaan zitten. We gebruiken zelfs voor het eerst onze vliegennetjes al zijn deze wel erg onhandig wanneer je iets wilt eten of drinken.

Zodra het donker wordt zijn de vliegen verdwenen en komen er andere insecten tevoorschijn, we eten dan ook boven op een duin in de wind en genieten er tegelijkertijd van het prachtige uitzicht.

(We zien zelfs in de verte een dolfijn zwemmen !)

Net als de afgelopen twee nachten zijn er op onze overnachtingsplek geen voorzieningen en moeten we onze behoeften in de duinen doen. Met de schep graven we een gat in het zand en voor we weer vertrekken gooien we deze weer dicht ! Voor alle vier is dit geen enkel probleem en genieten we van de vrijheid en de mooie natuur van Australië !

Verslag 49

Het eerste wat we ’s morgens doen wanneer we wakker zijn is via internet naar de laatste updates van het coronavirus kijken. Tot nu toe merkten we er hier weinig van, maar we zaten dan ook erg afgelegen.

Vanmorgen wilden we in Moonta naar het “Mines Railway” museum, maar deze is tot 30 maart gesloten vanwege……. het coronavirus. Op Yorke Peninsula werd rond 1860 koper gevonden waardoor er veel mijnwerkers uit Cornwall hier naartoe kwamen, de streek wordt dan ook “de koperkust of Australiës Klein Cornwall” genoemd, waar Moonta ook bij hoort.

We hebben dit oude stadje bekeken en zijn daarna naar Kadina gereden om onze voorraden aan te vullen. Hier werden we voor de tweede keer geconfronteerd met de gevolgen van het virus: iedereen is aan het hamsteren, net als in Holland. Er is geen toiletpapier of keukenrol te krijgen, ook macaroni en spaghetti zijn erg gewild, waardoor de schappen helemaal leeg zijn. Helaas is er ook geen brood te krijgen dus zullen we het de komende dagen met bruine bolletjes en crackers moeten doen.  Bij de kassa werden we erop gewezen dat we te veel blikken groente in de kar hadden liggen, we mogen slechts twee blikken kopen, de rest gaat netjes terug de winkel in.

Het is nog steeds rond de dertig graden dus rijden we bij Wallaroo North Beach het strand op om te gaan zwemmen.

Uiteindelijk gaat alleen Cas echt het water in, de rest houdt het bij “pootje baden”.

Wim spoort Anja aan om, voor de film, nog een stukje over het strand te crossen, iets wat ze meteen doet, alleen wat te fanatiek:  ze gaat veel te hard én rijdt door het zoute zeewater, wat niet zo goed is voor de

auto !!  Op onze kampplek (Alford Recreation Park) wordt de wagen dan ook grondig gewassen en van onderen schoongespoten en Anja heeft beloofd voortaan iets rustiger over het zand te rijden !!

Verslag 50

We waren vanmorgen nog maar net op pad toen we een “blue tongue lizard” op de weg zagen, dit keer laat hij z’n tong, uit zelfverdediging, wél zien !

 

We rijden naar Port Pirie, ooit de eerste provinciestad van Zuid-Australië. Hier bekijken we het oude spoorwegstation, alleen van de buitenkant, want het is een “National Trust” en net als gisteren, is het gebouw vanwege het coronavirus gesloten.

(Bij de Aldi scoren we zowaar vier broden !)

We gaan door naar Weeroona Island waar een oud scheepswrak (York Wreck) in het ondiepe water ligt.

Vervolgens rijden we naar de plaats Port Germein, hier bevindt zich de langste houten pier (historic jetty) van Australië. Met z’n drieën wandelen we helemaal naar het eind van de pier en wanneer we weer terug zijn bij Anja hebben we drie kilometer afgelegd !

Dan wordt het tijd om het “binnenland” in te gaan en rijden we naar Mount Remarkable N.P., waar we een prachtige wandeling maken door de Alligator Gorge.

Nadat we ook nog gestopt zijn bij Hancocks Lookout (500 meter hoogte) wordt het tijd om naar een overnachtingsplek te gaan en pas tegen half zeven arriveren we bij Chinaman Creek gelegen in het Winninowie Conservation Park, waar we onze auto’s parkeren, uit de wind, met uitzicht op de rivier.

(Primitief én romantisch: samen de voeten schoonweken !)

Weer hebben we een prachtige sterrenhemel boven ons, maar ook een frisse zuidenwind, toch blijft het zo’n vijftien graden vannacht, wel iets anders dan in Holland waar het ’s nachts nog vriest !!

Verslag 51

We zijn vandaag (zaterdag 21 maart) heel wat minder actief geweest dan gisteren. We rijden naar de noordelijke punt van de Spencer Gulf waar Port Augusta ligt; vroeger een belangrijke havenplaats, maar nu genereren de energiecentrales daar veertig procent van de elektriciteit van de staat. We bezoeken er het “Wadlata Outback Centre”, waar op originele wijze het verhaal verteld wordt van de Far North, over de streek die vijftien miljoen jaar geleden bedekt was met regenwouden, via de komst van de Aboriginals en Europeanen tot op de dag van vandaag. Allemaal heel interessant !

Ook zien we er hoe de School of the Air werkte en wat de Royal Flying Doctor Service, de “vliegende dokter” inhoudt. Deze luchtambulancedienst verleent zowel noodhulp als eerste hulp aan Australiërs die afgelegen wonen.

Het was de bedoeling de post van de RFDS in Port Augusta te bezoeken, maar die is, heel logisch, vanwege het virus gesloten. We komen dan ook al tegen half drie aan op onze kampplaats Flintstone Beach,vlakbij Fitzgerald Bay, met uitzicht op het water.

Cas gaat natuurlijk weer zwemmen en we zitten geruime tijd lekker in het zonnetje te lezen, helaas met de vliegennetjes op, want deze diertjes zijn weer erg irritant !

Er staat echter een harde, koude wind en tegen zevenen hebben we alle vier de lange broek en het vest aan. Net als de meeste avonden doen we weer een spelletje, terwijl we op de achtergrond het geluid van de rollende golven horen !

Verslag 52

(De zonsopkomst, gezien vanuit bed door het muggengaas !)

Nadat we vanmorgen bij Point Lowly de oude vuurtoren (1883) bekeken hebben rijden we door naar Whyalla, de toegangspoort tot het schiereiland Eyre en tevens de grootste provinciestad van de staat.

We willen er de HMAS Whyalla bekijken, een marineschip uit 1941, maar zoals we al verwacht hadden is deze op het moment gesloten voor publiek, vanwege het coronavirus. Wel mogen we gratis het bijbehorende Maritime museum bezichtigen en natuurlijk het grote schip van de buitenkant bewonderen. We bekijken enkele interessante films, krijgen informatie over de Tweede Wereldoorlog en zien zelfs een prachtige modeltreinbaan.

Bij de haven van Whyalla spotten we een groep dolfijnen die er rustig rondzwemmen op zoek naar vis.

Daarna gaan we kilometers maken en na een korte lunchstop onderweg komen we tegen half vier aan bij Point Gibbon een gebied met prachtige zandduinen.

We  klauteren over de steile hellingen en rennen de zandheuvels weer af, tot we bij het strand komen waar een grote zeehond ligt te rusten. We zouden er haast over gestruikeld zijn ! Hij laat zich rustig fotograferen, af en toe z’n kop bewegend, maar we houden voor de zekerheid toch enkele meters afstand.

Daarna rijden we nog een uurtje tot Lipson Cove waar we weer een prachtig plekje vinden met uitzicht op de Spencer Gulf, nu gezien vanaf de andere kant.

De zuidenwind is nog steeds fris, maar onze camper dient weer als windscherm en dan is het buiten goed uit te houden en ……. we hebben hier geen last meer van vliegen !!

(Wel zien we een grote spin !)

Verslag 53

Via Tumby Bay zijn we vanmorgen naar Port Lincoln gereden waar we eerst naar het informatiecentrum zijn gegaan. Hier krijgen we te horen dat de bijzondere kampplek Mikkira Station, waar een koalakolonie huist, tegenwoordig alleen in de wintermaanden geopend is. Voor Cas en Anja erg jammer, want zij hebben nog geen koala gezien deze trip. We kopen een parkpas voor twee maanden zodat we alle Nationale Parken van Zuid-Australië in mogen en ook boeken we een plaats bij Memory Cove in Lincoln N.P., een speciale en geliefde plek met slechts vijf kampeerplaatsen.

We kunnen er pas donderdag terecht dus gaan we eerst bij Fishermans Point staan, ook in Lincoln N.P.. Maar voor die tijd bezoeken we een garage: omdat het vanmorgen erg fris was draaide Cas de verwarming van de auto aan en deze wilde daarna niet meer uit, zodat het wel erg heet werd binnen. Gelukkig was het probleem snel verholpen, alleen kun je de verwarmingsknop nu niet meer gebruiken !

Tegen vieren hebben we een heel leuke, beschutte plek gevonden met uitzicht op een baai waar we minimaal twee nachten blijven staan, morgen wordt het dus echt een relaxdag !

Verslag 54

Zoals gezegd hebben we er vandaag een heel luie dag van gemaakt. We hebben de omgeving verkend, de mannen hebben uren gevist en ook kwamen de E-readers tevoorschijn.

(Weer zien we een groep dolfijnen zwemmen !)

’s Morgens was het bewolkt maar tegen de middag liet de zon zich zien en moesten we zelfs de schaduw opzoeken. Natuurlijk is Cas nog even de zee in geweest.

Nu was er tijd voor enkele klusjes en is Wim weer gekortwiekt.

Ook al hadden de mannen met vissen niets gevangen, toch stond er vanavond heerlijke vis op het menu, klaargemaakt door Wim, we komen hier niets te kort !!

Verslag 55

Vanmorgen hebben we Lincoln N.P. tijdelijk verlaten,  onderweg nog enkele andere kampplaatsen in het park bekijkend, waar we Anja aardig op de proef gesteld hebben met het rijden over de slechte wegen.

Het werd hoog tijd een wasserette op te zoeken, samen hebben we vier zakken vol vuile was ! Tegelijkertijd kunnen we in Port Lincoln ons afval dumpen, vers water en nieuw ijs voor de koelbox halen. Ook doen we nog even een supermarkt aan waar we nu, vanwege het coronavirus, gepaste afstand van elkaar moeten houden.

Nadat we de vissershaven bekeken hebben rijden we in de loop van de middag terug naar het Nationale Park en parkeren de auto’s bij Horse Rock, een simpele kampplaats (zonder toilet) pal aan het water, waar Wim en Cas meteen gaan vissen.

Er ligt een zeehond te zonnen op het strandje, maar deze verdwijnt zodra Wim te dichtbij komt.

Weer hebben we een prachtige overnachtingsplek weten te vinden, ver van de bewoonde wereld !

Verslag 56

Vanaf Horse Rock rijden we vandaag vijfendertig kilometer door Lincoln N.P. om uit te komen bij Memory Cove, de kampplaats die we enkele dagen terug al besproken hebben bij het infocentrum.

Je hebt een sleutel nodig om het hek te openen, zodat je naar de Wilderness Protection Area van Memory Cove kunt gaan.

De weg ernaartoe is een echte track vol kuilen, hobbels en scherpe stenen. Voor de laatste negentien kilometer wordt dan ook ruim een uur gerekend, bij ons duurde dit nog wat langer omdat we regelmatig gestopt zijn vanwege het mooie uitzicht of om elkaar te filmen en te fotograferen.

Maar het einddoel is de moeite waard, de beschutte baai is prachtig en geeft je echt zo’n “bounty” gevoel.

We brengen de hele middag op het strand door tot de zon tegen zevenen verdwijnt achter de bomen.

Pas dan keren we terug naar ons stekje vanwaar we ook uitzicht hebben op de baai.

Zoals gewoonlijk koken de mannen samen, dit keer wordt het een heerlijke maaltijd met zalm en macaroni.

We hebben hier totaal geen bereik dus even twee dagen geen nieuws over het coronavirus of foto’s en filmpjes van de thuisbasis !

Verslag 57

We hebben een heerlijke dag gehad bij Memory Cove: terwijl Wim vanmorgen aan het vissen was ben ik met Cas en Anja een eind wezen wandelen langs de baai op zoek naar een markering waar in vroeger tijden de post achter gelaten werd, uiteindelijk vinden we deze tussen de rotsen.

Weer brengen we de dag grotendeels door op het prachtige strand, waar we een zeehond en een grote manta voorbij zien zwemmen.

Vandaag gaan we alle vier het, vrij koude, zeewater in om ons daarna door de zonnestralen te laten drogen.

Ook maken we tegen de avond allemaal gebruik van de buitendouche zodat we vannacht schoon ons bed in kunnen duiken.

Het was voor ons echt: “just another day in Paradise” !

Verslag 58

Na twee dagen verlaten we het prachtige Memory Cove en natuurlijk moeten we dezelfde slechte weg terug. Weer schudden we enkele uren flink heen en weer in de auto.

Onderweg zien we twee kangoeroes en verschillende emoes, de meeste rennen zo hard dat je ze niet op de foto kunt krijgen.

Tegen de middag stoppen we bij Wanna Lookout, een schitterende plek waar we weer heel wat foto’s maken.

Daarna gaan we naar de noordkant van Lincoln N.P. waar we ineens weer contact hebben met de buitenwereld. We krijgen allemaal App-jes binnen van verontruste familie en vrienden omdat we twee dagen niet bereikbaar waren. Het is vandaag zo’n dertig graden dus willen we nog in het park blijven en gaan op zoek naar een overnachtingsplek, het is overal heel erg rustig en we kunnen dan ook de mooiste plekjes uitkiezen. De kampplaats Taylors Landing valt tegen, wel eten we er een boterhammetje en zien daar dat de toiletten gesloten zijn in verband met COVID-19, het wel bekende coronavirus.

We komen uit bij Fisherman Point, waar we eerder gestaan hebben, maar helaas gaat daar iets mis. We hebben net de luifel uitgezet wanneer  een windvlaag er voor zorgt dat deze de lucht in vliegt en kapot breekt. Wim en Cas zijn uren bezig geweest de stangen te repareren, maar het is gelukt.

Al die tijd staat er een harde wind vanuit zee, waardoor alles onder het zand zit en we tegen vijven verkassen naar de andere kant van Fisherman Point. Daar is zelfs een prachtige plek met uitzicht op zee om “happy hour” te houden !

Hier komen we, terwijl we onze telefoons raadplegen, er achter dat sinds gisteren de Nationale Parken alleen nog voor de lokale bevolking te bezoeken zijn en dat alle kampplaatsen gesloten zijn, toch staan we hier gewoon en ook de toilet is nog te gebruiken.

We zullen vanaf nu per dag bekijken waar we nog terecht kunnen, gelukkig zijn we “zelfvoorzienend” en hebben we geen toilet, douche of barbecue nodig ….. en we genieten nog steeds elke dag van het mooie Australië !

Verslag 59

Toen we vanmorgen de vijfendertig kilometer vanaf onze overnachtingsplek in Lincoln N.P. naar de plaats Port Lincoln hadden afgelegd werden we weer met de neus op de feiten gedrukt ! In vier dagen tijd is er alweer het nodige veranderd betreffende de maatregelen tegen het coronavirus. Het infocentrum, waar we de sleutel voor Memory Cove weer willen inleveren, is inmiddels gesloten, gelukkig kunnen we telefonisch duidelijk maken dat we onze vijftig dollar borg (per sleutel) terug willen en komt er even later iemand om dit te regelen. In de supermarkt kun je nog maar twee broden krijgen en ook blikvoer is nog altijd “op de bon”. Toiletpapier en vloeibare zeep zijn totaal uitverkocht en je moet nu zelf weer je boodschappen inpakken, zoals we in Holland al gewend zijn. Toch gaan ook wij “hamsteren” en hebben we  voor zo’n twee weken eten ingeslagen en de hele voorraad pakken rode wijn opgekocht !

Ook is het niet meer mogelijk om buiten te lunchen: alle picknicktafels zijn met rood-wit lint ingepakt !! We gaan zo snel mogelijk de stad uit naar rustiger gebied, maar wanneer we in Coffin Bay N.P. aankomen staat er een groot bord dat ook daar de kampplaatsen en faciliteiten gesloten zijn.

We rijden toch het park in maar komen daar de ranger tegen: een jong broekie dat alleen op afstand met ons wil communiceren en duidelijk stelt dat we op één plek moeten blijven recreëren, maar niet in zijn Nationale Park.

Nadat we “Point Avoid” en “Golden Island Lookout” bekeken hebben gaan we het park uit (Wim baalt wel, want hij wilde graag door de duinen rijden en vissen in het N.P.) en rijden verder langs de kust.

Wel haal ik nog even een dozijn oesters in Coffin Bay, deze staan bekend als de beste van Australië !

Tegen vijven komen we uit bij Ricky Bates Reserve, een mooie plek pal aan het water waar we gratis mogen verblijven en hier staan gelukkig geen borden met “gesloten …” erop !!

Verslag 60

We hebben vandaag (maandag 30 maart) maar een korte afstand afgelegd naar onze volgende kampplaats: Point Drummond, een schitterende, afgelegen plek met uitzicht op zee.

Onderweg stoppen we enkele keren om de prachtige kustlijn te fotograferen en om te kijken of de plek geschikt is om te overnachten.

We hebben net alles geïnstalleerd wanneer er een local komt die ons eigenlijk weg wil hebben: we staan op een heel populair punt waar het altijd druk is en in verband met het virus zouden we ons verder terug moeten trekken …. we hebben de hele dag verder niemand gezien of gesproken !! Wel lezen we dat de campings en betaalde kampplaatsen allemaal dicht gaan, het gaat voor ons steeds moeilijker worden ergens te kamperen !

’s Middags maken Wim en ik een strandwandeling maar het lijkt wel drijfzand waar we in lopen.

Cas wil eigenlijk gaan zwemmen maar komt ook niet ver, de golven zijn verraderlijk dus het blijft bij pootje baden.

(Wim haalt ons Hollandse vlaggetje eraf, zodat het lijkt of we Australiërs uit Queensland zijn, want volgens de laatste berichten moeten internationale reizigers allemaal in quarantaine in hotels !)

Maar ons uitzicht is werkelijk prachtig, we zien weer enkele dolfijnen die met de golven mee zwemmen en ook het geluid  van de rollende golven is overweldigend, wat zullen we lekker slapen vannacht !!

Verslag 61

Wereldwijd zijn er nu 750.000 personen besmet en 36.000 zijn er aan het coronavirus overleden. 160.000 mensen zijn gelukkig ook alweer hersteld ! In Zuid-Australië, waar we ons nu bevinden, zijn 390 besmettingen.

Elke morgen lezen we allemaal uitgebreid het nieuws en willen we weten wat voor nieuwe maatregelen er overal getroffen worden. In Australië zijn ze ook heel streng bezig en moet iedereen zo veel mogelijk thuis blijven. Veel winkels en bedrijven zijn gesloten en de grenzen tussen de staten zijn dicht.

(De laatste foto’s van onze reis ??)

We besluiten om niet langer op afgelegen plekken zonder voorzieningen te gaan staan maar naar een camping te verhuizen, deze  vinden we in Cummins, een plaats met onder andere een IGA supermarkt, een doe-het-zelfzaak, politiebureau, ziekenhuis en take-away.  Op het kleine caravan park mogen nu eigenlijk, vanwege het coronavirus, maar vier caravans/campers staan. Ieder heeft een eigen cabine (ensuite) met toilet, douche en wasbak zodat je elkaar niet kunt besmetten. Er was nog maar één cabine vrij op de kampplaats maar omdat we vertelden dat we familie van elkaar zijn en al weken samen rondreizen mogen we het sanitair samen gebruiken.

We hebben nu dus de luxe van een douche, stroom, gratis wasmachine en -droger en ook is er een barbecue, hebben we warm water en zijn er vuilnisbakken. Allemaal dingen die we de afgelopen weken niet of nauwelijks gehad hebben.

Het is alleen nog de vraag hoe lang we hier mogen staan: vanavond worden er door de regering nieuwe maatregelen aangekondigd, ook over sluitingen van campings en het rijden over de wegen. Voor vannacht hebben we een plek, morgen horen we meer !!

Verslag 62

We hebben dit keer wel een heel speciale trip in Australië: de eerste zes weken met Marcel, Marieke en de jongens waren schitterend, alleen het weer was iets minder dan verwacht en ook hadden we te maken met verbrande gebieden waar we niet heen konden, maar we kijken terug op een prachtige reis. We zijn wel ontzettend blij dat ze vóór alle problemen rond het coronavirus weer veilig in Nederland terug waren. Met Cas en Anja hebben we het heel gezellig en de eerste week verliep perfect, pas op 19 maart hoorden we voor het eerst over restricties in verband met het COVID-19 omdat we een museum niet in konden en vanwege het hamsteren in supermarkten. 25 maart kregen we van de vliegmaatschappij Emirates te horen dat onze vlucht op 28 april geannuleerd werd, voor ons leek de terugvlucht ver weg, we hadden immers nog vijf weken te gaan. Daarna zagen we elke keer als we in een stad kwamen om boodschappen te doen dat de regels aangescherpt waren, nu mag je met niet meer dan twee personen bij elkaar zijn (we houden dan ook bewust afstand als we boodschappen doen !)  en eigenlijk moet je op één plek blijven. Vanmorgen kregen we te horen dat we niet in het caravan park konden blijven, ook zij gaan sluiten. We hebben contact gezocht met de Nederlandse ambassade en ons aangemeld voor “bijzondere bijstand”, wat inhoud dat ze proberen een vlucht voor ons te regelen dat we terug kunnen naar Holland. (Alleen heeft Australië niet zo’n prioriteit omdat hier voldoende voorzieningen zijn, dus of ze echt iets voor ons zullen doen is maar de vraag !) Daarnaast  hebben we een E-mail gestuurd naar de ambassade in Australië zodat ze weten dat we rondtrekken met twee auto’s en eigenlijk nergens heen kunnen. Ook hebben we enkele keren contact gehad met m’n zwager Rob, die in Australië woont. (In heel Australië (4559 personen) zijn trouwens veel minder besmette mensen dan in Nederland:11.817 zieken) Nadat we nog een wasje hebben gedraaid en alle kleding weer schoon en fris in de camper ligt, verlaten we het park en rijden langzaam richting Adelaide, want daarvandaan zullen we uiteindelijk moeten vliegen.

Onderweg zijn we voor de lunch gestopt in Port Neill, waar we heerlijk aan het water konden zitten, zonder mensen om ons heen, ook tijdens het rijden zien we heel weinig auto’s.

(De grond is hier zo hard dat Wim een betonboor nodig heeft om een gat te boren voor de pinnen !)

Nu staan we bij Port Gibbon (Cliff Top Camp) in de duinen met uitzicht op zee, als je niet beter zou weten is er helemaal niks aan de hand !!

Verslag 63

Vandaag zijn de regels omtrent het coranavirus in Australië weer aangescherpt: er wordt strenger op toegezien dat je op één plek blijft en ook lees ik dat het waarschijnlijk nog wel negentig dagen kan duren voor alles weer “normaal” wordt ! We moeten er niet aan denken om drie maanden op één kampplaats te staan, toch bellen we met een camping in Adelaide om een plekje te reserveren voor misschien wel langere tijd.

Onderweg richting Adelaide beslissen we om, wanneer de kosten enigszins redelijk zijn, toch te proberen een vlucht naar huis te boeken.

Dus tijdens de lunch komt de laptop tevoorschijn en wordt er gezocht bij vliegmaatschappij Qatar naar een mogelijke terugreis.

Een uur later hebben we de trip geboekt: als de vlucht niet alsnog geannuleerd wordt vliegen we op 8 april terug van Adelaide naar Melbourne, dan door naar Doha om na zo’n dertig uur en een dag later aan te komen op Schiphol. Nu is het maar te hopen dat de vlucht doorgaat !!

We rijden door tot halverwege de middag en stoppen bij Lawrie Park, vlakbij Germein Bay, weer een gratis overnachtingsplek met toilet, vuilnisbakken en een schone barbecue.

Tegen de avond wordt deze gebruikt en gaan er lekkere spiesen, hamburgers en worstjes op, ook de maïs en tomaten ontbreken niet.

We kunnen tot laat in de avond buiten zitten in korte broek en hemdje en voelen ons, na de rollercoaster van de laatste dagen, weer redelijk relaxt !!

Verslag 64

We zijn vanmorgen ( vrijdag 3 april) nog lange tijd op de kampplaats Lawrie Park blijven staan, het is prachtig weer en allerlei parkieten vliegen regelmatig over ons heen, alleen is het erg moeilijk om ze op de foto te krijgen !

Tijdens het ontbijt krijgen we via een mail van de ambassade te horen dat er morgen en overmorgen vliegtuigen van de KLM naar Australië vliegen om Nederlanders op te halen, als we belangstelling hebben moeten we dat melden en zelf een vlucht naar Sydney regelen ! Wij hebben gelukkig al een vlucht geboekt en hoeven dus niet te reageren ! We  moeten nog zo’n twee honderd kilometer rijden voor we bij Adelaide zijn en onderweg stoppen we nog een keer bij de plaats Two Wells voor de lunch en enkele boodschappen. In Bolivar is een “carwash” waar we al het zand en vuil van de auto’s spuiten, Cas is zelfs geruime tijd met de stofzuiger bezig, want ook ín de auto zit alles onder het stof.

Tegen drieën komen we aan bij “Highway 1 caravan park”, waar we zullen verblijven tot we aankomende woensdag naar huis vliegen. De camping heeft een zwembad en een overdekte recreatieruimte, maar, zoals we al verwacht hadden, zijn deze gesloten.

Voor de komende dagen is minder goed weer voorspeld dus bouwen we ons grote zeil op om comfortabel te kunnen zitten,

we zijn er net klaar mee wanneer het begint te regenen ! Het tikken van de regen heeft ook wel wat en de Australiërs zijn blij met regenwater, het is overal zo droog ! We zullen vanaf nu wel veel spelletjes doen, een boek lezen en lange “happy hours” houden, maar vervelen doen we ons zeker niet !!

Verslag 65

Het is vreemd weer vandaag: af en toe komen er windvlagen over en ben je bang dat alles de lucht in vliegt, dan volgt er een plensbui en even later is het heerlijk weer en zitten we in het zonnetje !

Tussen de buien door zijn we actief met schoonmaken, klusjes doen en spullen uitzoeken, ook nemen we tijd om vogels te spotten.

En natuurlijk pakken we regelmatig onze telefoons om helemaal op de hoogte te blijven betreft alle gebeurtenissen in de wereld. We hebben de tweede tafel opgebouwd zodat we anderhalve meter uit elkaar kunnen zitten, mocht er iemand op de camping vervelend doen over de regel dat we afstand moeten houden.

Tijdens de schoonmaak komen er allerlei etenswaren tevoorschijn, ook wij hebben afgelopen weken gehamsterd en hebben veel te veel blikvoer, macaroni en keukenrollen in voorraad. Ook de wijn en whiskey krijgen we niet op voor we naar huis vliegen, al doen we wel ons best zo min mogelijk over te houden !!!

Verslag 66

Inmiddels staan we alweer vier dagen op de camping en beginnen we onze buren aardig te kennen !! Sommige Australiërs staan hier een heel jaar op de kampplaats, iets wat we ons niet voor kunnen stellen en nooit zouden willen.

We hebben nu alles schoongemaakt en ingepakt en kunnen morgen aan de reis naar huis beginnen.

(We hadden toch wel erg veel blikvoer en macaroni gehamsterd !)

Toch hebben we ons de afgelopen dagen niet verveeld, het weer is gelukkig opgeknapt (geen plotselinge stortbuien meer !) en we hebben het nog steeds heel gezellig samen.

(Cas is al helemaal voorbereid op het coronavirus !)

Afgelopen weekend is de klok hier een uur teruggezet, er is nu nog een tijdsverschil van zeven en een half uur met thuis, hopelijk is dit binnenkort gereduceerd naar nul en zetten  we donderdagmiddag  weer voet op Hollandse bodem ! Daar gaan we alle vier twee weken in thuisquarantaine, voor de zekerheid, je weet nooit of we iets oplopen tijdens de vliegreis of op de luchthavens !

Laatste verslag (67)

Woensdag 8 april hebben we de laatste spullen in de camper opgeruimd en de jerrycans leeg gemaakt, de auto’s worden voor langere tijd weggezet, dus alles moet schoon zijn.

Het is prachtig weer en tegen enen rijden we de laatste vier kilometer naar de stalling (Adelaide RV), voor ons een onbekend bedrijf, maar alles ziet er betrouwbaar en goedverzorgd uit.

Met twee taxi’s worden we in twintig minuten tijd naar de nationale luchthaven gebracht, een bijna geheel leeg gebouw (alleen enkele schoonmakers zijn druk bezig met ontsmettingsmiddelen.) waar we zelf elektronisch inchecken bij “Jetstar” voor de vlucht naar Melbourne.

Alle winkels en barretjes zijn gesloten, ook zijn veel stoelen met tape afgezet zodat je niet te dicht bij elkaar kunt zitten.

Het vliegtuig is maar voor een kwart gevuld en terwijl we onderweg genieten van het mooie uitzicht, landen we binnen twee uur op het vliegveld van Melbourne, waar we onze koffers weer mee moeten nemen.

We gaan namelijk naar de internationale luchthaven en reizen verder met de maatschappij Qatar International Airways, behorend bij de Staat Qatar, gelegen in het Midden-Oosten en grenzend aan Saoedi-Arabië en Bahrein. Het land heeft een oppervlakte van 11.000 km2 en ca. 850.000 inwoners waarvan de helft in de hoofdstad Doha woont. Ook in Melbourne zijn er strenge regels wat betreft het coronavirus en zitten we weer een eindje van elkaar af te wachten tot we kunnen beginnen aan de lange trip van veertien uur naar Qatar.

We zijn dan ook zeer verbaasd wanneer we aan boord gaan: alle plaatsen zijn bezet, het vliegtuig zit bommetje vol, een ideale besmettingshaard waar we geen kant opkunnen. Wim dient z’n beklag in maar krijgt de keus of gaan zitten of uitstappen ! We zullen de hele vlucht goed uit moeten kijken met wat we aanraken en vaak handen wassen en ontsmetten, heel veel mensen zitten met mondkapjes op, maar gelukkig horen we niemand hoesten of niezen.

Onderweg hebben we alle vier, ondanks de  smalle ruimte, toch nog redelijk geslapen en komen vrij uitgerust aan op het vliegveld van Doha. Weer valt het op dat ze hier niet zo streng zijn met de regels: we kunnen gewoon naast elkaar zitten op de luchthaven, ook zijn de kinderspeelplaatsen en diverse restaurantjes open, wel zijn alle winkeltjes gesloten en zelfs helemaal leeggehaald.

Na weer enkele uren wachten beginnen we aan het laatste gedeelte van de reis, een vlucht van bijna zes uur naar Amsterdam. Nu hebben we wel weer veel ruimte in het vliegtuig, dit keer zitten er voornamelijk Nederlanders in, waarvan we er inmiddels al enkelen kennen.

Ook nu hebben we, door het vrijwel onbewolkte weer, een prachtig uitzicht vanuit het vliegtuig: ik zie besneeuwde bergtoppen en later zelfs de bollenvelden onder me.

Tegen half drie (donderdagmiddag) komen we aan op een vrijwel leeg Schiphol, waar we vrij snel door de douane zijn en ook hoeven we niet lang op onze koffers te wachten. We hadden verwacht dat we gecontroleerd zouden worden op corona of op z’n minst iets zouden horen over quarantaine, maar we mogen zo de luchthaven verlaten zonder een enkele controle.

Cas en Anja hebben hun auto nog in Düsseldorf staan, omdat we daar oorspronkelijk gezamenlijk op 29 april aan zouden komen met een vliegtuig van de maatschappij Emirates, ze worden nu gelukkig opgehaald door  een bevriende buurvrouw. Ook wij hebben vervoer, Marcel haalt ons op, al blijft de gebruikelijke “knuffel” nu achterwege en gaan Wim en ik samen achterin de auto zitten. Eenmaal thuis blijven we ook op gepaste afstand van Dennis om zo het risico van een mogelijke besmetting te minimaliseren.

De reis zit er (vroegtijdig) op, we hebben weer een prachtige tijd gehad: de eerste zes weken met de kinderen waren nog onbezorgd en ook de eerste weken met Anja en Cas hebben we genoten. (We hebben het zo wie zo de hele trip heel gezellig gehad met elkaar !!) We vinden het dan ook voor hen bijzonder sneu dat we, nog niet eens halverwege de trip, al terug moesten keren naar Adelaide. In totaal hebben we met z’n vieren 2.875 kilometer afgelegd, waarvan de laatste zes honderd door al bekend gebied omdat we dezelfde weg teruggenomen hebben. Oorspronkelijk zouden we met Cas en Anja ruim 4.500 kilometer af leggen, wie weet komt het er nog van om op een later tijdstip de reis af te maken ! Wij hadden alweer een vervolgtrip geboekt: half juli zouden we met Dennis door het binnenland van Australië gaan trekken, maar door de coronacrisis is het nu voor iedereen onzeker of en wanneer je weer op reis kunt !!

We gaan nu in ieder geval twee weken in thuisquarantaine om zo uit te sluiten dat we anderen kunnen besmetten !  Deze procedure is in Australië nu standaard wanneer je terugkomt van een reis, in Nederland is dit gewoon op vrijwillige basis. Hopelijk blijven we allemaal gezond, dat is het allerbelangrijkste !!

 

(Inmiddels zijn er wereldwijd 1.614.400 mensen besmet met het coronavirus en al 96.789 patiënten overleden. In Nederland zijn 2.396 sterfgevallen, in heel Australië 53 mensen.)

 

Gran Canaria 2019

Verslag 1

2019  is voor ons weer een kroonjaar in het “verjaren”: Wim is vijfenzestig geworden en ik zestig. Net als vijf jaar geleden (Curaçao) krijgen we van onze kinderen een reis aangeboden, dit keer naar Gran Canaria (één van de Canarische eilanden gelegen in de Atlantische Oceaan ten hoogte van Marokko, maar behorend bij Spanje), maar nu zijn we met z’n zevenen, de inmiddels drie en een half jaar oude tweeling gaat natuurlijk ook mee. Voor Stijn en Ruben wordt het al de tweede vliegreis, een heel verschil met vroeger, wij waren al in de dertig toen we voor het eerst in een vliegtuig stapten.

Op 9 november is het zover en gaan we heel vroeg (al om zes uur) richting Schiphol vanwaar we rond tien uur met een Boeing 767 van Tui vertrekken naar het zonnige zuiden.

De vier uur durende reis verloopt prima en de jongens gedragen zich voorbeeldig.

Eenmaal op het eiland is het lang wachten voor de koffers er zijn en daarna volgt een rit van ruim een uur, maar rond vier uur Hollandse tijd (hier op Gran Canaria is het een uur vroeger !) kunnen we onze huisjes in.

Het is vierentwintig graden maar er staat een harde wind (windkracht zes), toch gaan de jongens samen met Marieke het zwembad in en terwijl ik de koffers uitpak gaan de mannen alvast boodschappen doen.

We hebben twee huisjes om in te slapen maar hebben besloten om steeds bij Marcel en Marieke te eten en bij elkaar te zitten dus sjouwen we met stoelen, tafels en servies en maken zo één heel gerieflijk onderkomen waar we het zeker een week vol kunnen houden. Terwijl Marieke en Marcel het eten verzorgen doen wij een spelletje met de jongens.

Ze zijn zo moe van alle opgedane indrukken dat ze later op bed meteen vertrokken zijn. Nadat we nog een spelletje Mexican Train hebben gedaan gaan ook wij redelijk op tijd slapen, het was een lange, vermoeiende, maar heel leuke dag !

Verslag 2

Na een lange, prima nachtrust kunnen we heerlijk buiten ontbijten, de lucht is stralend blauw zonder een enkel wolkje, wel waait er weer een harde wind en dit blijft de hele week zo.

Rond het middaguur gaan we met de gratis pendelbus richting Maspalomas waar we in de duinen (Reserva Natural de las Dunas de Maspalomas) een half uur op een kameel hobbelen, dit keer op een soort stoeltje wat aan twee kanten van de bult zit. Stijn en Ruben zitten bij pappa en mamma op schoot en het gewichtsverschil wordt met aangeknoopte zandzakken gelijk gemaakt, een heel leuke ervaring !

Nadat we nog een stuk langs de mooie lagune (een stopplaats voor veel trekvogels op hun route tussen Europa en Afrika) en het strand gewandeld hebben, waar je haast weggeblazen wordt, nemen we de bus terug naar ons onderkomen bij HD Parque Cristobal in Playa del Inglés, waar we later nog een tijd doorbrengen bij het zwembad.

De jongens vinden het prachtig om pappa en oom Dennis in het water te duwen en zelf springen ze er ook zonder enige angst in.

Om zes uur is het “lopend buffet” geopend en daar maken we vanavond gebruik van, het blijkt heel uitgebreid en goed verzorgd te zijn en we zullen er dan ook zeker nog een keer naar toe gaan. Overal op het eiland zijn ze heel kindvriendelijk en Stijn en Ruben (en wij allemaal natuurlijk) vermaken ons prima !

Verslag 3

We hebben vanmorgen twee auto’s, Toyota Yaris, gehuurd (vijfentwintig euro per stuk inclusief verzekering) en zijn daarmee het binnenland van Gran Canaria ingereden.

Via San Bartolomé de Tirajana gaan we door de prachtige bergen richting de Pico de las Nieves, de hoogste berg van het eiland (1949 meter), onderweg regelmatig stoppend bij mooie uitkijkpunten.

We gaan steeds hoger en rond de veertien honderd meter komen we opeens in de mist terecht, ook koelt het snel af van zesentwintig naar tien graden en bovendien waait het enorm hard, we hebben even (gelukkig maar tijdelijk !) het zelfde weer als in Holland ! (Het noordelijke gedeelte van het eiland is koeler en ook heb je daar meer kans op regen, de meeste toeristen verblijven dan ook op het zuidelijke deel.)

Helaas kunnen de jongens niet zo goed tegen al het bochtenwerk en het geslinger in de auto en moeten ze allebei overgeven, toch blijven ze vrolijk en vinden ze de bergen heel interessant. Op de terugweg komt de zon met z’n bijbehorende warmte terug en kunnen we weer genieten van het prachtige panorama.

Nadat we bij een Lidl voor de rest van de week inkopen hebben gedaan eten we bij het appartement allerlei soorten tapas, bereidt door de mannen.

Natuurlijk worden er daarna ook nog spelletjes gespeeld en zitten we tot laat in de avond heerlijk buiten op het terras !

Verslag 4

Vandaag wordt een dag van lekker luieren en zwemmen, er zijn diverse baden in het park met ernaast een speeltuintje en de jongens vermaken zich dan ook kostelijk.

Het water wordt door de zon opgewarmd dus deze tijd van het jaar is het niet al te warm, maar zelfs ik ben er in geweest.

We kunnen zo naar de huisjes lopen om iets te halen en ’s middags brengen we daar ook tijd door met een spelletje, waarna er weer een zwemmoment komt.

De appartementen worden goed onderhouden en regelmatig schoongemaakt, we krijgen zelfs een fles Cava aangeboden van de schoonmaakster.

Voor je het weet is er weer een dag verstreken en gaan we, soezerig en een beetje verkleurd door de zon, naar ons bed.

Verslag 5

Vanmorgen zijn we weer naar het autoverhuurbedrijf gegaan en ook nu krijgen we de twee felle, rode autootjes mee. Dit keer rijden we langs de kust in westelijke richting waar we eerst stoppen bij Puerto Rico, een drukke toeristenplaats vol appartementen, een grote haven en een strand waarop zand uit de Sahara ligt. Ook  moet dit de “zonnigste plaats van Spanje” zijn.

Nadat we er een tijdje rondgewandeld hebben rijden we door naar Puerto de Mogan, waar het minder druk aandoet. Ook hier is een jachthaven met een mooi zandstrand gelegen tussen hoge rotsen.

We kunnen de auto’s vlakbij de beschutte baai parkeren en vermaken ons daarna uren op het strand en in de zee, die nog een prima temperatuur heeft.

Pas tegen vieren verlaten we Playa de Mogan en ruim een uur later zijn we allemaal weer fris gedoucht en van het fijne zand en zout ontdaan.

Na een lekkere paella maaltijd, klaargemaakt in ons huisje, volgt weer een “spelletjesavond”, iets waar we nu eenmaal allemaal gek op zijn !!

Verslag 6

Vanmorgen heeft Marcel z’n huurauto weer ingeleverd, hij brengt de dag door op het park samen met Marieke en de jongens. Wij gaan, met Dennis, het vijftien honderd zestig vierkante kilometer grootte vulkanische eiland verder verkennen en beginnen aan de oostkant bij Barranco de Guayadeque, een prachtige zeven kilometer lange kloof vol cactussen, grotten en aparte rotsen.

Nadat Dennis twee leuke T-shirts heeft gekocht bij een souvenirwinkel aan het einde van de canyon keren we om en gaan dezelfde weg weer terug waarna we verder noordwaarts gaan.

Onze volgende stop is bij Caldera de Badama, een vulkanische krater met een diameter van een kilometer en een diepte van twee honderd meter, genoemd naar een Hollandse koopman Daniel van Damme, die er in de zestiende eeuw wijn verbouwde.

Terwijl we in een restaurantje zitten, vanwaar we een mooi uitzicht hebben op een gedeelte van het eiland, komt er een flinke regenbui over. Gelukkig blijft het bij die ene plensbui, maar wel hebben we de hele dag bewolkt weer, pas aan het eind van de dag, terug in het zuiden, zien we nog even de zon.

We nemen een stuk snelweg langs Las Palmas de Gran Canaria, de hoofdstad van het eiland, en via Gáldar, waar zich veel bananenplantages bevinden, buigen we af naar Agaete in het noordwesten.

We stoppen bij het vlakbij gelegen leuke vissersplaatsje Puerto de las Nieves, waar de golven tegen de kust slaan.

Hier bevindt zich ook de “Dedo de Dios” (Gods vinger), een losstaande basaltrots van dertig meter hoog die uit zee oprijst en te zien is vanaf de pier in de haven.

Daarna volgt een schitterende rit langs de kust tot aan Puerto de la Aldea, vanwaar we weer landinwaarts gaan door kleine bergdorpjes en langs heel aparte bergen, soms met prachtige kleurschakeringen.

Bij Morgan nemen we weer de snelweg terug naar Playa del Inglés waar we rond zes uur aankomen, we hebben dan zo’n tweehonderd twintig kilometer afgelegd.

Voor de jongens zou de rit van vandaag veel te lang zijn geweest, zij hebben zich prima vermaakt met zwemmen, voetballen en met het animatieteam van het park !

Verslag 7

Het is vandaag (vrijdag 15 november) alweer onze laatste hele dag op het eiland, morgen vliegen we weer naar huis. Helaas laat het mooie weer ons nu in de steek en komt de zon maar af en toe tevoorschijn, door de harde wind voelt het dan fris aan.

De jongens zijn nog wel het zwembad in geweest maar Wim en ik niet, toch hebben we het goed naar de zin en genieten we van de kleinkinderen.

’s Avonds maken we nog een keer gebruik van het uitgebreide buffet waarna we nog even naar de kinderdisco gaan.

In het huisje doen we weer allerlei gezelschapsspelletjes: we zijn zo fanatiek dat het al ruim na twaalven is voor we, voor de laatste keer, gebruik maken van de prima bedden in het appartement.

’s Nachts daalt de temperatuur naar zo’n achttien graden, dat wordt wennen morgen, in Holland is het rond het vriespunt !!

Verslag 8

De leuke trip zit er weer op. Voor het laatst ontbijten we buiten in de zon (die vandaag weer volop schijnt !), maar daarna wordt het tijd om de koffers te vullen en de tafels, stoelen en andere attributen weer te verhuizen naar de originele plek.

Om half twaalf worden we met een shuttlebus opgehaald en naar het vliegveld ten oosten van de plaats Ingenio gebracht.

Dan wordt het wachten, hangen en een beetje rondlopen tot we rond drieën vertrekken.

Weer zitten we achterin de Boeing 767-300 en dit keer duurt de vlucht, door tegenwind, iets langer. Stijn en Ruben gedragen zich weer goed aan boord, al worden ze wel vrijer en vinden ze het prachtig om door de gangpaden te lopen en zijn ook de stewardessen wel interessant. Deze reis was een mooie “generale” voor de volgende trip: eind januari (2020) gaan we met Marcel, Marieke en de jongens zes weken rondtrekken door Australië, die vlucht duurt wel een heel stuk langer, hopelijk gaat het dan net zo goed !

Het was een prachtig verjaardagscadeau, we hebben genoten !!

2019 met 4 campers naar Italië en Sicilië

In dit verslag zijn 1300  foto’s verwerkt 

veel kijk en leesplezier

Verslag 1

Net als twee jaar terug naar Griekenland gaan we weer met vier stellen (Cas en Anja, Roel en Janna, Jan en José én wijzelf !) op reis, dit keer helemaal over land naar Sicilië (behalve een half uurtje met de boot naar het eiland) en via de hak van de Italiaanse laars terug in noordelijke richting. Het punt waar we samen starten is de, vlakbij Riva del Garda gelegen, plaats Arco. Hier komen we zaterdag 24 augustus ’s avonds bijeen bij een pizzeria waar we ook met onze campers kunnen overnachten. Wij zijn, net als Cas en Anja, zondag 18 augustus al, met regen en slechts zestien graden, van huis vertrokken om op eigen gelegenheid en tempo naar het Gardameer af te reizen, de andere vier starten enkele dagen later. Cas en Anja bevinden zich ergens in Duitsland en doen het rustig aan, wij hebben gisteren zes honderd vijfenzeventig kilometer afgelegd. In de loop van de dag werd het snel droog en benauwend warm (ruim dertig graden) en omdat er geen vrachtverkeer op de Duitse snelwegen was konden we flink doorrijden en zijn ’s avonds gestopt (net als vroeger !) op een grote parkeerplaats iets voorbij de plaats Memmingen. We konden er nog lang buiten zitten, pas ’s nachts begon het flink te onweren.

Vandaag hebben we de resterende drie honderd vijfenzeventig kilometer naar Riva afgelegd en omdat we alle wegen zonder tol te betalen hebben gereden slingerden we aardig door de bergen via binnenwegen en prachtige passen (Fernpass, Finstermünzpass en de Reschenpass), op sommige bergen zagen we nog sneeuw liggen.

Omdat het in Italië nog volop vakantieseizoen is hebben we onderweg gebeld naar camping Al Lago, waar Wim en ik elkaar vijfenveertig (!!) jaar geleden hebben leren kennen, om vast een plek te reserveren en bij aankomst rond zessen was er nog net één plaatsje vrij !

Hier blijven we tot en met zaterdag staan en de komende dagen gaan we samen allerlei bekende plekjes opzoeken, waarschijnlijk zwemmen in het meer en natuurlijk met de fiets op pad. Ik weet zeker dat we ons prima zullen vermaken !

Verslag 2

Vanmorgen tijdens het ontbijt werden we verrast door een korte regenbui die duidelijk ook onverwacht was voor onze nog slapende buren, drie Duitse jongens. Alle handdoeken, kleding en zelfs boeken lagen nog buiten, maar natuurlijk hebben we deze voor hen veilig gesteld. Na twee dagen veel zittend te hebben doorgebracht in de auto wordt het tijd voor wat beweging: eerst maken we een wandeling  naar de jachthaven die vol ligt met zeilbootjes. Ook wij hebben hier jaren terug gelegen met onze zeilboot en toen samen met de jongens het hele Gardameer rondgevaren, iets waar we nog altijd goede herinneringen aan hebben.

In de loop der jaren zijn we heel wat keren in Riva del Garda geweest, soms voor enkele weken, ook vaak voor een kort bezoekje, maar altijd bekijken we de gezellige haven van het stadje.

Vandaag rijden we met de fiets langs het strand naar het centrum en bij de vierendertig meter hoge “la Torre Apponale” klauteren we de honderd vierenzestig treden op om vanuit de klokkentoren uit te kijken over het oude centrum.

Nadien gedragen we ons als echte Italianen: drinken een pro secco, eten heerlijke mosselen en spaghetti alla carabonara en keren daarna terug naar de camping om een lange siësta te houden in de schaduw, want het is inmiddels weer ruim dertig graden.

Na een spelletje Carcassonne en een wandeling langs het water, zorgt Wim voor een lekkere Italiaanse maaltijd.   (Ja, we zijn weer op reis dus Wim kookt terwijl ik het verslag typ !) Ook nu kunnen we weer de hele avond heerlijk buiten doorbrengen !

Verslag 3

Vanmorgen zijn we Monte Brione, de schuine berg tussen Riva en Torbole, opgeklommen, een flinke klus waar we in totaal bijna drie uur over gedaan hebben.

Deze berg, met twee bunkers erop, hebben we al diverse keren bewandeld (de laatste maal vier jaar terug met Dennis en voor het eerst vijfenveertig jaar geleden !), maar dit keer kunnen we “Batteria di Mezzo”, het fort dat halverwege ligt, van binnen bekijken en natuurlijk nemen we alle gangen en trappen die in de bunker, van begin twintigste eeuw, aanwezig zijn.

Helemaal boven bevindt zich het tweede fort dat dienst deed als verdedigingspunt voor het district Nago.

Pas tegen half twee zijn we terug op de camping en nemen een verkoelende duik in het Gardameer (Ik had wel moeite om door te komen !).

Nadat we een tijdje op het strand hebben gelegen verhuizen we naar onze camper waar nu weer genoeg schaduw is. ’s Avonds gaan we naar een bekende pizzeria waar nog altijd dezelfde “mamma” de dienst uitmaakt  ……..en zo hebben we weer een heerlijke dag gehad in Riva del Garda !

Verslag 4

Vanmorgen hebben we de fietsen weer gepakt en zijn naar Torbole gereden, het andere stadje aan de noordkant van het Gardameer. Hiervandaan kan je Monte Brione, de schuine berg die we gisteren beklommen hebben, goed zien.

Torbole is echt het walhalla voor de surfer met gegarandeerd elke middag een flinke wind vanaf het meer. Er zijn dan ook diverse surfscholen en op de stranden ligt het vol met planken.

Nadat we er wat rondgekeken hebben gaan we terug naar de camping waar we het verder rustig aan doen.  ’s Middags zitten we enkele uren op het strand waar het prima toeven is met de verkoelende wind vanaf het water. Iets na zevenen krijgen we ineens bericht, via de groepsapp, dat Jan, José, Cas en Anja al op de plaats bij de pizzeria in Arco staan waar we elkaar over twee dagen zouden ontmoeten. Aangezien het maar zo’n vijf  kilometer verwijderd is van onze plek stellen we de Tomtom in op fietsroute met de goede coördinaten en na kwartiertje fietsen staan we op de camperparkeerplaats bij onze vrienden. We hadden elkaar in mei nog gezien maar het leek wel of dat gisteren was, gelijk is het weer heel vertrouwd en gezellig.

Natuurlijk zijn we nog niet compleet, Roel en Janna zijn later van huis vertrokken en komen pas zaterdag in Arco aan. Na enkele uurtjes (en wijntjes) rijden we in het donker terug naar onze camper, nog nagenietend van de leuke avond. We gaan er samen een mooie, gezellige reis van maken !!

Verslag 5

Vandaag hebben we nog enkele bekende punten van Riva opgezocht en een rondje door het centrum gereden, nu duurt het wel weer enkele jaren voor we terugkomen.

Het is de hele dag bewolkt en we zitten ’s middags dan ook bij de camper wanneer ineens Cas en Anja aan komen fietsen en even later sluiten ook Jan en José, die met de scooter naar de camping zijn gekomen, zich aan. Nu kunnen ze zien waar wij de afgelopen dagen gestaan hebben.

(Zoals we van Cas gewend zijn móét hij natuurlijk even zwemmen)

We brengen weer enkele uurtjes gezamenlijk door, waarna ieder terug gaat naar z’n eigen onderkomen.

’s Avonds gaan we nog even het stadje in, ons eerste ijsje eten deze trip, normaal zijn we geen ijseters maar “gelati” hoort nu eenmaal bij Italia !! ..

Verslag 6

Om twaalf uur vandaag hebben we camping Al Lago in Riva verlaten en we waren op dat moment niet de enigen, er was zelfs even file voor de uitgang !

We hoefden maar een klein stukje te rijden naar Arco waar we mooi in de schaduw konden gaan staan naast de campers van Jan en Cas bij allerlei fruitbomen.

Er staat zelfs een struik met koffiebonen en ook de escargots, de eetbare slakken zijn aanwezig.

Omdat we al lange tijd problemen hebben met lekkages aan onze camper zijn Wim en Cas weer met de kitspuit aan de gang geweest, er zitten al heel wat kilo’s kit op het dak !

(Geen verkeerde  gratis camperplek !)

Tegen vieren komen Roel en Janna aangereden, de groep is compleet.

’s Avonds gaan we met z’n allen uitgebreid eten bij de pizzeria, de stemming zit er al goed in ……………..

morgen gaat de reis eindelijk beginnen !

Verslag 7

Net als de vorige keer gebruiken we weer een uitgewerkte reis van NKC die Cas helemaal nagekeken en waar nodig aangepast heeft. Eigenlijk is het beginpunt in Rome en ga je na Sicilië met de boot terug, maar omdat wij via de hak over land terug gaan,  heeft hij best wel veel veranderingen aangebracht. Vanaf Arco rijden we vandaag naar Firenzuola, een klein bergdorpje tussen Bologna en Florence. Nadat wij vanmorgen, zoals gewoonlijk, als laatste vertrokken zijn rijden we eerst nog een tijdje door het prachtige berggebied van noord Italië. We zien de schuine berg Monte Brione en werpen een laatste blik op het Gardameer, waarna we afbuigen naar een tolvrije, secundaire weg in zuidelijke richting.

We rijden door mooie wijngebieden, waar de trossen druiven nog enkele maanden moeten rijpen, tot we langzaamaan op de Po-vlakte komen, hier worden weer mais en tomaten verbouwd.

(Hier kunnen we met onze camper maar net door !)

Net onder de stad Modena, in Maranello, stoppen we bij het Ferrari-museum waar we toevallig met alle vier de campers ongeveer gelijk arriveren, zodat we gezamenlijk de dure (meestal) rode auto’s met het logo van het steigerende paard bekijken.

Anja ziet een simulator en wil dat weleens uitproberen, ze zit er snel in, maar om er daarna weer uit te komen ………

We vervolgen onze weg maar krijgen te maken met een  wegafsluiting waardoor we een andere route moeten kiezen. Sommigen van de groep nemen daarom maar de snelweg, wij rijden via allerlei bergpasjes met veel S-bochten en steile hellingen naar de camping (La Futa) waar we pas tegen zessen aankomen.

De temperatuur lag vandaag weer ruim boven de dertig graden, maar onze overnachtingsplaats ligt op zeven honderd meter hoogte, dus tegen de avond koelt het af en kunnen we zelfs een vest aantrekken, dat wordt vannacht voor het eerst weer onder een dekbed slapen !

Verslag 8

De route voert ons vandaag door het mooie Toscane met z’n heuvels, lieflijke huizen en slanke cipressen.

Helaas moet je erg opletten dat je niet een stad inrijdt want overal zijn milieuzones waar je met de camper niet mag komen en je krijgt een fikse boete als je een bord met : “zona traffico limitato” passeert. Al vrij snel levert dit problemen op wanneer we bij Florence komen, de TomTom stuurt iedereen door het centrum van de stad ! Wij buigen net op tijd af naar de plaats Fiesole en door steeds nieuwe plaatsnamen in het navigatiesysteem in te voeren draaien we mooi met de camper om de stad heen. Wel rijden we door heel smalle straatjes met veel hoogteverschil, zelfs 20 %, maar we komen zonder boetes of tol aan bij camperplaats All’antica Mattonata vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de stad Assisi.

Het is vandaag weer rond de zesendertig graden en ’s avonds blijft het lang benauwd, maar ook in Holland is het nu abnormaal warm met ruim dertig graden !

Verslag 9

De stad Assisi van de 13de-eeuwse heiligen Franciscus en Clara van Assisi ligt in de regio Umbrië en is vooral bekend als bedevaartsplaats. De meest toeristische attractie is de Sint-Franciscusbasiliek die in 2000 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO is geplaatst. Op 26 september 1997 werd de stad getroffen door een zware aardbeving waarbij vier doden vielen. De Basilica werd ernstig beschadigd en is twee jaar gesloten geweest voor restauratie, ook nu wordt er nog altijd aan de muurschilderingen gewerkt. Wij zijn vandaag met z’n achten met de bus naar een hoog gelegen punt in Assisi gereden en daarvandaan hebben we de mooie middeleeuwse stad met z’n smalle straatjes, pleinen en kerken, langzaam afdalend, bekeken.

(Het valt niet mee de kerk er in z’n geheel op te krijgen !)

Uiteindelijk kom je uit bij de Basilica di San Francesco met z’n vele fresco’s en schilderingen.

Na de middag eten we een broodje bij een barretje waarna we lopend terug gaan naar de camperplaats.

Hier doen we het de rest van de middag kalm aan, regelmatig wordt de plantenspuit gebruikt en zelfs de tuinslang komt tevoorschijn.

Voor Roel en Janna is het de eerste dag dat ze niet hoeven te rijden sinds ze van huis zijn vertrokken en ook voor de anderen is het wel lekker om met die hitte niet te hoeven rijden, maar morgen gaan we er weer tegenaan !

Verslag 10

We hebben vandaag (28 augustus) honderd vijfentachtig kilometer af te leggen naar onze volgende overnachtingsplek: Village Flaminio Camping bij Rome. Onderweg maken we een korte stop bij de plaatsjes Montefalco en Spoleto én bij een supermarkt, maar verder rijden we via secundaire wegen aan een stuk door en komen tegen half drie als eerste van de groep op de drukke camping aan.

We gaan voor verkoeling even het zwembad in, waar het helaas verplicht is een “charmante” badmuts op te zetten !

Langzaamaan komen de anderen binnendruppelen en we staan allemaal bij elkaar in de buurt, maar wel met andere campers ertussen. Er zijn gelukkig veel bomen op de kampplaats zodat we in de schaduw kunnen zitten, ook vandaag is het vijfendertig graden. We hebben weer tijd voor een spelletje en ’s avonds bereidt Wim een heerlijke vismaaltijd.

Tegen half tien komen we nog even bij elkaar om de plannen voor morgen door te spreken, één ding staat vast: we vertrekken vroeg naar Rome want het wordt weer een hete dag !

Verslag 11

Om kwart voor negen vanmorgen stonden we alle acht klaar om Rome onveilig te gaan maken.

Bij de campingreceptie kopen we voor zeven euro per persoon kaartjes waarmee we vierentwintig uur gebruik mogen maken van trein, bus en metro. Een uur later staan we al bij de Spaanse trappen (1723) op het Piazza di Spagna, behorend bij de kerk Trinitá dei Monti die hoog boven alles uittorent. Sinds kort mag je niet meer op de trappen zitten en zelfs een tas of een flesje water wordt meteen verwijderd.

Lopend richting de Trevifontein  passeren we allerlei mooie, oude gebouwen en eenmaal aangekomen bij de  indrukwekkende, schitterende 18de-eeuwse fontein staat het er vol met toeristen.

In 2015 was het zesentwintig meter hoge bouwwerk net voor twee miljoen euro gerestaureerd toen het door Hollandse voetbalhooligans beschadigd werd, gelukkig is daar nu niets meer van te zien, wel staat er politie die streng toeziet dat er niemand te dichtbij de fontein komt.

Vervolgens gaan we naar het Pantheon, een antieke tempel uit de tweede eeuw na Chr. met een prachtig interieur. Heel apart is het oog (oculus) in de koepel waardoor het enige licht binnenkomt. Het is een van de best bewaard gebleven Romeinse gebouwen ter wereld en is nog steeds in gebruik als rooms-katholieke kerk.

Na een lekker ijsje wandelen we verder naar  Il Vittoriano, een monument gebouwd tussen 1885 en 1911 als gedenkteken voor de eenwording van Italië en Vittorio Emanuelle ll, de eerste koning van het land.

We beklimmen het immense gebouw vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de stad.

Dan wordt het tijd om de inwendige mens te versterken, dit lukt prima met een pizza en een liter (!) bier. Ook is het heerlijk om even bij te komen in een ruimte met airco, buiten is het stikheet.

Daarna wandelen we naar het Colosseum, gebouwd in 72 na Chr. in opdracht van keizer Vespasianus, die trachtte zijn populariteit te vergroten met de gevechten op leven en dood tussen gladiatoren of wilde dieren.

Het gebouw staat op dit moment grotendeels in de steigers dus wij bekijken het alleen van de buitenkant en zien tegelijkertijd de prachtige triomfboog van Constantijn (315 na Chr.).

Nadat we weer gebruik gemaakt hebben van de metro komen we uit bij Vaticaanstad met zijn Sint Pieter-kerk met bijbehorend plein.

We hadden gehoopt dat het er  ’s middags vrij rustig zou zijn maar er staat een gigantische rij mensen te wachten om “het heiligste der heiligen van het katholicisme” van binnen te bewonderen, we hebben geen zin om hier uren in de rij te staan, dus zien we ervan af de weelderige, met marmer overdekte basilica van Petrus te bezichtigen.

Nadat we nog over de Ponte S. Angelo hebben gelopen wordt het tijd terug te keren naar de camping, weer gebruik makend van de metro en de trein.

Natuurlijk is er nog veel meer te bekijken in Rome, maar je kunt nou eenmaal niet alles in één dag zien. We hebben zo’n negen uur in de stad doorgebracht en bij thuiskomst zijn we allemaal best moe, maar ook voldaan, het was een heel geslaagde dag !

Verslag 12

We zijn vandaag van Rome naar Napels gereden, een afstand van ruim twee honderd vijftig kilometer. De wegen in Italië zijn vrij slecht, de secundaire wegen lijken wel op een lappendeken en de hoofdwegen missen regelmatig een stuk asfalt en zijn nogal hobbelig. We zullen het maar niet hebben over de rijstijl van de Italianen, ze kijken nergens naar ! Helaas is het ook niet al te schoon bij de rijbanen, overal ligt troep langs de kant van de weg en hoe dichter we bij Napels komen hoe meer afval er ligt.

De kustlijn tussen Terracina en Gaeta heeft veel mooie stranden en het is er dan ook erg druk met campings en hotels.

Rond tweeën  pakken we een afslag naar zee, nemen onze stoelen en lunch mee naar het strand en gaan verschillende keren het water in dat heerlijk is van temperatuur.

Na een uurtje vertrekken we weer want we hebben nog zo’n honderd kilometer te gaan.

Tegen zessen komen we via een erg smalle, slechte weg aan bij de prachtige camperplaats Castagnaro Parking in Pozzuoli waar we allemaal een ruime plek bij elkaar hebben.

We houden een ouderwets gezellige “happy hour” en bespreken de plannen voor morgen, we gaan Napels bekijken.

Nu hoop ik maar dat we het gezegde niet al te letterlijk hoeven te nemen: ” eerst Napels zien en dan sterven ! “………….

Verslag 13

Net als bij Rome maken we weer gebruik van het openbare vervoer en rond tienen zijn we in het centrum van Napels.

Er moeten veel mooie gebouwen staan maar we hebben een beetje moeite deze te vinden ! We lopen door smalle straatjes vol graffiti en natuurlijk hangt overal het wasgoed te drogen hoog boven het plaveisel vooral in Quarteri Spagnoli, de Spaanse wijk.

We komen langs een markt waar volop vis verkocht wordt en drinken een “caffe freddo” die er heel anders uitziet (en smaakt) dan de iced coffee die we in Australië gewend zijn.

We besluiten net om terug te keren naar de kampplaats, het is weer benauwend warm, wanneer we toch enkele mooie kerken ontdekken, we hebben de Sint-Pieter in Rome niet van binnen kunnen bekijken, deze maken veel goed !

Daarna zien we nog enkele historische punten maar de stad is totaal niet te vergelijken met Rome.

Tegen enen hebben we allemaal genoeg gezien en gaan we met de metro en trein terug naar onze campers, al zijn we daar nog niet één, twee, drie, want we moeten weer enkele keren overstappen en de aanwijzigen op de perrons zijn niet allemaal even duidelijk !

Tegen half drie komen we oververhit aan en nemen gelijk een verkoelende douche.  Daarna hebben we tijd voor een wasje, een dutje en bij sommigen wat reparatiewerkzaamheden.

Tegen de avond houden we een gezamenlijke barbecue wat resulteert in een urenlange, gezellige samenkomst !

Verslag 14

Vandaag zijn we de Vesuvius opgeklommen, nadat we tot op acht honderd meter hoogte met de camper konden komen, volgde een korte busrit, waarna we aan de echte klim konden beginnen.

Na een uur wandelen zijn we op ruim elf honderd meter hoogte en kijken we in de gedoofde vulkaan.

Eenmaal weer beneden rijden we door naar Pompei waar we de camper parkeren op camping Fortuna Village. De bekendste en gewelddadigste eruptie van de Vesuvius is die van augustus 79 toen de top van de vulkaan explodeerde en onder andere de Romeinse plaats Pompei volledig werd bedolven onder as en puimsteen, ook verspreidden zich giftige gassen als koolmonoxide door de stad. Ongeveer tien duizend mensen werden gedood, waarvan maar drieëntwintig honderd lichamen tot nu toe zijn teruggevonden, die levend gekookt, gezandstraald door de gloeiend hete aswolk en vervolgens levend ontvleesd werden. Nadat de eerste overblijfselen al aan het eind van de zestiende eeuw werden ontdekt, worden sinds de achttiende eeuw archeologische opgravingen verricht. Sindsdien zijn grote delen van de stad blootgelegd en geeft de plaats een goed geconserveerd beeld van het Romeinse dagelijks leven. Wij zijn vanmiddag met z’n allen naar de, op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staande, plaats gelopen en hebben daar uren rondgewandeld.

De meeste gebouwen, standbeelden en schilderingen hebben de tand des tijds redelijk doorstaan. Het wegdek is nog intact en het verleden is haast tastbaar aanwezig.

Pas na zevenen zijn we terug op de kampplaats en zijn dan aardig vermoeid. Samen met Roel en Janna gaan we heerlijk uit eten want we hebben geen zin meer om te koken.

Weer hebben we een heel afwisselende dag gehad !

Verslag 15

We hebben vanmorgen de campers vlakbij de haven van Salerno geparkeerd en zijn daarna met de boot naar Amalfi gevaren, de grootste plaats aan de Costiera Amalfitana, oftewel de Amalfikust.

Tijdens het uurtje varen langs de kust op de Tyrreense zee passeren we prachtige kleine, tegen de heuvels aangeplakte, dorpjes maar helaas is het vandaag niet zo zonnig en nogal heiig waardoor het moeilijk fotograferen is.

Eenmaal aangekomen in de (opgenomen in de UNESCO-lijst van werelderfgoed)  toeristische stad Amalfi valt meteen de grote kathedraal  (Duomo San Andrea) op met z’n tweeënzestig treden, helaas is deze tot vijf uur gesloten en voor die tijd zijn wij alweer vertrokken.

Wij eten er wat, verkennen het stadje en nemen dan de boot terug, want daarna moeten we nog een stukje rijden naar onze overnachtingsplek, camping la Foce dei Tramonti bij Paestum.

Het blijkt een prachtige kampplaats te zijn en alle vier krijgen we een schitterende plek aan zee.

We gaan nog even afkoelen in het water en genieten daarna van de ondergaande zon.

We hebben unaniem besloten dat we hier drie nachten blijven staan !

Verslag 16

Vandaag is een “rustdag”, we hebben weer eens tijd om te lezen, een spelletje te doen, te vissen, te zwemmen en om te wassen.

Bij allemaal hangen de lijnen vol wasgoed, alleen bij Jan hangt er wat anders aan !

De voormalig bakker en visboer vindt het altijd leuk voor iedereen eten te bereiden en regelmatig komt hij met een hapje, bijvoorbeeld een worstenbroodje, aan. Dit keer rookt hij de “gedroogde” vis en krijgen we allemaal een stukje heerlijke makreel.

Ook de door Wim gevangen vis krijgen we later gerookt weer terug !

Er was voor de hele dag slecht weer voorspeld, maar de zon schijnt volop, alleen tegen de avond begint het steeds harder te waaien en fluit de wind om de camper. We hebben allemaal genoten van de vrije dag op de camping, waar genoeg te zien en te doen is, en zijn helemaal uitgerust om weer op pad te gaan en nieuwe dingen te bekijken !

Verslag 17

Vanmorgen hebben we de fietsen weer eens gepakt en zijn samen met Cas en Anja naar een, tien kilometer verderop gelegen, mozzarella boerderij gereden in Vannulo.

Bij aankomst staan Roel en Janna er ook met hun camper en Jan en José arriveren net op hun scooter. We hadden verwacht er een rondleiding te krijgen maar het komt er op neer dat we zelf rondlopen en alles bekijken. De waterbuffels (mozzarella wordt van buffelmelk gemaakt) staan allemaal op stal en worden er automatisch gemolken.

We zien arbeiders die bezig zijn bolletjes te maken van de jonge kaas en iets verderop is een atelier waar van de huiden van de dieren tassen gemaakt worden.

Er is een winkeltje bij waar de Italianen in de rij staan om de buffelmozzarella te kopen, deze schijnt heel speciaal te zijn.

We fietsen door naar Paestum waar drie prachtige Griekse tempels staan uit de vijfde en zesde eeuw voor Christus. Ze bevinden zich op een groot terrein dat je kunt bewandelen, maar we kunnen deze schitterende bouwwerken ook vanaf de weg zien wat ons een heleboel lopen scheelt.

Janna had de rollator voor Jan in de camper meegenomen, maar hij heeft hem nu niet nodig, kan zij vast even oefenen !!

Omdat we nog een flink eind terug moeten fietsen lessen we even onze dorst op een terrasje in Peastum.

Tegen half twee zijn we terug op de camping en hebben dan een kleine dertig kilometer afgelegd. Tijd voor een verkoelende duik in zee.

(Er is altijd wel wat te klussen met oude campers !)

Tegen de avond komen we nog even bij elkaar om de route voor morgen te bespreken, deze is vrij lang, ruim drie honderd vijftig kilometer, en we besluiten om de rit in tweeën te delen, zodat we ook de tijd hebben onderweg wat te bekijken.

En weer kunnen we genieten van een prachtige zonsondergang !

Verslag 18

We hebben een prachtige, rustige rit gehad, een verademing na alle drukke, vervuilde steden die we doorkruist hebben en waar niemand zich aan de verkeersregels houdt. De route voert ons vandaag door de groene, beboste bergen van Basilicata en later langs de kust waar je uitkijkt op grillige rotsen, zwarte strandjes en de blauwe zee.

Gelukkig ziet de omgeving er hier schoner uit en ligt er niet zoveel troep meer langs de kant van de weg.

Bij Maratea nemen we een afslag de bergen in naar Monte Biagio waar een tweeëntwintig meter hoog Christusbeeld (statua del Christo) staat, na Rio de Janeiro de grootste ter wereld. We moeten heel wat S-bochten nemen voor we boven zijn met de camper en vervolgens nog een stuk lopen, maar het is de moeite waard.

Ook het uitzicht is schitterend !

Nadien rijden we naar een plaatselijke haven waar we een heerlijke lunch gebruiken, om vervolgens naar onze overnachtingsplaats (aire de camping-car lido tropical) te gaan, die vlakbij de plaats Diamante ligt.

We vinden een prachtige plek aan zee en nadat we geïnstalleerd zijn gaan we eerst afkoelen in het heldere water.

De rest van de middag doen we kalm aan en genieten we van het mooie uitzicht en net als de afgelopen dagen slapen we ’s nachts in met op de achtergrond het geluid van de rollende golven !

Verslag 19

Vandaag hebben we zo’n twee honderd kilometer afgelegd en net als gisteren ging de weg grotendeels langs de kust (SS 18) al was deze nu min